Zoeken

De Tweede Sekse

feministisch verzet

Tag

neoliberalisme

De Vrouwenraad en de N-VA – beslist feminist?

Evie Embrechts

Laten we beginnen met een bekentenis: ik was tot vijf minuten geleden keihard fan van de vrouwenraad. Het zijn moeilijke tijden en een koepel van vrouwenorganisaties, dat is een goed idee waar ik blijf achterstaan. Bovendien deden ze een heleboel acties waar ik me wel in kon vinden. Acties tegen seksueel geweld bijvoorbeeld, kritiek op ons huidig beleid rond prostitutie, er is lidorganisatie Femma die de 30-uren week promoot en nog veel meer… In het verleden hebben we voor een heleboel zaken al goed kunnen samenwerken ook.

Ik viel dan ook ongeveer van mijn stoel toen ik hun nieuwe blog zag, “beslist feminist”. Bart De Wever én Liesbeth Homans schrijven daar een stuk voor. Bart De Wever die letterlijk schrijft “ik ben geen feminist”. Beslist feminist… En Liesbeth Homans is een feminist zoals Thatcher er een was. Ik schaam me plaatsvervangend kapot eigenlijk.

De N-VA misbruikt de vrouwenbeweging net zoals de holebibeweging, ze kopen onze inschikkelijkheid zodat ze door kunnen gaan met het onmenselijke neoliberale beleid dat ons allemaal kapot maakt. Wie denkt dat de N-VA het goed voorheeft met de vrouwenbeweging, dwaalt.

Continue reading “De Vrouwenraad en de N-VA – beslist feminist?”

Het bedrieglijk vrijheidsfeminisme van Gwendolyn Rutten

door Ida Dequeecker

De discussie over een gelijk ouderschapsverlof voor beide partners is niet nieuw. De politieke proefballon van Gwendolyn Rutten is dat wel (DS 13/05/16). Zij is gewonnen voor de mogelijkheid om een deel van het moederschapsverlof, namelijk 5 weken, over beide partners te spreiden als deze dat willen. Wat is de draagwijdte van Gwendolyn Ruttens voorstel, gemeten aan haar argumenten, die ze overdekt met een doorzichtig laagje feministisch vernis?

Argument 1: Naar een gedeeld zorgpatroon

Continue reading “Het bedrieglijk vrijheidsfeminisme van Gwendolyn Rutten”

Feminisme in een rechts Europa – analyse & strategie

door Evie Embrechts

Europa wordt steeds rechtser. Het vluchtelingenbeleid is steeds onmenselijker en dodelijker. Mensen sterven aan de grenzen van Fort Europa. Racistisch geweld neemt toe ook binnen de landen van de EU. Mensen die arm, ziek of werkloos zijn, worden steeds meer als misdadigers gezien in plaats van slachtoffers van een onmenselijk kapitalisme. Verschillende landen hebben de Schengen-akkoorden in principe of praktisch opgezegd. Hoe moeten feministes zich organiseren in deze harde tijden?

Continue reading “Feminisme in een rechts Europa – analyse & strategie”

#GOFRANCE – Frankrijk stemt historische wet tegen systeem van prostitutie

6341385801103

Op 6 april 2016, na jaren activisme, debatten, wetsvoorstellen en discussies, stemde het Frans parlement met een ruime meerderheid voor een Zweeds model van prostitutie. Frankrijk vervoegt hierbij Zweden, Noorwegen en IJsland die reeds een dergelijk model hebben – in Canada en Ierland zijn ze ook op weg naar dit model.

Wat betekent dit?

Dit model legaliseert het “verkopen van seks” zodat prostituees niet langer veroordeeld of gearresteerd kunnen worden hiervoor. Hiermee vernietigt de nieuwe wet een oude wet van 2003 van toen nog binnenlands minister Nicolas Sarkozy, een wet die vrouwen criminaliseerde voor het zoeken van klanten.

De nieuwe wet criminaliseert tevens de kopers (de klanten). Dat wil in de praktijk zeggen dat mannen boetes kunnen krijgen voor het kopen van vrouwen, boetes die sterk omhooggaan bij herhaalde feiten (van €1500 naar €3750 voor een tweede veroordeling). Bij de veroordeling hoort ook dat de klanten verplicht lessen moeten volgen over de schade die prostitutie aanricht.

