Zoeken

De Tweede Sekse

Solidariteit werkt!

Tag

mypunksnotdead

De jungle is geen zoo (gastbijdrage door Stigeon)

De jungle is geen zoo.

* Dit verslag is gemaakt op zondag 13/09 en kan op ieder moment achterhaald zijn. Alles evolueert zodanig snel dat het volgende week al een heel ander verhaal kan zijn.

Beste mensen,

Ondanks alle goede bedoelingen van velen, zou ik graag toch enkele last minute richtlijnen meegeven. Ik ben hier een week als vrijwilliger en val in waar nodig (ik ben hier individueel en organisatieloos dus is het makkelijk onbevooroordeeld te schrijven. Langs de andere kant is dit een louter persoonlijke indruk, weliswaar na het hebben van vele losse gesprekken met organisaties en mensen op het veld zelf).

Continue reading “De jungle is geen zoo (gastbijdrage door Stigeon)”

Advertenties

9 dagen Calais en het probleem van de Vlaamse vrijwilligers

Op 4 september ben ik vanuit Gent meegereden met het Belgische hulpgoederenkonvooi “We gaan naar Calais en nemen mee…”. Toen ik de situatie ter plaatse zag, besloot ik terug te keren en nog eens 9 dagen in ‘de jungle’, het vluchtelingenkamp, te verblijven. Ik heb een tent, matje en slaapzak uitgeleend en heb in het ‘no border camp’ gekampeerd, daar waar de activisten van ‘no border’ hun tenten hebben opgeslagen.

De situatie in ‘de jungle’ is vreselijk. De overheid doet er niets behalve miljoenen uitgeven aan ‘riot cops’ en hekkens met prikkeldraad rond de Eurotunnel. En oh ja: ze heeft vijf waterpunten en enkele washokjes en toiletten voor bijna 5000 mensen geïnstalleerd die zo ranzig zijn dat iedereen toch maar liever in de bosjes braamstruiken gaat kakken. Bravo.

Er zijn ook een aantal ngo’s ter plaatse: ‘Medecins du Monde’, ‘Salaam’, ‘l’Auberge des Migrants’, ‘Secours Catholique’ en ‘La Vie Active’, maar de hulp is traag en ontoereikend en rust meestal gewoon op de schouders van de vrijwilligers die komen en gaan. Bovendien zijn er mensen als ‘monsieur Duval’, de chef van ‘La Vie Active’, die hun autoriteit willen laten gelden en bijvoorbeeld willekeurig beslissen om opeens twee dagen geen distributie te doen. Iedereen moet tenslotte voelen wie de baas is in het kamp… Alle onafhankelijke vrijwilligers zijn het erover eens dat mensen als monsieur Duval niet in het kamp zijn om mensen te helpen, maar om het geld van de regering in hun zakken te steken. Monsieur Duval doet me denken aan een ‘nazi boss’ in een concentratiekamp…

Continue reading “9 dagen Calais en het probleem van de Vlaamse vrijwilligers”

Do-it-yourself list vluchtelingen helpen in Calais

Mijn vrienden en ik waren bij de actie “Wij gaan naar Calais en nemen mee… ” op 4 en 5 september, waarbij er vanuit verschillende Vlaamse steden spullen ingezameld en getransporteerd werden naar Calais.

De actie was een groot succes (in tegenstelling tot wat sommige media beweren!). Een groot deel van de spullen werden goed verdeeld, maar er waren ook problemen. Bijvoorbeeld dat (behalve Gent) verschillende steden de spullen niet op voorhand gesorteerd hadden en ze dus nog niet verdeeld konden worden. Die spullen werden dan teruggebracht naar een depot en worden in de komende dagen en weken verdeeld. Een ander probleem was dat er bij het uitdelen van de spullen te weinig mensen aanwezig waren, waardoor er chaos ontstond en de vluchtelingen alles uit de auto of truck begonnen te trekken, waardoor de wagen natuurlijk snel leeg was, maar de spullen niet eerlijk verdeeld werden. Laten we uit onze fouten leren en ons beter organiseren.

Continue reading “Do-it-yourself list vluchtelingen helpen in Calais”

Welcome to the jungle van Calais.

Ik was vandaag met vier vrienden in Calais. En ik schaam me.

Ik schaam me ervoor dat mensen in Europa als beesten moeten leven. 4000 a 5000 vluchtelingen die net over de Belgische grens aan hun lot worden overgelaten. Het is onvoorstelbaar. De Franse staat heeft 5 waterpunten – dus 1 per 1000 man (!) – georganiseerd, voor de rest niets. Rond de waterpunten is alles smerig en vuil.

