Zoeken

De Tweede Sekse Voorbij

Zwarte piet is racisme // Down with transphobia

Tag

vrouwenrechten

Moederschap of carrière? Een valse tegenstelling?

Zelf ben ik (nog) geen moeder, noch carrièrevrouw. En toch ben ik enorm gefrustreerd door de discussies en conflicten hierover. Frustratie, dat leidt wel eens tot feministische mijmeringen… Wat zit me precies dwars? Ik ga twee teksten kritisch bekijken en tegen elkaar afzetten, in de hoop dat het een betere synthese oplevert en argumenteren dat de keuze tussen moederschap of carrière een valse tegenstelling is of toch zou moeten zijn.

Onlangs verscheen er een interview met de Franse schrijfster Elisabeth Badinter in De Standaard. Er verscheen ook een reactie hierop van Bieke Purnelle van La Leche League (LLL, een internationale organisatie die borstvoeding promoot en ondersteunt). Ik had ook andere teksten kunnen kiezen [1], maar deze bevatten tal van elementen die je regelmatig hoort opduiken in het debat.

Elisabeth Badinter, die in Frankrijk veel stof heeft doen opwaaien met o.a. haar boek “De mythe van de moederliefde” waarschuwt voor een nieuwe reactionaire wind, een stroming die ervoor wil zorgen dat vrouwen terugkomen op hun “natuurlijke plaats”: thuis en zogend. Volgens haar heeft er een stille revolutie plaatsgevonden waardoor moeders steeds meer wordt aangeraden om thuis te blijven en de perfecte moeder te zijn, er altijd te zijn voor hun kind en zichzelf op de tweede plaats te zetten. Het kind primeert, de vrouw is daaraan ondergeschikt.

Bieke Purnelle van de LLL argumenteert op haar blog dat Badinter een anti-moeder carrièrefeministe is, zoals de Nederlandse Heleen Mees. Vrouwen mógen niet thuisblijven van feministes, is haar idee. Ze argumenteert dat Noorwegen bijvoorbeeld een heel geëmancipeerd land is waar vrouwen minstens een jaar bevallingsverlof krijgen en massaal uit vrije wil borstvoeding geven. 99% van de moeders daar geeft borstvoeding, een cijfer dat Badinter dan net omgekeerd interpreteert, zij stelt dat dat getal zo ongelofelijk hoog is dat dat wel moet komen door sociale druk en overheidsinitiatieven.

Doorgaan met het lezen van “Moederschap of carrière? Een valse tegenstelling?”

Aankondiging: Wereldvrouwenmars

WE STAPPEN TOT ALLE VROUWEN VRIJ ZIJN!

~ Wereldvrouwenmars

8 maart is de Internationale Vrouwendag. Gewoonlijk worden er rond die datum wereldwijd allerlei feministische activiteiten georganiseerd, ook in België. Zo is er dit jaar onder andere de Wereldvrouwenmars, een optocht doorheen Brussel op zaterdag 6 maart. De samenkomst is voorzien om 12u30 op de Grote Markt en dan wordt er door de binnenstad naar het justitiepaleis gestapt.

logo wereldvrouwenmars

Wat is de Wereldvrouwenmars?

De Wereldvrouwenmars is een netwerk van acties over heel de wereld tegen armoede en voor de herverdeling van de rijkdom, tegen geweld en voor de integriteit van vrouwen. Ontstaan in 1996 is de Wereldvrouwenmars snel een wereldbeweging geworden waar je niet omheen kunt en waarbij zich in het jaar 2000 bijna 6.000 vrouwengroepen uit 163 landen en wereldstreken aansloten.

De Wereldvrouwenmars maakt het mogelijk Belgische vrouwengroepen zichtbaar te maken, te versterken en te verenigen rond de gemeenschappelijke eisen tegen geweld en armoede waarvan de vrouwen het slachtoffer zijn. De mars was de aanzet voor de oprichting van talrijke regionale groepen waarvan een aantal actief gebleven zijn.

Waarom vindt deze mars plaats?

– Tegen armoede
– Voor waardig werk en economische onafhankelijkheid van vrouwen
‐ Voor vrede en demilitarisering
‐ Stop het geweld tegen vrouwen
‐ Voor voedselsoevereiniteit en openbare basisvoorzieningen

Klik hier voor de flyer van de actie.

Website van de Wereldvrouwenmars

Hoe word ik pooier ? Een bordeel openen.

Dit is een korte reactie geschreven omdat regelmatig mensen op deze blog arriveren via de zoektermen “hoe word ik pooier”, “pooier worden”, “bordeel openen” of “legaal bordeel openen”.

Waarom zou je pooier willen worden? Pooiers zijn mensen die andere mensen misbruiken voor hun eigen winsten, hun plezier en hun sadistische bevrediging. Sommige pooiers sluiten de vrouwen die voor hen werken op. Sommige pooiers verkrachten de vrouwen die voor hen werken. Alle pooiers zijn misdadigers. Pooiers vernietigen de levens van de mensen die ze misbruiken.

In een goede samenleving zijn er geen pooiers.

Vraag je liever af hoe je iets nuttigs kan doen in deze wereld. Denk eens na over iets anders dan je eigen belachelijke winstbejag of zielige nood om anderen te domineren en misbruiken.

Goede pooiers bestaan niet. Aanvaardbare pooiers zitten achter tralies of in een lijkkist.

Meer over pooiers: zie o.a. het artikel over Theo Heuft op deze blog.


