Zoeken

De Tweede Sekse

feministisch verzet

Tag

pornocultuur

Een open brief aan P-magazine

Vrijdag 7 november organiseren jullie de Dag van het Decolleté. Via een reclameboodschap op de radio heb ik hiervan kennis genomen. In deze spot verwijzen jullie naar onderzoek dat zou aantonen dat vrouwen die ‘sexy’ gekleed op het werk verschijnen, gemiddeld 10% meer zouden verdienen. Vandaar deze “ludieke” actie. Stuur op 7 november een foto door van je decolleté en maak kans op een jaar lang gratis lingerie te winnen of ‘haha’ loonsverhoging te krijgen van je baas. Excuseert u mij als het lachen mij vergaat. In plaats van ermee te lachen krijg ik zin om onder het mom van een “ludieke” actie, iedereen op te roepen jullie tijdschrift op de brandstapel te gooien. Discriminatie en ongelijkheid zijn in mijn ogen geen laughing matter maar een bittere realiteit. Daar wens ik echter niet verder op in te gaan. Evenmin wil ik het hebben over de bestaande loonkloof. Wat ik wel wil, is uiting geven aan mijn walging voor jullie.

Continue reading “Een open brief aan P-magazine”

Verzet tegen de pornocultuur – een aanzet tot directe acties

Er is een hele reeks artikels op deze blog over de problemen van de pornocultuur, nog een aanrader is De leugens van de pornocultuur op DeWereldMorgen.be. Het probleem is voldoende gekend, nu rest de vraag: wat kunnen we doen om hiertegen te reageren?

Ik pretendeer niet te weten welke oplossingen “het beste” of zelfs maar werkbaar zijn, maar er zijn naar mijn mening te weinig acties rond dit thema. Dus, tijd om eraan te beginnen 🙂 Daarom deze aanzet tot debat en creatief experimenteren. Naarmate we deze acties zelf uittesten zullen we meer nieuws brengen. Alle tips, suggesties, kritiek welkom!

In dit stukje gaat het over directe acties, die je zelf of met een kleine groep kunt doen. Er zijn andere vormen van acties. Bewustwording en vorming bijvoorbeeld: proberen mensen bewust te maken van het probleem door artikels, filmavonden en dergelijke; er is een juridische weg, enzovoort. Maar in dit stukje ligt de focus op directe actie. Wat kan je nu zelf doen?

Continue reading “Verzet tegen de pornocultuur – een aanzet tot directe acties”

Pornocultuur – een overzicht

Waarden, beelden en gedrag vanuit de porno-industrie stromen door naar de mainstream van de samenleving, een proces dat we pornoficatie noemen. Onze cultuur is veranderd in een pornocultuur en het wordt steeds erger. De pornocultuur kleurt de manier waarop we mensen zien en perverteert onze menselijke behoefte aan seksualiteit en intimiteit. Pornografie ontmenselijkt ons en maakt ons tot objecten. Waar is er nog plaats voor onze gevoelens, onze onzekerheden, onze emotionele kanten in alle diversiteit en onze communicatie?  Seksualiteit is iets heel belangrijks en moois en we mogen ons dat niet laten afpakken door een gewelddadige miljardenindustrie enkel uit op winst. In een reeks artikels op deze blog proberen we het probleem te schetsen, voorbeelden te analyseren en mogelijke alternatieven te bespreken.

In Stop de pornocultuur – deel 1 geef ik een korte introductie over het probleem met pornografie en pornocultuur. Het is iets te kort en zonder cijfers, maar het is een begin.