De Franse overheid heeft alle vluchtelingen in Calais verzameld op een stuk braakland dat “de jungle” wordt genoemd. En aan de Eurotunnel hebben ze een groot ijzeren hek met prikkeldraad gebouwd, zodat de vluchtelingen niet tot aan de tunnel kunnen geraken en zo Engeland kunnen bereiken, waarvan ze denken dat daar alles goed zal zijn.

De verhalen over de Franse politie zijn waar. Ze nemen de vluchtelingen hun schoenen af, zodat ze niet over het hek kunnen klimmen, omdat ze weten dat ze er hun geld in steken of gewoon om hen te pesten, uit puur sadisme. Een heel groot deel van de vluchtelingen heeft dus geen schoenen, ze lopen er op slippers rond. En het is koud in ‘de jungle’. En nat. En modderig.

Continue reading “Welcome to the jungle van Calais.”

Standpunt FEL vluchtelingen en Europa

refugeesWij van FEL (Feministisch En Links) distantiëren ons scherp van de huidige rechtse tendens die overal zichtbaar en voelbaar is. Het huidige politieke klimaat mist menselijkheid en een gebrek aan verstand van zaken. Europese landen geven liever handenvol geld uit aan het wegjagen van vluchtelingen dan aan de opvang ervan. Continue reading “Standpunt FEL vluchtelingen en Europa”

Racisme in Vlaanderen (gastbijdrage door Tim Albrecht)

“Dat ze terugkeren naar hun land want we hebben er hier al genoeg van” zei naaste familie van mij onlangs. Hij was erachter gekomen dat ik een inzamelactie was gestart voor een vluchtelingenkamp in Calais.

Niets nieuws voor mij. Heel wat mensen die ik ken en ontmoet in Vlaanderen doen gelijkaardige uitspraken. Uitspraken zoals: “Ze komen ons werk afnemen, onze dochters lastig vallen, profiteren van onze sociale zekerheid.” Sommigen zeggen nog: “Ja, er zitten wel enkele goeie tussen.” Alsof de overgrote meerderheid ongewenst uitschot is.

Wat mij dan altijd opvalt, is hoe weinig ze over de kwestie wel weten en dat ze zich alsmaar aan dezelfde kortzichtige uitspraken houden. Hun meningen zijn over het algemeen zeer makkelijk te doorprikken, maar zelf zullen ze dit meestal met klem ontkennen.

Continue reading “Racisme in Vlaanderen (gastbijdrage door Tim Albrecht)”

Prostituees in Istanboel (gastbijdrage door A.)

Mijn Egyptische vriendin A. verbleef in Istanboel en schreef me over de prostituees die ze er op straat zag:

Actually, I was discussing the topic of prostitution with my friend when we were in Turkey. Once we went back to the hotel at two am in Istanbul. We walked alongside a long road and in every corner there were about four prostitutes. Some of them looked very young (less than 18 years old) and I noticed that near the girls there was a big black car watching them. By the time I reached the hotel I saw more then 60 prostitutes in less then 30 minutes. And near every little group of girls there was this big black car.

Continue reading “Prostituees in Istanboel (gastbijdrage door A.)”

Nazi’s in Falkenberg

Ik was gisteren op mijn eerste nazidemo. Ik bedoel anti-nazidemo. Het was in het dorpje Falkenberg, in de stadrand van Berlijn. De nazidemo kwam er naar aanleiding van de opendeurdag van een containerpark voor vluchtelingen. Het was de dag voor de opening van het nieuwe asielcentrum. Er waren een dertigtal hardcore neonazi’s, maar die hebben we niet werkelijk te zien gekregen omdat de politie hen van ons weg hield. Bovendien liep hun demoroute door de velden, in de middle of nowhere. Waarschijnlijk hadden ze geen andere, betere demoroute toegewezen gekregen, wat zeer goed is.

Er waren echter ook veel nazibewoners die zich voor het park verzameld hadden en ons beledigden. Het was maar een platte bedoening, maar ik moet toegeven dat ook sommige “mackerantifa’s” uit onze groep even domme spreuken terugriepen: “Euer stammbaum laeft im kreis!” (“Jullie stamboom vormt een cirkel!”) was een van de slechtere antifaparolen :s

Continue reading “Nazi’s in Falkenberg”

“Hi, you sexy Russian!” (gastbijdrage door A.)