Radicaal feminisme – een inleiding

Eyes behind bars
Prison: swinging solo (c) Julia Rice

Dit is het tweede deel van een reeks op deze blog over verschillende soorten feminisme. De eerste in de reeks was anarcha-feminisme; er zullen nog vele andere stromingen aan bod komen. Dit artikel geeft een inleiding over radicaal feminisme.

If not now… then when?
If not now… what then?
We all must live our lives
Always feeling
Always thinking
The moment has arrived

—Tracy Chapman


Inhoud

1. Over het woord radicaal
2. De basis

  • vrouwen hebben een gemeenschappelijke sociale eigenschap
  • een sociale beweging en niet enkel individuele “empowerment”
  • het persoonlijke is politiek
  • verzet tegen de permanente seksuele beschikbaarheid

3. Wat kan radicaal feminisme nog betekenen?
4. Wat is ons ultieme doel?
5. Kritieken op radicaal feminisme

6. Wat betekent radicaal feminisme voor mij persoonlijk?

7. Besluit

Seksisme heeft een impact op alle mensen, ook op feministes. Het is al vaker opgemerkt o.a. in commentaar op deze blog bij de tekst over patriarchaat en de tekst over onderdrukking: seksisme wordt door iedereen in stand gehouden, ook vrouwen, ook feministes. We kunnen ons best doen maar we kunnen ons nooit volledig vrijmaken van dit onderdrukkende systeem. Seksisme wordt geïnternaliseerd: wij leren onszelf – onze kennis, onze lichamen – en andere vrouwen als minder waard zien, en dat is een van de redenen waarom vrouwen zo vaak onzeker zijn, eetstoornissen of depressies hebben, aan automutilatie doen…

radical feminist logo

Radicaal feminisme is een poging tot een feminisme dat niet verwaterd is [1], een feminisme dat zo min mogelijk verpest is door het systeem van seksisme waarin wij leven en zoveel mogelijk gebouwd is op de realiteit van vrouwen in deze wereld: onze ervaringen, onze levens, onze manier van kijken, het geweld dat wij moeten verduren.

Radicaal feministische theorie kan onze ervaringen helpen begrijpen, ons tot inzichten leiden en tot nieuwe manieren om ons te verzetten tegen seksisme. Theorie en praktijk beïnvloeden elkaar en die wisselwerking helpt ons om betere feministes te worden.

1. Over het woord radicaal

alternative stained glass image
"Mona Lisa #554?" (c) Julia Rice

Voor sommige mensen heeft het woord radicaal een negatieve connotatie. Dat  zie ik heel anders. De media gooien graag met woorden als radicaal en extreem om groepen te criminaliseren die niet passen in het nette mainstream plaatje van de heersende opinie en media.

Radicaal betekent eigenlijk een aantal dingen die heel positief kunnen zijn, het wil bijvoorbeeld zeggen: radicaal afwijken van de heersende mening. Wij willen namelijk seksisme bestrijden, daarvoor kijken we wat de echte problemen zijn, en dan zeggen we dat ook en proberen we daar iets aan te doen. We kijken niet eerst naar wat nog acceptabel is, hoe we het best op tv gaan komen, hoe we nog “populair en sexy en toch een beetje progressief” kunnen zijn. Omdat de wereld doordrongen is van seksisme, is elke mening die zelfs maar een beetje feministisch is direct erg afwijkend, erg radicaal.

Radicaal betekent ook: terug gaan naar de basis, naar de wortels (radix betekent wortel). Radicaal-feministes gaan kijken naar de wortels van seksisme en willen die wortels verwijderen. Wij willen de oorzaken aanpakken en niet slechts de gevolgen bestrijden. Dat is eigenlijk de basis van radicaal-feminisme en daarin verschillen we van bijvoorbeeld zogenaamd seks-radicale stromingen: die wijken misschien wel sterk af van de mainstream maar gaan niet op zoek naar de wortels van seksisme.

Doorgaan met het lezen van “Radicaal feminisme – een inleiding”

Racisme en vrije meningsuiting – erkenning NSV

angela davis protesting racismOpdat het kwaad zou winnen is het enkel nodig dat de goede mensen niets doen.

Het maakt me droevig, het maakt me kwaad. Deze maandag is het NSV – een fascistische en racistische organisatie – erkend geworden (berichtgeving schamper, nieuwsblad, blog) aan de universiteit waar ik vroeger nog in een antiracistische studentengroep zat. Na jaren en jaren proberen is het hen dan uiteindelijk toch gelukt.

Terzijde even opmerken dat, moest ik nog geloven in onze mainstream pers – dat doe ik niet meer – ik dan nu wel op zou kijken. De Gentenaar / Het Nieuwsblad heeft bijvoorbeeld niemand aan het woord gelaten in het artikel behalve de mensen van het NSV zelf, altijd leuk voor de “objectieve” berichtgeving.

Een valse god – de vrije meningsuiting

“Vrije meningsuiting. Kijk, da’s nu toch iets waar wij nu allemaal – wij verlichte geesten – voor zijn, is het niet. Welja, en dus moeten we dan ook de mening van deze mensen erkennen en een plaats geven, anders zijn we niet democratisch! Oeioei, niet democratisch, nee dat kan niet, laten we iedereen maar een stem geven dan. En ja, in ruil gaan zij – de fascisten – zich dan vast ook democratisch gedragen… Ja, dat is het: we moeten ze mee in het bad trekken, ze mee laten regeren / beslissen…”

24 hours anti-racist zoneZo ongeveer lijkt me de interne redenering van een heleboel mensen over dit onderwerp te gaan. En de redenering klopt ook wel, gedeeltelijk toch. Als je blank bent. En niet al te arm. En lekker vrij van vervolging, voor de verwarming, met een glas in de hand zit te filosoferen. Helaas kan je de realiteit niet vangen met enkel abstracte regeltjes zoals “vrije meningsuiting”. Maar wat is er dan precies mis?