Frankrijk voorziet ook een uitstapregeling: dat wil zeggen een heel netwerk van ondersteuning voor vrouwen die uit prostitutie willen stappen. Een dergelijke uitstapregeling is een belangrijke component van een succesvolle invoering van het feministisch model.

Last but not least maakt Frankrijk werk van vorming en awareness raising over prostitutie als een vorm van geweld tegen vrouwen. Dat werkt namelijk: in Zweden is prostitutie verminderd omdat de vraag is verminderd, omdat de kinderen worden opgevoed met de idee dat prostitutie een vorm van geweld is: vrouwen respecteren wil ook zeggen dat vrouwen(lichamen) niet te koop zijn.

Continue reading “#GOFRANCE – Frankrijk stemt historische wet tegen systeem van prostitutie”

Waar verdwijnt het geld naartoe? Waarom staken?

Amalgamated Clothing Workers strike, 1915

Een opmerking die je regelmatig hoort is dat staken zo vervelend is. Moeten die vakbonden nu per se zo lastig doen, kunnen ze niets anders bedenken? Je hoort dat het de schuld is van de vakbonden dat bedrijven failliet gaan, staken kost geld, vakbonden zijn corrupt…

Wie is er corrupt? Waar gaat het geld naartoe?

Het is noodzakelijk om een goede kijk op het economische systeem te hebben om de problemen goed te begrijpen. Geld “verdwijnt” niet zomaar, waardoor we dan “allemaal” een beetje moeten inleveren. En nog een beetje, en nog een beetje… langzaam – en steeds sneller tegenwoordig – verdwijnen onze verworvenheden waar vorige generaties zo hard voor gevochten hebben.

Dat geld gaat ergens naartoe. Waar naartoe? Tip: het gaat alvast gaat niet naar de armsten in onze samenleving en de mensen die het het meest nodig hebben. Honderden miljarden gaan naar het redden van banken, fiscale fraude, gekibbel over Brussel-Halle-Vilvoorde, winsten op speculatie en grote vermogens, financiële transacties, ontslagbonussen voor managers. Moesten we al dat geld kunnen gebruiken voor werkgelegenheid, zorg, sociale zekerheid, cultuur en huisvesting dan was er geen crisis.

Continue reading “Waar verdwijnt het geld naartoe? Waarom staken?”

Leve de stakingen! Terugvechten voor onze rechten

Wereldvrouwenmars

Als er een staking aankomt ben ik altijd erg blij. Stakingen zijn goed nieuws voor werkers, werklozen; stakingen zijn heel belangrijk voor vrouwen. Onze rechten staan op de helling, de media verdraaien alle cijfers, er zijn heel veel verworvenheden die kapotgemaakt worden en het wordt hoog tijd dat we terugslaan. Stakingen horen bij feminisme zoals, wel, zoals brood en rozen.

Hier in België – en op zoveel andere plaatsen ter wereld – zijn we op een breekpunt gekomen. Met de opkomst van het neoliberalisme als huidige fase van het kapitalisme en een voortdurende aanval op rechten van vrouwen en werkers, verdwijnen er meer en meer rechten en geld dat ons toekomt, dat we nodig hebben. Pensioenen, brugpensioenen, leeflonen, werkloosheidsuitkeringen, ziekteuitkeringen, de zorgsector en noem maar op: alles wordt aangevallen, alles moet minder. Een interessant artikel over wat de huidige besparingen voor vrouwen betekenen vind je hier (tekst van Femke Urbain); nog een tekst hier (Christophe Callewaert).

Met een klein beetje inzicht zie je hoe walgelijk alles is: de bankiers en beursspeculanten veroorzaken enorme crisissen, de banken moeten dan gered worden door honderden miljarden van de staten – staten waarvan de neoliberalen altijd publiek zeggen dat ze afgeslankt moeten worden. Maar als de bedrijven dan plots wel de staat nodig hebben hoor je ze daar niet over. En dan moeten er besparingen, saneringen, afdankingen, aanvallen op de sociale zekerheid worden gelanceerd omdat er “geen geld genoeg is”?