Dit is het verhaal dat mijn Egyptische vriendin A. me vertelde. Ze was op vakantie in Istanboel met haar Duitse vriendin. Toen ze op een rustig plekje in de stad zaten te lezen en praten, gebeurde het volgende:

Hello E. :),

Actually, I’m not having any adventures so far, but I’m kinda happy that tomorrow i’ll be leaving. I hate Istanbul in summer, it’s very hot and crowded. Yesterday, I was out of mood. I don’t know if I told you that I’m travelling with my friend? Anyways, we were sitting in a calm place, reading and talking, when two guys came to sit in front of us. I felt they were not okay. They started to say some words in Turkish that I couldn’t understand, but I knew they were flirting. My friend is German so she looks European. One of the guys was staring at her. You know when someone eats you with his eyes? I felt very annoyed and mad. She was terrified because we were kinda in an empty area. So this stupid guy said something in Turkish to his friend and I understood him. He told: “Let’s ask this Russian girl how much she needs.” and they were looking in ‘google translate’ to ask the question in English. So I quickly told my friend what they were saying. She started to laugh because many people took her for a Russian. In this kind of situations, I get very anxious and she felt it and asked me to relax. One of the guys got close to my friend and asked her: “Hey you sexy russian, how much do you need?”. I was about to talk to them and ask them to go away, but then she stopped me and kissed me. I was shocked because I wasn’t expecting such a thing in that moment. The guys started to yell and shout and then they left. She told me: “I had to kiss you so that they would understand that I’m not interested and that I’m a lesbian. I wasn’t mad because she kissed me, but I said: “Why should we pretend something fake so that those guys leave us in peace?” This accident really pissed me off. First, the stereotype that evey blond girl must be Russian and secondly, if she’s Russian that she’s automatically ready for sex. I hate this kind of stupid mentality! I’m sorry if I annoyed you with this, but I needed to write this down so that I can feel relieved again…

Have a good day!

S.

fight-sexism-and-homophobia_DLF208717

To do list vluchtelingen helpen voor de modale Vlaming

Oké, omdat veel mensen blijkbaar willen helpen, maar niet weten wat te doen, hier een snelle “to do list” van dingen die we kunnen doen om vluchtelingen te helpen:

Continue reading “To do list vluchtelingen helpen voor de modale Vlaming”

Vluchtelingen in Berlijn 4: De vlucht van Seba

“Iran heeft alles en niets tegelijkertijd. Het is een prachtig land, met prachtige mensen, maar er is geen vrijheid.”

Dit is de zin die Seba voortdurend herhaalt terwijl hij me over zijn vlucht van Iran naar Europa vertelt.

Ik ontmoette Seba gisterenavond op een feestje bij vrienden. Het is een 23-jarige “queer kid” uit Teheran. Men zou op het eerste gezicht niet verwachten dat deze knappe, elegante jongeman zo’n horrorverhaal te vertellen heeft.

Continue reading “Vluchtelingen in Berlijn 4: De vlucht van Seba”

Feminisme en ‘good consent’

Ik heb onlangs een paar licht beangstigende feministes ontmoet. En een hele lieve jongen.

De feministes waren vrienden van J., onze tijdelijke nieuwe huisgenote, en waren in de WG* op bezoek.

Wat me vrijwel meteen opviel, was dat ze zo hard, bijna verbitterd waren, dat ze mannen haatten en tijdens hun discussies helemaal niet goed naar elkaar luisterden, maar daarentegen het hoogste woord probeerden te voeren en elkaar continu onderbraken. Ik dacht dat deze feministen enkel in de fabeltjes van anti-feministen bestonden. Ik was ze in ieder geval nog nooit eerder zelf tegengekomen.

Continue reading “Feminisme en ‘good consent’”

Seksistische ‘macker’ en domme, onsolidaire vriendinnetjes

Omdat ik dat eigenlijk zelden of nooit doe, wil ik eens een dagboekverslag schrijven. Ditmaal over mijn vijfdaagse naar Vlaanderen:

Het begon allemaal in het vliegtuig. Daar zat er een ambetante gast met stinkende adem uit A’pen naast me. Hij leunde met zijn hele gewicht tegen me aan. “Manspreading” is blijkbaar ook een fenomeen dat in het vliegtuig voorkomt. De kerel vertelde over een “griet” die hij in Berlijn ontmoet had, maar die blijkbaar niets van hem wilde afweten. Interessant. Na vijf minuten in zijn gezelschap, stak het me al ferm tegen.