Deel 2 werd geschreven naar aanleiding van een interview met “alternatieve porno” maakster Jennifer Lyon Bell in De Morgen. Het bevat een kritiek van haar uitspraken en handelingen. Zowel dit stuk als deel drie hebben toen heel wat commentaar gekregen…

Omdat er een hevige discussie opstak o.a. in feministische, lesbische en activistische milieus rond de “alternatieve porno” kwestie, schreef ik een uitgebreide verduidelijking in pornocultuur 3: alternatieve porno, erotiek en slow sex. Dit is wat mij betreft een basisreferentie: als je die tekst niet hebt gelezen, weet je waarschijnlijk niet hoe we op deze blog naar pornografie kijken en waarom we ook met “alternatieve” pornografie zoveel problemen hebben. Hierin probeer ik ook wat definities te geven omdat er volgens mij sprake is van een gigantische begripsverwarring in het pornodebat.

Seksisme-spotting is een kort fotoverslagje van een uitstapje van Rebelsister en Tikara doorheen de winterse straten van Gent.

Hotel Jarretelle en de tyrannieke klauw van de stoeipoes, door collega Robinette, is het vierde deel in de reeks – een mooie en kritische bespreking van een gruwelijke avond: een bezoek aan Hotel Jarretelle.

In Viva Vulva (!) van gastschrijfster sofiesluimert gaat het over de wereld van de vrouwelijke genitaliën, de industrie van plastische chirurgie, labiaplastie (schaamlip correctie) en schoonheidsidealen.

Collega Licantropa keek op het Zweedse Queertopia festival naar Too much pussy, een nieuwe film van Emilie Jouvet. Dit vijfde deel in onze reeks bespreekt de pijnlijke ervaring van kijken naar een zogenaamd alternatieve, queerfeministische film.

In deel zes van deze reeks bespreek ik een drietal trends van de oprukkende pornocultuur  (burlesque, bdsm en pornocultuur in feministische ruimtes) en ga ik dieper in op het concept seksuele bevrijding, wat het niet is en wat het wel kan zijn.

Verzet tegen de pornocultuur – een aanzet tot directe acties bespreekt enkele mogelijke actievormen om zelf of met een paar mensen directe actie te ondernemen.

Continue reading “Pornocultuur – een overzicht”

Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?

De geest, die vanaf de prilste jeugd geleerd heeft dat schoonheid de scepter van de vrouw is, gaat zich naar het lichaam vormen, zodat zijn gefladder alleen maar tot doel heeft zijn gevangenis nog mooier uit te doen komen.
— Mary Wollstonecraft, A Vindication of the Rights of Women, 1792

(…) kink, at its core, represents an attempt to derive as much excitement and titillation out of sex as possible while avoiding real intimacy.

— Nine Deuce, BDSM Part 2: The Problem With Kink

In deel zes van deze reeks bespreek ik een drietal trends van de oprukkende pornocultuur  (burlesque, bdsm en pornocultuur in feministische ruimtes) en ga ik dieper in op het concept seksuele bevrijding.

1 – Burlesque

Burlesque is weer terug – jochei! Collega blogster Robinette heeft er al een goed stukje over geschreven, met haar ervaringen na een bezoekje aan Hotel Jarretelle. Ik ga hier verder in op een aantal problemen en algemene trends.

Wat is burlesque, vraag je je misschien af? Even kort:

  1. een vorm van striptease – cabaret – show voor de hogere klassen;
  2. een reeks excuses om uit te leggen hoe het niet hetzelfde is als striptease, maar wel stijlvol, bevrijdend, empowerend, smaakvol prikkelend, en meer van dat soort postmoderne neoliberale nepfeministische woorden;
  3. belachelijk conservatief en van een soort door nepbevrijding opgedrongen preutsheid die je niet zomaar kan bereiken – daar moet je keihard aan werken…

In de DM Zomer van 10 juli 2010 staat een interview met Chrys Columbine, een performer die komt optreden op de Gentse feesten met “Hotel Jarretelle”. Columbine, Columbine… toch niet van die school? Jawel, performer Chris Berardi vond dat ze nog een hippe artiestennaam nodig had – iets edgy, want ze speelt vaak “een babydoll, een schijnbaar onschuldig blondje met een duister kantje”.  En de keuze voor een school waar een massamoord heeft plaatsgevonden lag, euhm, voor de hand? Aha. Leuk, verfrissend en edgy, en niet, pakweg, grof en plat en enorm kleinerend t.o.v. de gruwelijke gebeurtenissen in de Columbine Highschool. Die fijnbesnaardheid van de betere performers, ik kan er wel van huilen.