Het zal aan die gemene bejaarden liggen die nu al zo lang de bevolkingspiramide omkeren en per se een riant pensioen willen, laten we ze uit hun flats en huizen gooien. Of laten werken tot ze erbij neervallen. Of zoiets. Alle gekheid op een stokje: er is genoeg geld, het zit alleen bij de verkeerden. De inkomenskloof tussen de armsten en de rijksten is alleen maar gestegen, dat iedereen profiteert van “de vrije markt” of “de globalisering” is een grove leugen en de rijke aandeelhouders are laughing all the way to the bank.

Staking van 30 Januari

Vorige maandag was het nationale staking. Buiten was het koud, koud, koud, maar gelukkig was de staking een succes – niet dat de kranten dat schreven maar die hebben het pad van de “objectieve” berichtgeving allang verlaten voor de snelweg van rechtsezakkerij en liberaal gezwets.

Continue reading “Leve de stakingen! Terugvechten voor onze rechten”

Pleidooi voor een oncool feminisme

– over de noodzaak van solidariteit –

Het f-woord is uit de gratie gevallen in populaire media en bij velen. De negatieve stereotypering van feministes is geslaagd: het woord ‘feministe’ roept associaties op als klagerig, preuts, overbodig, drammerig, ouderwets, BH-verbrandend, behaard en ga zo maar door. Hoewel veel mensen feministische ideeën of idealen hebben, zijn ze daarom toch weigerachtig zichzelf feministe te noemen. We zijn voor emancipatie, maar we noemen ons geen feministe. De definiëring van feminisme als ‘strijd voor de bevrijding van vrouwen als groep’ is al helemaal als oudbollig en afgedaan bestempeld, tot een prop gefrommeld en in de prullenmand gegooid – ook door feministes. Het is tegenwoordig niet hip om over feminisme te spreken, laat staan in strijdbare termen. We mogen niet meer zeggen dat vrouwen onderdrukt zijn. Dat er nog een strijd te voeren is. Want ‘mannen zijn ook onderdrukt’. En ‘we mogen vandaag de dag toch veel, als vrouw’. ‘Vrouwen krijgen kansen genoeg, ze moeten ze gewoon grijpen’. Ziehier een pleidooi voor een herpolitisering van het feminisme, voor een stevige ruk naar links in deze tijden van individualisme.

‘Feminisme’ onder het stof geraakt

Door de strijd van de vrouwenbewegingen in de eerste en tweede golf hebben we vandaag allerlei verworvenheden: vrouwen hebben stemrecht, abortus is niet meer onwettelijk, we kunnen uit werken gaan, een bankrekening openen, er is kinderopvang (zij het te weinig), er bestaan vluchthuizen (zij het tegen betaling), de nieuwe man helpt af en toe met de strijk, en ga zo maar door. Al deze realisaties van het feminisme worden tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwd. Het zijn geen strijdpunten meer. Wie nog meer rechten wil voor vrouwen als groep, is al gauw een doordramster en wil teveel. Vrouwen verdienen minder? Er is een ongelijke jobverdeling op de arbeidsmarkt? Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de armoede? En ondervertegenwoordigd op beslissingsniveau en in de publieke sfeer? Er is te weinig kinderopvang? Je moet betalen voor een vluchthuis? Een verkrachter wordt zelden of nooit veroordeeld? … “Niet mijn probleem: mijn leven is geregeld/gaat vlot/ik heb geen zorgen” en “Wie echt wil, zich inzet, kansen grijpt, kan een probleemloos leven hebben” zijn vaak gehoorde dooddoeners, die de nood aan gezamenlijk sociaal verzet van tafel schuiven.

Continue reading “Pleidooi voor een oncool feminisme”

Feminisering van armoede binnen de actieve welvaartsstaat: een neerwaartse spiraal

Op deze blog proberen we veel verschillende stemmen aan het woord te laten. Sinds kort nodigen we gastschrijfsters uit om ook hun zegje te doen. Hieronder volgt een bijdrage van gastschrijfster EDW. Hier vind je de artikels van alle andere gastschrijfsters tot nu toe. 