Voor het opstijgen kwamen -ongelofelijk maar waar- twee vrouwen vragen of hij zin had naast hen te komen zitten omdat er nog zoveel plaats over was in het vliegtuig. Ik dacht bij mezelf: “Menen jullie dat nu echt?” en vervolgens: “Ja, dat is toch een goed idee!”, maar toen ze weer naar hun plaatsen gingen en we de gordels moesten vastmaken voor het opstijgen, draaide de kerel met zijn ogen en zei laatdunkend dat hij “die twee oude grieten” in de luchthaven had leren kennen. Het zag er dus naar uit dat hij liever naast mij, de nieuwe “jonge griet”, wilde blijven zitten. Dat was dan buiten mij om gerekend want van zodra we opgestegen waren en onze gordels konden losmaken, zei ik: “Ciao” en ging ergens anders zitten.

Continue reading “Seksistische ‘macker’ en domme, onsolidaire vriendinnetjes”

Aktefotografie

Sinds ongeveer twee jaar sta ik model voor kunstenaars. Meestal voor tekenaars en schilders, maar soms ook voor beeldhouwers. Meestal sta ik akt, maar soms doe ik ook portret en mode.

Hoewel het werk hier in Berlijn zeer slecht betaald wordt en men meestal ook maar een paar uurtjes per week kan werken (een sessie duurt dan ook meestal maar een tot drie uur), houd ik ervan omdat het werk flexibel is en ik met mijn lichaam kan werken. Bovendien is het per uur nog steeds beter betaald als de meeste andere slecht betaalde jobs in Berlijn.

Doordat een paar kunstenaars met wie ik regelmatig samenwerk me gevraagd hadden te poseren voor de camera en dat best wel meeviel, ben ik ook even als aktefotografiemodel beginnen werken. Omdat het meer als drie keer zoveel verdient. Omdat ik het geld nodig heb. Bovendien dacht dat het werk gelijkaardig zou zijn. Ik kon me niet meer vergissen.

Continue reading “Aktefotografie”

Waarom ik feminist werd

Oké.

Deze post wil ik al langer schrijven:

“Waarom werd ik een feminist?”

Continue reading “Waarom ik feminist werd”

Geen trouwfeest voor Erika

Een paar dagen geleden schreef mijn Turijnse vriendin K. in Berlijn me dat ze naar Turijn gevlogen was voor de trouw van haar zuster. De dag voor de trouw werden haar zus, diens partner en nog 2 andere anarchisten opgepakt en opgesloten omdat ze geprobeerd hadden geillegaliseerde vluchtelingen te helpen ontsnappen tijdens een politiecontrole. Wanneer de 4 anarchisten vrijkomen is nog onduidelijk:

Continue reading “Geen trouwfeest voor Erika”

Ter nagedachtenis van Ferînaz: georganiseerde weerstand als antwoord op de verkrachtingscultuur

ferinazEr vergaat geen dag zonder nieuws over een nieuw geval van verkrachting, aanvallen op of zelfmoorden van vrouwen. Om een verkrachting door de Iraanse staatsbedienden te ontlopen, heeft de jonge vrouw Ferînaz Xosrowanî zich gisteren (7 mei) van het vierde verdiep van het hotel in de Oost-Koerdische stad Mahabat, waar ze werkte, naar beneden geworpen en kwam daarbij om het leven.

Haar houding zien we als een opstand der waardigheid; ze werd met haar daad een nieuwe schakel in de lange, traditionele weerstandsketen van de Koerden, die om niet in de handen van hun pijnigers te raken een einde maken aan hun leven. In Dersim hebben duizenden vrouwen zich levend van het ravijn geworpen om niet in de handen van de Turkse soldaten te geraken. En Ook Beritan, die ook tot op de laatste kogel tegen de KDP-Peschmerga vocht heeft zich toen ze op het punt stond gevangen genomen te worden levend van de berghelling geworpen.

Continue reading “Ter nagedachtenis van Ferînaz: georganiseerde weerstand als antwoord op de verkrachtingscultuur”

Vluchteling in Berlijn 2: de vlucht van P.