Heel origineel trouwens, en niet gewoon fantasie # 1 op de patriarchale hitlist, zo’n blondje met een duister kantje. Nudge nudge wink wink, say no more! Maar het zal wel weer van een ironische subtiliteit zijn die mijn verstand ver te boven gaat. Wat is dat duistere kantje dan wel zeg, vraag je je af. Heeft ze – gaap – een paar handboeien en zweepjes bij haar bed liggen? Roostert ze wel eens een cavia boven een vuurtje? Dient ze haar belastingsaangifte te laat in, doordrenkt met bloed? Geen idee.

Continue reading “Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?”

Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)

Too little feminism – sekspositivisme als wapen van het patriarchaat

Onder de schapenvacht van ‘a sex-positive feminist manifesto’ onthult zich een (expliciete) film die het label ‘feministisch’ onterecht claimt om aan de queer gebracht te worden. Seksuele bevrijding door het propageren van ordinariteit en stereotypen, niets nieuws onder de zon. De performsters, die zich ‘queer’ en ‘feministes’ noemen, wakkeren vrolijk het laaiende vreugdevuur der seksisme aan. Alhoewel, vrolijk… de één in de greep van de trieste troost van alcohol, de ander gebukt onder het gewicht van neerhalende maatschappelijke normen… De beschrijving van een handvol scènes uit de film spreekt voor zich. De schaarse momenten van diepgang en inzicht die de montage overleefden worden snel snel bedekt met de mantel der oppervlakkigheid – wellustig afgeworpen bij alweer een volgende plastic stripact. De film deed de drang ontstaan om “sekspositivisme is dodelijk” op een t-shirt te gaan sjabloneren.

Op het Queertopiafestival, waar ik deze film zag, werd ze als volgt aangekondigd (cf. de website van Jouvet ):

Continue reading “Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)”

“Deus ex machina”: deus non habet vaginam

De vrouw weer eens op haar plaats gezet: aan de haard, of in een mannelijke bedstee.

Het literaire tijdschrift Deus ex machina bracht een speciaal nummer uit, waarin ‘vrouwen het hoogste woord voeren’ (er zijn ook bijdragen van mannelijke auteurs). Gezien de geringe aandacht die doorgaans aan vrouwelijke literartistes besteed wordt, is zo’n initiatief toe te juichen (spoiler: wacht nog eventjes met het bovenhalen van die loftrompet).

Ter gelegenheid van de speciale uitgave is de titel gewijzigd in Deus ex vagina (alarmbel). Daar is vast over nagedacht, maar mijn wenkbrauwen schieten er alvast de hoogte van in. Zowel letterlijke als figuurlijke vertaling zijn weinig literair noch vrouwverheerlijkend. God (m) uit een vagina (v)? Een redding uit een vastzittende situatie, door het vrouwelijke geslachtsorgaan (in plaats van ‘als door een goddelijke interventie’)? Het vrouwelijke literaire overwicht in het nummer belichten door ‘vagina’ in de titel te plaatsen, daar is vast een hoop creatieve brainstorming aan te pas gekomen…

Maar oké, ik laat de titel voor wat ze is. De uitgave is in twee verdeeld: een ‘serieus’ deel en een ‘speels’ deel (schellere alarmbel), met afzonderlijke covers. Het serieuze deel is veelbelovend, daar ga ik straks op in.