Wat is het effect van de daden en woorden van racisten op de reële omstandigheden van de groepen die ze viseren?

Als antiraciste was ik er vroeger al mee bezig en heb ik veel geleerd uit boeken van Jan Blommaert en anderen, maar de meest heldere redenering over deze racistische “meningen” heb ik eigenlijk nog maar recent gelezen in een dun boekje van Catharine MacKinnon, Only Words. Daarin analyseert ze racistische daden en spraak en maakt ze de analogie met seksisme.

Als je een persoon die zwart is fysiek aanvalt, dan is het racisme. Als je dat met woorden doet, is het dan geen racisme? Als je een witte kap opzet en een kruis in brand steekt in de tuin van een zwarte persoon, is dat dan geen racisme? Als je een megafoon neemt en begint te speechen dat bijvoorbeeld zwarte mensen inferieur zijn, is dat het vrij uiten van meningen? Zijn dat slechts woorden, only words?

Doorgaan met het lezen van “Racisme en vrije meningsuiting – erkenning NSV”

Feminisme-bashing zonder kanttekening in ‘kwaliteitskrant’

Feminisme is vandaag niet populair. Daarvan getuigen onder andere vele artikels die in kwaliteitskranten verschijnen, zoals het stuk over de rijke pooier in De Morgen (zie ook  een reactie op deze blog) en daarvoor al een artikel in De Standaard over Marike Stellinga, auteur van ‘De mythe van het glazen plafond’. Je vindt dit artikel (helaas) terug op de website van De Standaard.

Stellinga noemt zich vrolijk ‘antifeminist’ en het artikel staat bol van nonsens. Daarbij wordt nog geen halve kritische noot gemaakt. Een mens zou voor minder een lezersbrief schrijven, maar als marginaal en gemarginaliseerd verschijnsel wordt feministische kritiek op kortzichtige bullshit dan weer niet gepubliceerd. (Het is niet de eerste keer dat onze lezersbrieven niet worden gepubliceerd.)

Marike Stellinga is een schoolvoorbeeld van wat de Amerikaanse Ariel Levy een ‘female chauvinist pig’ noemt: een jonge, blanke, succesvolle vrouw die zich met woord en daad tegen het feminisme keert. Feminisme-bashing past perfect in de conservatieve tegenbeweging die al jaren aan de gang is.

Zichzelf als succesvolle vrouw ‘antifeministe’ noemen, getuigt van nul historisch inzicht. Als onze voormoeders hun levens niet hadden opgeofferd voor de feministische strijd, dan zat mevrouw Stellinga nu thuis in de plaats van journaliste en bestseller auteur te zijn, dan had ze nog steeds geen recht op eigen bezit, een eigen bankrekening, het stemhokje en ga maar door. Er is tegenwoordig heel weinig geweten over feminisme en de lange strijd voor gelijkwaardigheid van man en vrouw. We leven in de waan dat de situatie waarin we nu leven – inderdaad hebben vrouwen nooit zoveel geld, macht, legale erkenning en mogelijkheden gehad – automatisch geëvolueerd is uit onze nobele westerse inborst.

Van een blinde vlek gesproken. Gelijke rechten en jobs voor vrouwen zijn er niet vanzelf gekomen: er is écht om gevochten.

Vele rijke blanke carrièrevrouwen leven ook nog eens in de waan dat alle vrouwen hetzelfde zijn als zij, dezelfde kansen hebben als zij: dit is onzin. Sociale klassen met bijhorende perspectieven zijn een vaststaand sociologisch feit. De vrouwen die Stellinga ziet shoppen in het centrum van de stad, zijn niet dezelfde vrouwen die pakweg in de achterbuurten van een stad proberen rond te komen met een deeltijdse baan. Hoeveel van hen zitten op de terrasjes? Hoeveel allochtone vrouwen shoppen er lustig op los? Hoeveel van die vrouwen krijgt de kans om te studeren aan de universiteit zoals Stellinga heeft gedaan?

Doorgaan met het lezen van “Feminisme-bashing zonder kanttekening in ‘kwaliteitskrant’”

Theo Heuft – Nederlandse pooier-kapitalist wil bordeel openen in Brussel

behind_every_great_man
Behind every great man (c) Julia Rice

De Morgen, het zogenaamd onafhankelijke dagblad dat steeds verder de dieperik ingaat, heeft nu (31/10/2009) Theo Heuft geïnterviewd. De pooier en voormalig uitbater van het Amsterdamse luxebordeel Yab Yum wordt niet voorgesteld als de walgelijke uitbuiter en crimineel die hij eigenlijk is, maar als een verfijnde zakenman die hard gewerkt heeft en nu kan genieten van goed eten, kunst en sigaren.

Als een vader was hij voor zijn meisjes

DM: Was u een pooier?

TH: Ik vind het vreselijk als mensen me een pooier noemen. Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen. (…) Ik heb geprobeerd om die meisjes op te voeden.