Drie vrienden van de Karl-Marx-WG, een Iranese moeder en haar twee begin-de-twintig-jarige dochters, zijn na de presidentsverkiezingen in 2009 gevlucht uit Iran. Er waren massademonstraties omdat de verkiezingen zouden vervalst zijn, waarop er een golf van arrestaties volgde en vele mensen in het gevang gefolterd werden. Ook onze vrienden waren op de demonstraties aanwezig en een van de meisjes werd opgepakt en gefolterd. Nadat ze vrijkwam besloten de drie hun hele hebben en houden achter te laten in ruil voor een ticket naar Europa. De vrouwen betaalden enkele duizenden euro’s aan een mensensmokkelaar en werden naar Duitsland gebracht (vaak weten de vluchtelingen niet eens in welk land ze aankomen!). Daar vochten ze voor hun erkenning als politiek vluchteling en namen deel aan het ‘refugee protest’ in Berlijn (lees meer daarover in de eerdere post ‘Vluchteling in Berlijn 2: het verhaal van P’.). De drie vrouwen waren actief in de bezette O’platz en de Ohlauer-school, namen deel aan de hongerstaking aan de Brandenburger Tor en werden uiteindelijk erkend als politieke vluchtelingen. Hoewel zij intussen zelf de grootste zorg achter zich hebben, blijven ze zich inzetten voor de 95% onfortuinlijken die een asielaanvraag doen in Europa, maar geen status krijgen. Zij worden ofwel gedeporteerd, of duiken onder in de illegaliteit (als ze kunnen ontsnappen).

refugees

Vluchteling in Berlijn 1: chocomorgen

Het ‘refugee protest’ in Berlijn is nu al meer dan twee jaar aan de gang. De beweging werd oorspronkelijk gestart door enkele Iranese vluchtelingen/activisten. Nadat de Iranezen een hongerstaking aan de Brandenburger Tor gehouden hadden die op niets was uitgedraaid, verdwenen ze van het toneel. Vanaf dan was het een komen en gaan van vooral Afrikaanse en Arabische vluchtelingen, waarvan sommigen politieke activisten waren, maar anderen ook gewoon gestrande daklozen die op zoek waren naar eten en onderdak. De refugee protest-beweging in Berlijn werd concreet met de bezetting van Oranienplatz (‘O’platz’) in Kreuzberg. Er werd een tentenkamp opgezet met slaaptenten, een keukentent, een tent voor vergaderingen en een infopoint. De vluchtelingen en activisten streden voor een deportatiestop (meer dan 95% van de vluchtelingen die asiel aanvragen worden gedeporteerd!) en voor de afschaffing van de ‘residentieplicht’ die asielzoekers verplicht binnen de dertig kilometer van hun asielcentrum te blijven, waardoor ze totaal geïsoleerd raken van de samenleving en hun familie/vrienden in andere delen van het land.

Doordat een vriend van me, E., in het tentenkamp woonde en een andere vriend, G., daar vaak ging koken, raakte ik ook betrokken in het ‘refugee protest’ en begon mee te helpen. Ik kookte, poetste, bouwde tenten op, deed shifts aan het infopoint en bewaakte ’s nachts met een walkie talkie het tentenkamp. Na een paar maanden werd behalve de O’platz, ook de leegstaande school in de Reichenberger-/Ohlauerstr. in Kreuzberg bezet, wat een grote overwinning was voor de beweging, omdat die nu kort voor de winter ook een groot gebouw met een minimum aan sanitair, centrale verwarming en veel plaats om mensen onder te brengen in handen had. Het onverhoopte succes liep echter snel uit de hand. De groep getraumatiseerde en gefrustreerde vluchtelingen raakte verdeeld, er ontstond veel racisme, seksisme, homo-/transfobie, drugmisbruik en geweld. Het werd zo erg dat er een vrouwelijke vluchtelinge verkracht werd en een mannelijke vluchteling doodgestoken in de toiletten van de school. Dat was het begin van het einde. Nog voordat de bom barstte, was ik al van het toneel verdwenen. Ook ik kon de agressieve, seksistische sfeer in O’platz en de school niet langer harden…

Op een dag kreeg ik een telefoontje van L., een Australische vriendin die ik in O’platz had leren kennen. Ze vertelde me over P., een Kameroense vluchtelinge, die ze had leren kennen in de Duitse les georganiseerd door de KuB, een organisatie die zich inzet voor vluchtelingen. S. vroeg of er in het huisproject in Friedrichshainwaar ik op dat moment verbleef, een ‘soli-kamer’ vrij was voor P. Ik antwoordde dat de soli-kamer in het huisproject al bezet was, maar dat P. gerust een paar dagen kon blijven logeren. Ik ging naar de bezette school om er S. en P. te ontmoeten, het gebouw was ondertussen al opgedeeld in een vrouwen/kinderen- versus mannenbereik omdat de vrouwen vanwege het harde seksisme besloten hadden zichzelf te organiseren.