Eerst het ‘speelse deel’ even onder de loep nemen. Mijn aanvankelijke gejuich verstomde bij het lezen van de inleiding. Enkele fragmenten hieruit blazen de behoorlijk overkomende inhoud als een kaartenhuis van tafel. Ik citeer: “Deus ex Machina verleidt als op een bal masqué en wordt Deus ex Vagina, een literair damesblad voor de spelende vrouw. Vrouwen van vandaag willen zich niet in een keurslijf laten dwingen door maatschappelijke conventies en vinden het leuk te experimenteren met verschillende rollen. De hedendaagse vrouw is niet enkel Madonna en Hoer, maar ook Coquette, Muurbloempje, Allumeuse, Duivelin, Keukenmeisje, Literair Wijf, Femme Fatale of Sirene.” (oorverdovend loeiende alarmbel, onmiddellijke evacuatie genoodzaakt!!)

Damesblad?! Spelende vrouw? Keukenmeisje?! Hoer?! Madonna?! God verhoede het dat vrouwen serieus genomen worden in de “L”iteratuur! Laten we ze vooral betuttelen, en reduceren tot een voorwerp uit weinig geïnspireerde mannelijke fantasieën (zoals in zowat de rest van de maatschappij). Snoer ze de mond, zodat ze – o wee, hoor ik daar enkele knieën bibberen? – geen bedreiging vormen voor het mannelijke ego!

Let op het gebruik van hoofdletters in de tekst: “De Madonna” – o, knieval, “De Hoer” – o, bewonderende uitroepen. De goede, hedendaagsche vrouw is niet alléén dat, maar veel meer. Noem uzelf een hoer, zo u wil, maar niet mij, niet een vrouw, niet de vrouw.

Continue reading ““Deus ex machina”: deus non habet vaginam”

Aardigheidje – Open VLD pin-ups

Op deze blog proberen we veel verschillende stemmen aan het woord te laten. Sinds kort nodigen we gastschrijfsters uit om ook hun zegje te doen. Voortaan zullen ook bijdrages van Nathalie De Bleeckere van het Vrouwen Overleg Komitee (VOK) op deze blog verschijnen (deze bijdrages zullen tevens op de website van het VOK te vinden zijn)…

lezersbrief

We nemen er akte van dat Open VLD-kopstukken zich publiekelijk vertonen met pin-ups op de manchetknopen op hun designerhemdjes. Het toont treffend wat we uit progressieve feministische hoek al lang zeggen: de liberale mantra over hoe gelijkheid tussen mannen en vrouwen een verworvenheid is in dit land, speldt ons gewoon wat op de mouw. Misschien valt het ook ‘moderne’ burgers van eigen bodem niet mee om hun overtuigingen strikt privé te houden? Niet dat wij dan roepen om een verbod. Maar we zijn niet vies van een stevig maatschappelijk debatje over de selectie(ve) waarden van de politici die ons land besturen.

Nathalie De Bleeckere, bestuurslid Vrouwen Overleg Komitee (VOK)
11 juni 2010

Zie ook andere gastschrijfsters:

Viva Vulva (!) van Sofiesluimert

Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes

In verschillende media, én elders, probeerde men mij ervan te overtuigen: “Dit is géén striptease!”
Nee, het is burlesque. Dat wil zeggen: het is meer, het is zeer cultureel verantwoord… In elk geval, het is not done om het te vergelijken met plat, ordinair ‘strippen’.

Goed. Ik luister immers (bijna) altijd naar mijn lieve medemens, en geef hemhaar steeds op zijn minst het voordeel van de twijfel.

Sta ik op een drukkend warme Gentse Feesten-avond in een afgesloten Vooruit-Kaffee, komt Vitalski op scène en vertelt die daar om te beginnen doodleuk: “Dames en heren, laat mij de grammatica van de avond voor u uiteenzetten. Er staat een tiental bloedmooie dames voor u klaar, die zich naargelang uw enthousiaste feedback meer en meer zullen uitkleden.”