Een van de manieren waarop pooiers zich als goede mensen proberen voor te stellen is als een “goede vader” die waakt over de veiligheid van de meisjes. Je kent het wel: als ze netjes in de pas lopen en doen wat hij zegt, mishandelt hij ze zelf niet te hard en pakt hen niet al hun geld af.

“Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen” is een mooie. Het pleit hem volledig vrij van verantwoordelijkheid en schetst hem als simpelweg een enabler: iemand wil een tekening maken en je geeft ze potlood en papier. Die meisjes stond werkelijk te trappelen om in een bordeel te gaan werken en gelukkig had hij het startkapitaal: een mooie samenwerking. Hij werd er stinkend rijk van ook, maar dat is bijzaak. Natuurlijk was het geld slechts bijzaak zoals hij duidelijk maakt in het interview – dat zeggen zo ongeveer alle bedrijfsleiders die geïnterviewd worden.

De staat onderdrukt, de wet is gelogen, de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

legal_tender
Legal Tender (c) Julia Rice

In Nederland kan het, en wát een vooruitgang: prostitutie is legaal, waardoor het netjes kan geregeld worden dat de “ondernemer” en de vrouwen belasting betalen. Hierdoor krijgt de staat inkomsten van prostitutie én kan de pooier-kapitalist zijn onderneming legaal laten voortbestaan zonder eventuele rechtsproblemen. Het Nederlandse legaliseringsbeleid voor prostitutiebeleid heeft gefaald trouwens, het was een op zich misschien interessante poging maar het heeft niet geleid tot meer mensenrechten voor de vrouwen in prostitutie, niet geleid tot het verminderen van uitbuiting, niet geleid tot het afnemen van de macht van pooiers en niet geleid tot een afname van vrouwenhandel. Kortom, het heeft volkomen gefaald op alle belangrijke punten. Bovendien kan je stellen dat het de staat medeplichtig maakt aan de uitbuiting van vrouwen in prostitutie. Maar dat is stof voor nog een ander artikel.

Het enige voordeel van de legalisering van prostitutie is voor de pooier-ondernemer: die kan zijn zaakjes netjes verderzetten en krijgt een aura van legitimiteit aangemeten. In plaats van een welverdiende gevangenisstraf wacht hem een belastingaanslag.

Geld maakt veel goed in een kapitalistische samenleving. Je koopt er status mee, credibiliteit, legitimering van wat voor zaken je dan ook doet.

Doorgaan met het lezen van “Theo Heuft – Nederlandse pooier-kapitalist wil bordeel openen in Brussel”

Lesbische seks – een praktisch handboek

lesbische_seks

Dit boek over lesbische seks is leuk, leerrijk en veelzijdig; het is een boek over seksuele opvoeding in de goede zin. Veel mensen vonden voorlichting op school nogal saai maar dit is helemaal het tegendeel, met tips, grappige verhalen, pittige citaten… En het is lekker breed: het focust niet alleen op de fysieke aspecten, maar ook alles errond.

De verschillende hoofdstukken gaan over flirten, uitgaan, je lichaam, vrijtechnieken, relaties,  communicatie en seksuele problemen. De uitleg wordt afgewisseld door leuke tekeningen van Farida Laan en erotische en/of grappige citaten uit bijvoorbeeld interviews en uit Zij aan Zij, een Nederlands blad voor lesbische en biseksuele vrouwen.

Als er in detail gegaan wordt dan is het ineens ook goed. Uit allerlei onderzoek blijkt dat het nog steeds nodig is de basisvoorlichting te geven over welk plekje precies waar te vinden is, en welke mogelijke seksueel overdraagbare aandoeningen ook voor lesbiënnes risico’s inhouden. Het boek gaat overal grondig op in en geeft ook handige overzichtjes met wat je zeker moet weten.

Er staan geen foto’s in, wel erg leuke tekeningen en gedetailleerde illustraties van bijvoorbeeld bekken, vagina en clitoris. Dit maakt het boek eigenlijk nog een stuk origineler, en geeft het een heel andere sfeer, zonder aan praktisch nut in te boeten.

In het hoofdstuk over vrijtechnieken zijn bijvoorbeeld de verschillende standjes leuk geïllustreerd en eigenlijk best leerrijk. Niet alle stukken zullen voor iedereen even interessant zijn, maar je kiest natuurlijk helemaal zelf wat je doet/wil proberen in bed… Het boek gaat diep en gedetailleerd in op de verschillende standjes, manieren om elkaar te plezieren, wat leuk/oppassen geblazen is, en veel handige tips.

Doorgaan met het lezen van “Lesbische seks – een praktisch handboek”

Not For Sale – documentaire over prostitutie

De documentaire Not For Sale van  Belgisch filmmaakster Marie Vermeiren laat o.a. overlevers van prostitutie aan het woord die over hun eigen ervaringen vertellen. Er komt ook o.a. een “ondernemer” (pooier dus) aan het woord die investeert in Nederlandse bordelen en er wordt ingegaan op de effecten van de legalisering van prostitutie. De docu duurt ongeveer 25 minuten.

Update: deze documentaire is geschrapt. We staan niet achter de docu gezien Janice Raymond erin voorkomt, die o.a. een extreem transhatend boek geschreven heeft en de grondlegger is voor veel van de hedendaagse transfobie in de feministische beweging. Wij zijn een transinclusieve blog, voor dergelijke haat is er hier geen plaats.

