Een bijdrage van Sophie Vanonckelen.

Bekentenis van een religieus feminist

Ik beken. Ik ben één van die mensen die zich ondanks alle redelijke tegenargumenten niet kan overgeven aan het atheïsme. Drie weken heb ik ooit geprobeerd om atheïst te zijn, om ferm en volmondig te beamen dat er niets méér is, dat het licht uitgaat en dat alle gelovigen naïeve nozems zijn die hun eigen sterfelijkheid niet kunnen accepteren en samenspannen om de vrouw aan de haard te houden.

Het was en is nog steeds mijn grootste probleem met religie. Elke godsdienst, inclusief het door progressieve westerlingen zo liefdevol omarmde boeddhisme, komt met een set waarden en normen die erg ver staan van mijn feministische overtuigingen. De emancipatie van vrouwen, homo’s en het veelkleurige zootje queers, transgenders, etc., staan niet bepaald hoog op de agenda van moefti’s, pausen en lama’s. De veelal mannelijke hiërarchieën van de wereldgodsdiensten deinzen er niet voor terug om met de regelmaat van de klok mysogyne en homofobe uitspraken te doen.

Doorgaan met het lezen van “Bekentenis van een religieus feminist”