Geef mij een betere definitie van ‘striptease’… En ja, het bleek nog waar te zijn ook. Ik heb de rit uitgezeten en ben er meer dan ooit van overtuigd: ‘Hotel Jarretelle’ is een striptease. Een tiental stripteases, eigenlijk. Continue reading “Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes”

Viva Vulva (!) – designervagina’s en de schoonheidsindustrie

Onderstaande tekst is van gastschrijfster sofiesluimert…

Viva Vulva! Met deze woorden snij ik een taboeonderwerp aan: de vrouwelijke genitaliën, en wil ik ons onderdompelen in de wondere wereld der verscheidene vulva’s.

Het wordt dringend tijd dat we ons allen kritisch en bewust losrukken van homogene, gephotoshopte, en chirurgisch gecorrigeerde voorstellingen van hoe een vagina eruit zou moeten zien, van wat zogezegd een “normale” vagina is. Dit zou veel vrouwen onnodige schaamte en overbodige zelfcomplexen besparen. Dit zou álle mensen meer realiteitszin verschaffen. Het wordt dringend tijd om in te zien dat wij vaak onbewust voortdurend overspoeld worden met irrealistische schoonheidsidealen die onze blik op de werkelijkheid verengen, verdoezelen, vervormen en ons onzeker maken, dat velen hierdoor ongelukkig zijn met eigen lichaamsdelen en verlangen naar iets dat nooit te bereiken valt: het “perfecte” lichaam, de “perfecte” vagina. Steeds meer vrouwen en zelfs minderjarige meisjes gaan over tot plastische chirurgie zonder dat daar een medische noodzaak voor is.

In de zogenaamde “schoonheidsindustrie” (hoe kon schoonheid toch ooit een industrie worden?!) werd zelfs een op commerciële pornografie geïnspireerde “designervagina” ontworpen. Overtollig geachte huid rond de clitoris wordt weggesneden, binnenste schaamlippen die uitsteken worden kortgesneden tot ze niet meer uit de buitenste schaamlippen steken (de zogenaamde “labiacorrectie”, alsof grote schaamlippen fout zijn en verbeterd moeten worden!), soms wordt de vagina ook wat versmald en wordt een vooruitstekende venusheuvel onderworpen aan micro-liposculptuur waarbij vet wordt weggezogen, et voilà… de designervagina is geboren (die mijn inziens lijkt op de vagina van een tienjarige)! Uiteraard is die vagina ook kaal, want schaamhaar is toch maar iets vuil, bah.

Het wordt dringend tijd om de uiterlijke normen die ons opgedrongen worden door media en mode en hieruit voortvloeiend zelfs medemensen luidkeels te doorprikken. Dus ik schreeuw. Ik schreeuw: leve de diversiteit! Leve de diversiteit van vagina’s! Want de werkelijkheid = diversiteit! Tot hier mijn persoonlijke loslippigheid.

Ik voegde een foto toe van ‘the Great Wall of Vagina’, een werk van Jamie McCartney. Toevallig ontwikkelde zich in oktober 2008 zo’n beeldhouwwerk in mijn hoofd, een muur vol diverse borsten en een muur vol verschillende vagina’s, maar doordat ik vroegtijdig gestopt was met mijn avondschool en bijgevolg bepaalde beeldhouwtechnieken niet heb geleerd, heb ik dit jammer genoeg nooit verwezenlijkt. Mijn vreugde was dan ook groot toen ik gisteren toevallig ontdekte dat iemand dit effectief gecreëerd heeft! Jamie McCartney is mijn inziens een feministische kunstenaar, zelfs al definieert hij zichzelf zo niet expliciet. Meer van die mannen, graag! Feminisme is geen strijd die alleen vrouwen aanbelangt en die louter gedragen kan/moet worden door vrouwen. Feminisme is voor mij een levensvisie die gendergelijkwaardigheid vooropstelt, diversiteit aanvaardt en apprecieert, sekseverhoudingen in vraag stelt, en machtspatronen detecteert en bekritiseert.

Continue reading “Viva Vulva (!) – designervagina’s en de schoonheidsindustrie”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