Meer lezen over prostitutie

Andere interessante documentaires

Il corpo delle donne

Click here to go directly to the documentary Il corpo delle donne – we provide this link because we get a lot of search hits from non-Dutch speaking people looking for it. Enjoy!

Na de heerlijke documentaire Beperkt Houdbaar over de schoonheidsindustrie, hier al eerder besproken, zijn we op nog een goede documentaire gestoten. Il corpo delle donne, een italiaanse docu die nu van engelse ondertitels is voorzien, gaat over de manier waarop vrouwen getoond worden op de italiaanse televisie, hoe ze als schaamteloze decoratie / seksspeeltjes gebruikt worden, en hoeveel vrouwen er plastische chirurgie gebruiken. Er worden mooie vragen gesteld over ouder worden, ervaring, en schoonheid, en het geheel is ook een teken tegen de strijd die vrouwen tegen elkaar voeren, oudere tegen jongere bijvoorbeeld. Veel kijkplezier!

Roman Polanski – goedpraten van verkrachting

Zet eventjes alle clichés over verkrachting op een rijtje, en je hebt ze waarschijnlijk allemaal gehoord de laatste dagen. Roman Polanski, ontsnapte kinderverkrachter, is na 30 jaar eindelijk gearresteerd.

”De organisatie toont zich diep geschokt. Dit is  een ongekend cultuurschandaal. De arrestatie van deze man is een klap in het gezicht van heel kunstminnend en -scheppend Zwitserland”.

Rechtbankverslaggever

“Because there’s only one Roman Polanski.

So goes the breathless defense of the artiste, while the flipside of that particular coin, because thirteen-year-old girls are a dime a dozen, goes unspoken.”

Melissa McEwan

Zag ze er wel dertien uit?

Ze koos er zelf voor.

“Slachtoffer”

Na zoveel jaar, kan hij nu nog geen rust krijgen.

Hij heeft al zoveel geleden. De arme kerel.

Zo’n fantastische filmmaker/schilder/schrijver/boegbeeld van de samenleving, we zijn diep geschokt en hopen dat hij snel vrij komt.

Veel mensen blijken toch echt moeite te hebben met geloven dat Polanski een misdadiger is. De misdaad is echt gebeurd, hij heeft ook bekend, maar toch geraakt het er niet in. Veel mensen hebben films van hem gezien, hij is beroemd, maakt geen stomme geweldfilms maar kunstige cultfilms, enzoverder. De aanname is dat hij onschuldig is, dat het wel zo erg niet geweest zal zijn, en meer van dat. Dat ruikt naar privilege…

Het slachtoffer — zonder dubieuze aanhalingstekens, dank u wel — was dertien toen de feiten gebeurden. In veel landen ter wereld is er een wet tegen oude zakken die “seks” hebben met minderjarige meisjes, omdat we inschatten dat over het algemeen bij grote leeftijdsverschillen het machtsonevenwicht te groot is.

Nu is er natuurlijk een heleboel problematisch aan die leeftijdsgrenzen, het lijkt alsof mensen worden ingedeeld in één groep die in een toestand van permanente weigering leeft, en dan zodra je een beetje ouder bent leef je in een toestand van permanente instemming, een lichtjes dwaze en ook problematische veronderstelling die onbewust vaak meespeelt in het probleem dat seksueel geweld niet serieus wordt genomen en dat er bijna nooit veroordelingen vallen.

Doorgaan met het lezen van “Roman Polanski – goedpraten van verkrachting”

Pornocultuur deel 2 – Jennifer Lyon Bell in De Morgen

Zie ook het meer recente artikel De leugens van de pornocultuur.

busDe alomtegenwoordigheid van de pornocultuur vandaag drijft me echt de muren op van frustratie en verdriet, maar helaas kunnen we het onderwerp niet begraven. Zoals een zombie in een slechte film komt het steeds terug, alsmaar stinkender en stinkender…

Ik probeerde al een hele tijd te negeren dat er een soort onzalig Muriel Scherre / Goedele Liekens / Jennifer Lyon Bell zakenvrouwenverbond was ontstaan. Met meditatie of thee drinken kom je een heel eind, maar toen ik op een rustige zaterdagochtend in het park aan het ontbijten was met een medefeministe en de krant opensloeg, werd het me toch te gortig.

Om het met Melissa McEwan van Shakesville te zeggen: “I  write about the things I can’t not write about. If I wrote about all the examples of sexism I see every day, I’d never sleep.”

In onze fijne Belgische krant De Morgen zit sinds een tijdje een bijlage die DM Wax heet, met als subtitel “niet alleen voor vrouwen”. Die bijlage is altijd goed voor gruwel, van “sexy schaatssters in playboyoutfits die het helemaal voor zichzelf doen” tot scheldpartijen op die ene verdwaalde feministe die probeert pro-anorexia sites te doen verbieden. Kortom, feminisme nieuwe stijl. Fun feminisme: pornografie mag wel, maar praten over onderdrukking en geweld niet meer. En daarin past Jennifer Lyon Bell perfect: deze Amerikaanse pornomaakster komt opduiken in België en werd prompt geïnterviewd. Niet toevallig is ze bezig aan een nieuwe reeks pornofilms waarmee ze nu ook het seksleven van Belgen naar nieuwe dieptepunten zal leiden. Alle Belgen, ook de lesbiënnes die tot nu toe daarvan gespaard waren gebleven, want JLB werkt ook aan een reeks lesbische pornofilms. Dankuwel, ik vroeg me al af hoe ik er ooit achter moest komen wat ik in bed moest doen met mijn lesbische partner, nu ga ik het eindelijk weten.