In zowat alle samenlevingen is sociale ongelijkheid tussen mannen en vrouwen een gegeven. Vrouwen hebben namelijk minder toegang tot rijkdom, macht en prestige en kunnen dus minder van de voordelen in de samenleving genieten. In de klassenmaatschappij komt de sociale ongelijkheid ten aanzien van vrouwen voor in alle lagen van de bevolking, waarbij vrouwen uit lagere sociaal-economische klassen het hardst geconfronteerd worden met deze genderongelijkheid. Een aantal auteurs wijzen in deze context op de trend van feminisering van armoede binnen geïndustrialiseerde samenlevingen.

Feminisering van armoede houdt de toenemende tendens van incidentie (het aantal vrouwen dat binnen een afgebakende periode onder de armoedegrens komt te leven) en prevalentie (het aantal vrouwen dat onder de armoedegrens leeft) van armoede onder vrouwen in. Een tendens die des te meer versterkt wordt binnen de actieve welvaartsstaat: arme vrouwen worden disproportioneel meer dan anderen geconfronteerd met de inperking van de maatschappelijke dienstverlening, ingezet door de neoliberalisering van onze samenleving. Vrouwen hebben in onze samenleving een kwetsbaardere positie dan mannen. Onder invloed van de neoliberalisering wordt de maatschappelijke dienstverlening teruggedrongen, en wat overblijft wordt voorwaardelijk. Dit versterkt de maatschappelijke kwetsbaarheid van vrouwen alleen maar.

Continue reading “Feminisering van armoede binnen de actieve welvaartsstaat: een neerwaartse spiraal”

Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?

De geest, die vanaf de prilste jeugd geleerd heeft dat schoonheid de scepter van de vrouw is, gaat zich naar het lichaam vormen, zodat zijn gefladder alleen maar tot doel heeft zijn gevangenis nog mooier uit te doen komen.
— Mary Wollstonecraft, A Vindication of the Rights of Women, 1792

(…) kink, at its core, represents an attempt to derive as much excitement and titillation out of sex as possible while avoiding real intimacy.

— Nine Deuce, BDSM Part 2: The Problem With Kink

In deel zes van deze reeks bespreek ik een drietal trends van de oprukkende pornocultuur  (burlesque, bdsm en pornocultuur in feministische ruimtes) en ga ik dieper in op het concept seksuele bevrijding.

1 – Burlesque

Burlesque is weer terug – jochei! Collega blogster Robinette heeft er al een goed stukje over geschreven, met haar ervaringen na een bezoekje aan Hotel Jarretelle. Ik ga hier verder in op een aantal problemen en algemene trends.

Wat is burlesque, vraag je je misschien af? Even kort:

  1. een vorm van striptease – cabaret – show voor de hogere klassen;
  2. een reeks excuses om uit te leggen hoe het niet hetzelfde is als striptease, maar wel stijlvol, bevrijdend, empowerend, smaakvol prikkelend, en meer van dat soort postmoderne neoliberale nepfeministische woorden;
  3. belachelijk conservatief en van een soort door nepbevrijding opgedrongen preutsheid die je niet zomaar kan bereiken – daar moet je keihard aan werken…

In de DM Zomer van 10 juli 2010 staat een interview met Chrys Columbine, een performer die komt optreden op de Gentse feesten met “Hotel Jarretelle”. Columbine, Columbine… toch niet van die school? Jawel, performer Chris Berardi vond dat ze nog een hippe artiestennaam nodig had – iets edgy, want ze speelt vaak “een babydoll, een schijnbaar onschuldig blondje met een duister kantje”.  En de keuze voor een school waar een massamoord heeft plaatsgevonden lag, euhm, voor de hand? Aha. Leuk, verfrissend en edgy, en niet, pakweg, grof en plat en enorm kleinerend t.o.v. de gruwelijke gebeurtenissen in de Columbine Highschool. Die fijnbesnaardheid van de betere performers, ik kan er wel van huilen.

Heel origineel trouwens, en niet gewoon fantasie # 1 op de patriarchale hitlist, zo’n blondje met een duister kantje. Nudge nudge wink wink, say no more! Maar het zal wel weer van een ironische subtiliteit zijn die mijn verstand ver te boven gaat. Wat is dat duistere kantje dan wel zeg, vraag je je af. Heeft ze – gaap – een paar handboeien en zweepjes bij haar bed liggen? Roostert ze wel eens een cavia boven een vuurtje? Dient ze haar belastingsaangifte te laat in, doordrenkt met bloed? Geen idee.

Continue reading “Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