P. bleek een kleine, schuchtere, jonge, Afrikaanse vrouw met grote ogen. Ze sprak Frans en vertelde dat haar moeder met het geld van haar kruidenierswinkeltje een vliegtuigticket voor haar bijeen had gespaard. Met het ticket was ze naar Italië gereisd, waar ze toen nog gemakkelijk aan een werkvergunning kon geraken (wat nu niet meer het geval is). Ze vond er een (super slecht betaalde) job als schoonmaakster, maar werd door haar chef seksueel geïntimideerd en werd, toen ze niet inging op zijn avances, ontslagen. Vervolgens vond P. geen werk meer omdat ondertussen de crisis was uitgebroken en er voor niemand, ook niet voor de Italianen, nog jobs waren. P. is dan met een toeristenvisum naar Duitsland vertrokken, waar ze bij een vage bekende drie weken lang kon blijven logeren, maar nadien stond ze op straat. Via S., die ze via de Duitse les in de KuB had leren kennen, kwam ze in de bezette school terecht…

Ik nam P. mee naar het huisproject, maar de bewoners wilden niet dat ze langer dan een paar dagen zou blijven. Ze vonden dat er niet genoeg plaats was om nog meer mensen onder te brengen. Ik wilde P. echter niet terug naar de bezette school sturen (en eventueel een tweede verkrachting op mijn geweten hebben!) dus liet ik haar in mijn kamer logeren. P. was in het begin heel angstig en depressief vanwege haar beroerde situatie en bleef vaak dagen aan een stuk in bed liggen om te slapen of te chatten met familie en vrienden in Kameroen. Na drie maanden begon het me stilaan de keel uit te hangen dat ik geen privacy meer had, vooral aangezien P. de kamer zelden of nooit verliet. Ik was dan ook laaiend enthousiast toen J., een vriendin en bewoonster, voorstelde dat P. bij haar in de kamer zou komen. J. was namelijk van plan te gaan reizen, zou amper thuis zijn en dan konden P. en zij de kamer delen. Ik verheugde me al op een kamer voor mij alleen en besloot P.’s spullen alvast in de gang te zetten zodat we ze sneller naar boven, in J.’s kamer, zouden kunnen verhuizen. Toen P. thuiskwam, was ik net in de keuken. Ze zag haar spullen in de gang staan en dacht dat ik haar buiten smeet. Ze liep in paniek naar J. en vertelde haar huilend dat ik haar op straat wilde zetten. J. stelde P. gerust en vertelde haar dat ze vanaf nu bij haar in de kamer zou wonen…

refugees

Vluchtelingen in Buchenwald?

gisteren zag ik h. in de fitness. ze vroeg me hoe het was in belgië. ik zei dat er een verijdelde aanslag op een politiestation was en dat er nu enkel nog berichtgegeven wordt over ‘de strijd tegen terreur’ en daarbij helemaal ondergaat dat door het nieuwe besparingsplan van de overheid onze sociale en persoonlijke rechten langzaam maar zeker worden afgebouwd, dat ze net als in frankrijk militairen in de steden laten patrouilleren om de politie bij hun taken te ‘helpen’ en zodat de burgers zich ‘veiliger’ voelen en dat racisme door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hoogtij viert in vlaanderenland.

h. vertelde dat het er in duitsland sinds de charlie hebdo-aanslag net zo aan toegaat, dat de media en gesprekken enkel nog over ‘terrorisme’ gaan.

voor zover onze eensgezindheid..

ik vroeg haar of ze gehoord had over het plan van de duitse stad ‘schwerte’ om haar vluchtelingen onder te brengen in een voormalig concentratiekamp, een ‘buitenkamp’ van buchenwald. ze antwoordde ‘ja’ en vervolgde: ‘na ja, als daar genoeg plaats is’..

ik kon mijn oren niet geloven! de duitse asielcentra worden wel vaker vergeleken met concentratiekampen en nu wil een duitse stad vluchtelingen onderbrengen in een kamp waar 55 000 gevangenen werden omgebracht?! hello!? er is iets serieus mis als zelfs mijn vrienden zulke lugubere dingen normaal beginnen te vinden..

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