Maar goed, over naar de feiten.

Het interview begint zoals het hoort: JLB zegt dat ze wel een feministe is, maar een “positieve feministe”. En daar hoef je niet lesbisch voor te zijn. Ok, goed dat dat opgeklaard is dan. Laten we ons snelsnel distantiëren van het lesbische gevaar. Ik bedoel, sommige van die vrouwen willen zelfs geen seks met mannen, komaan!

Verder in het interview:

Maar je hebt wel iets tegen porno?

Helemaal niet. Ik wil gewoon betere porno, waar ik zelf ook iets aan heb.”

Het probleem met die zogenaamd feministische pornomaaksters is eigenlijk dat hun argumenten meestal zodanig kortzichtig zijn dat je er geregeld van van je stoel valt. De problemen met de pornoindustrie, bijvoorbeeld:

Doorgaan met het lezen van “Pornocultuur deel 2 – Jennifer Lyon Bell in De Morgen”

Privileges en zelfkritiek

Op deze blog is al eerder geschreven over onderdrukking en kruispuntdenken. Om samen te vatten: onderdrukking is niet enkel een gevoel maar ook een systeem dat ons naar beneden houdt, onze keuzemogelijkheden beperkt en onze realiteit kneedt naar het model van de onderdrukkers. Er zijn verschillende vormen van onderdrukking die elkaar versterken. Telkens bij een dergelijke relatie is er een onderdrukte groep (vrouwen, zwarten, transgenders, personen met een handicap, mensen uit lagere sociaal-economische groepen, ouderen) en een groep die profiteert van die onderdrukking: mannen, blanken, cisgendered[1] personen, mensen uit hogere klassen, enzoverder. De mensen die aan de bovenkant van onderdrukkingsrelaties staan hebben allerlei voordelen en privileges die de mensen aan de onderkant van die relaties niet hebben.

Dat wil zeggen dat bijna alle mensen op een aantal vlakken behoren tot geprivilegieerde posities, en op een aantal andere vlakken juist tot onderdrukte posities. Feminisme, zoals door sommigen zoals bell hooks gedefinieerd, is de beweging om een einde te maken aan alle vormen van dominantie: al die relaties van onderdrukker-onderdrukte moeten eraan om een werkelijk vrije, egalitaire wereld te creëren. Vrijheden en rechten moeten door iedereen gedeeld worden, anders zijn ze gewoon een vorm van privileges.

Door een dergelijke visie wordt een aantal zaken duidelijk: wat ons allemaal bindt is niet een gemeenschappelijke identiteit of seksualiteit of expressie, maar het feit dat we een gemeenschappelijke vijand hebben: die systemen van onderdrukking, waar we samen tegen kunnen vechten:

Doorgaan met het lezen van “Privileges en zelfkritiek”

Toestemming vragen is mooi

vshapewebSommige zaken in feminisme lijken eerder theoretisch. En dan kom je plots aan de woelige wateren van seksualiteit en seks. Hoe, wat, met wie, wanneer wel, wanneer niet… niet gemakkelijk, en bijna alle vrouwen die ik ken – inclusief mezelf – hebben wel verhalen van een paar (of veel) keer dat ze achteraf bekeken toch liever niet gewild hadden, of dat er toch beter over gesproken had moeten worden. En soms zijn er dan weer heel leuke verhalen.

Na een tijdje rondhangen in linkse en feministische milieus kwam ik mensen tegen die daar heel anders mee omgingen. Mensen die expliciet iets vroegen in plaats van “aan te nemen dat het ok is”. Mensen die vroegen of ik gekust wilde worden, bijvoorbeeld, in plaats van het zomaar te proberen. Leuk. Of mensen die dat in bed ook verderzetten, en kunnen praten over wat we willen.

Expliciete seksuele toestemming

Op een bepaald moment begon ik in een boek te lezen: Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality [1]. Daarin stond een heel interessant voorbeeld van een Amerikaanse hogeschool, Antioch College, die in haar reglement een regel had opgenomen waarbij er voor seks expliciete toestemming (dus met woorden) gevraagd moest worden aan de partner. Briljant.

Ik vind dat een geweldig idee om verschillende redenen. Ten eerste, het is niet zo dat er hierdoor er plots geen seksueel geweld meer is, want dat hangt samen met heel veel factoren zoals ongelijkheid en macht in de hele samenleving. Maar dit geeft wel een fantastisch positief signaal: de hogeschool, verre van een conservatieve wacht-maar-tot-je-trouwt abstinentie maatregel te promoten, heeft het expliciet over seks, en geeft een duidelijk signaal dat seks gewild en gekozen moet zijn, met wederzijdse toestemming.

Ten tweede, als dit effectief ingeburgerd zou geraken zou dit volgens mij wel een mentaliteitswijziging op gang kunnen brengen. Over seks moet gepraat kunnen worden, anders klopt er iets niet. Mensen klagen wel eens dat radicaal-feministes alleen maar kunnen afbreken, wel, dit is nu eens een positief alternatief waar ik helemaal achter kan staan.

Het idee is volgens mij een feministische derde weg tussen de conservatieve taboevisie op seks en de liberale strings-en-paaldansen nepbevrijding. Het is een kleine stap op de weg naar werkelijke seksuele bevrijding.

Ten derde maakt het ook expliciet dat seks een vorm van communicatie is en dat praten over seks niet “raar” of verkeerd is, ook al wordt dat nooit duidelijk gemaakt door de cliché Hollywoodromances die we in films en tv-series zien.

Hoe het niet moet

Nog een belangrijke basisregel: toestemming vragen is niet iets dat gewoon uit de weg moet voor ergens aan te kunnen beginnen. De “nee” van iemand negeren komt neer op geweldpleging. Mannen die achter je aan blijven lopen als je zegt dat ze je met rust moeten laten, mannen die vragen “waarom?” als je nee zegt en dan gewoon blijven proberen… Grrr!

[1] Jodi Gold & Susan Villari [eds.]. 2000. Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality.  Rowman & Littlefield Publishers, Inc.

Beperkt Houdbaar – documentaire over schoonheidsindustrie

Sunny Bergman, een nederlandse filosofe, maakte enkele jaren geleden een fantastische documentaire over de schoonheidsindustrie. (Het is dat deze blog nog maar kort bestaat anders hadden we er al veel eerder reclame voor gemaakt…) Ze gaat heel boeiend en persoonlijk in op de manier waarop we onzeker gemaakt worden en de vreselijke stroom van “ideaal”-beelden die op ons af komen. Je hoort vrouwen aan het woord, die op zoek zijn, enkele  onderzoeksters, en ook enkele – bijster onsympathieke – plastisch chirurgen. Op de website beperkt houdbaar kan je de docu online bekijken, of de dvd bestellen.

Deze documentaire is ook ideaal als start voor een discussie, feministische groepen zoals FC Poppesnor (Antwerpen) en FAB (Gent) hebben die al meermaals getoond tijdens bijeenkomsten – interessante discussie verzekerd…

Op de site is er ook een manifest te lezen, “Sex moet weer haute couture worden“. Lezen, en meteen ondertekenen!

“Onze gedroomde vrouw is geen humorloos symbool van nieuwe preutsheid. Maar zij is nog minder een hoer of bitch gedomineerd door kansloze wannabe pimps. Het beeld van de gewillige stoeipoes die zich op haar achterwerk laat slaan, komt ons de neus uit. Waarom kunnen schietgrage gangsters die zich omringen met ‘geile’ onderdanen, voorzien van gigantische nepborsten, rekenen op eindeloos veel zendtijd? Sinds wanneer is onderdanigheid een bewonderenswaardige eigenschap?

Vrouwen moeten zelf een vuist maken tegen de eenzijdige wijze waarop vrouwelijkheid en seksualiteit momenteel gedefinieerd worden.”

Van Golven naar een Overstroming: een Introductie tot het Verleden en Heden van het Feminisme

dolleminaskleur1webOne step forward, five steps back.
We tell the truth they turn up the laugh track.
Feminists we’re calling you.
Please report to the front desk.

Le Tigre “F.Y.R.” [1]

Wanneer we het hebben over de evolutie van het westers feminisme doorheen de tijd wordt er vaak gesproken over “golven”. Deze golven zijn bepaalde periodes met een verhoogde feministische strijd [2], die meestal de vorm van een massabeweging aanneemt. Tussen en na de golven is er een terugval van (zichtbaar) massa-activisme en een terugkeer naar meer conservatieve en patriarchale waarden waarbij feministische ideeën als onnodig, extreem, voorbij, belachelijk en/of uncool worden afgeschilderd. Dit noemt men een “backlash”[3]. Toch is spreken in golven en cycli ook problematisch, beperkend en simplistisch omdat het suggereert dat er tussen de golven geen feministes [4] actief waren, wat uiteraard onjuist is. Het denken in feministische golven is dus eerder een constructie om de maatschappelijke tendensen wat betreft vrouwenstrijd makkelijker te kunnen vatten, maar de realiteit is complexer.[5] Ook geldt deze beschrijving van feministische geschiedenis bijna uitsluitend voor westerse landen en kan de strijd voor vrouwenbevrijding in andere gebieden volledig anders (en niet gelijktijdig) verlopen, wat vaak vergeten of genegeerd wordt.

De zogenaamde Eerste Feministische Golf in westerse landen vond plaats in de tweede helft van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw. In die tijd was politieke gelijkheid van vrouwen en vooral stemrecht een belangrijk strijdpunt. We denken dan uiteraard aan de suffragettes – suffrage betekent stemrecht. Maar niet alle feministes vochten voor stemrecht. Anarcha-feministes zoals Emma Goldman bijvoorbeeld waren kritisch en hadden weinig geloof dat het recht van vrouwen om te stemmen voor politieke partijen de situatie waarin zij leefden grondig (genoeg) zou verbeteren. In België is het algemeen stemrecht voor vrouwen er uiteindelijk pas gekomen in 1948. Naast stemrecht was ook onderwijs voor meisjes een feministische eis uit die tijd. In België zijn het vooral Zoë de Gamond en haar dochter Isabelle Gati de Gamond die zich hiervoor hebben ingezet door over dit onderwerp te schrijven en door scholen voor minder begoede vrouwen en meisjes op te richten. Doorgaan met het lezen van “Van Golven naar een Overstroming: een Introductie tot het Verleden en Heden van het Feminisme”

Documentaire – Vrouwen tegen porno

Er was een interessante documentaire te zien donderdag op Nederland 2 en die is ook online te bekijken! De docu interviewt enkele feministes van de autonome anti-porno beweging van de jaren 1980 in Nederland. Er zijn ook een paar leuke beelden van protesten tegen een 24-uur-open pornocinema.

Voor meer over de strijd van feministes tegen pornografie: er is een tekstje op de blog hierover, en heel veel interessant materiaal van het stop porno cultuur congres van 2007 in de VS.

antiporn_demo

Vrouwen Overleg Komitee – memo voor verkiezingen

Het Vrouwen Overleg Komitee (VOK), een feministische organisatie die o.a. de jaarlijkse vrouwendag op 11 november organiseert, heeft een tekst met verlangens voor de komende regeerperiode gestuurd naar de Vlaamse partijen.

Vijf verlangens voor de komende legislatuur

  • De Vlaamse overheid subsidieert de CAW’s met residentiële werking, waaronder de vluchthuizen, bijkomend voor de werkingskosten zodat de cliënten voortaan enkel nog de verblijfskosten in strikte zin moeten betalen.

  • De Vlaamse overheid heet vrouwen met een hoofddoek expliciet welkom als werkneemsters.

  • De Vlaamse overheid stimuleert vaders om zorgverlof op te nemen en voert een campagne die een positief beeld schetst van mannen en zorg.

  • Er komt een decretale verankering van de niet-zuilgebonden vrouwenorganisaties en in de commissie diversiteit van de SERV wordt een genderplatform opgenomen.

  • Het thema gender wordt uitdrukkelijk opgenomen in de lerarenopleidingen en nascholingsinitiatieven en in de eindtermen voor het basis- en secundair onderwijs gaat aandacht naar genderidentiteit en seksuele identiteit.

Verder nog interessante punten: het VOK blijft zich tegen het hoofddoekenverbod uitspreken, gelukkig, en eist ook dat er terug cursussen en opleidingen vrouwen- en genderstudies komen.  Er zijn ook eisen omtrent meer aandacht voor partnergeweld, hulpverlening en vluchthuizen, en nog een heel belangrijke: arbeidsduurvermindering.

“Het VOK houdt vast aan de eis van collectieve arbeidsduurvermindering met behoud van loon. Het VOK is van mening dat zo’n collectieve arbeidsduurvermindering het voor vrouwen én mannen mogelijk zal maken om hun privé-leven, werk, engagementen en vrije tijd op een kwaliteitsvolle manier te combineren.”

De volledige tekst is te lezen op www.vrouwendag.be.

Feministisch anti-pornografie congres van 2007

spc_logoIn maart 2007 vond er in Wheelock College (Boston) een anti-pornografie congres plaats onder de titel “Pornography and Pop Culture: Re-framing Theory, Re-thinking Activism”. Daar kwamen honderden mensen samen en dat heeft de feministische beweging in de VS op dat vlak nieuw leven ingeblazen. Een deel van de presentaties is opgenomen, en enkele teksten zijn ook beschikbaar, er zitten een paar aanraders tussen:

Gail Dines

Dines is prof. Sociologie en Vrouwenstudies aan Wheelock College. Haar presentatie gaat over de beeldcultuur waarin we vandaag leven, de opkomst van pornomagazines, video en internet, welk effect die beelden hebben op ons en welke boodschap ze verspreiden. De audiokwaliteit is heel goed, ze is prima verstaanbaar en spreekt duidelijk Engels, handig voor anderstaligen:

Video: “Pornography and Pop Culture: Putting the Text in Context”

Robert Jensen

Jensen is prof. Journalistiek aan de University of Texas (Austin). Zijn presentatie gaat over de mannenkant van het verhaal: wat kunnen mannen doen, welke gevoelens spelen er mee en hoe kunnen we ook mannen overtuigen mee te doen met de strijd. Het is ook een heel persoonlijke presentatie geworden, waarin hij eerst kort spreekt over Andrea Dworkin, een van de meest invloedrijke en tevens meest gedemoniseerde radicaal-feministes uit de tweede golf. Andrea stierf in 2005 en heeft het congres helaas niet meer mee kunnen maken. Daarna spreekt hij over “echte” mannen, hun gevoelens, de keuzes waar ze voor staan en seksuale moraliteit.

Video: Real Men, Real Choices
Tekst: Real Men, Real Choices

Doorgaan met het lezen van “Feministisch anti-pornografie congres van 2007”

Not For Sale – boekbespreking

bookcover - not for sale

Not For Sale – Feminists Resisting Prostitution and Pornography is een recent boek (2004) dat bijdragen verzamelt rond prostitutie, pornografie en mensenhandel.

Met artikels geschreven door bijna 30 feministes, profeministen en overlevers van prostitutienetwerken is dit de meest recente, meest radicale, heldere analyse van deze problematische fenomenen die voor veel feministes de focus vormen van hun strijd. Het boek is kritisch, diepgaand en heel leesbaar – geen modieus postmodern geleuter.

Een greep uit de artikels: Joe Parker maakt een duidelijke en zeer diepgaande analyse van hoe prostitutie werkt: hoe het hele systeem van pooiers en pornografen samenwerkt, welke verschillende soorten pooiers er zijn, hoe pooiers op zoek gaan naar vrouwen en meisjes om te misleiden en misbruiken.

Rebecca Whisnant geeft een goede inleiding over het probleem van hedendaagse pornografie, de basisconcepten en misvattingen. Ze bespreekt met cijfermateriaal de media-ontwikkeling van de laatste decennia, de gewelddadigheid achter de beelden, de discussie over vrije keuze, en wat we kunnen doen. Doorgaan met het lezen van “Not For Sale – boekbespreking”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