Zoeken

De Tweede Sekse Voorbij

Never again is now

Tag

kunst

Activisme met posters: van mei 68 tot The Guerrilla Girls

Er lopen momenteel twee interessante tentoonstellingen in Brussel waarin politieke posters centraal staan en Rebelsister ging een kijkje nemen…

Posters spelen al decennia een belangrijke rol voor activisten. Vandaar dat enkelen van ons een aantal jaar geleden het initiatief The Feminist Poster Project oprichtten dat het maken, verspreiden en plakken van feministische posters stimuleert. Met behulp van posters worden namelijk politieke boodschappen de wereld in gestuurd die (zeker in de vorige eeuw) op weinig andere plaatsen te vinden waren.

Doorgaan met het lezen van “Activisme met posters: van mei 68 tot The Guerrilla Girls”

Kunst als bewustmaking van geweld op vrouwen

anonieme gastbijdrage

Kunst heeft een grote maatschappelijke rol, en wordt vaak gebruikt om onrecht aan te kaarten in onze maatschappij. Activisme en kunst gaan regelmatig hand in hand, en als het gaat over vrouwenrechten, en acties tegen geweld op vrouwen, kan het een sterk signaal geven.

Het toont dat geweld op vrouwen niet stil kan worden gehouden, en het toont daarnaast ook hoe groot de impact ervan is, hoeveel slachtoffers er zijn, en dat er iets aan moet worden gedaan.

Enkele voorbeelden..

Doorgaan met het lezen van “Kunst als bewustmaking van geweld op vrouwen”

tentoonstelling Niki de Saint Phalle

10363607_727455800695805_3081559138796190181_nVoor ik naar Parijs trok voor de tentoonstelling van Niki de Saint Phalle, hield ik al van haar kleurrijke beelden, maar nu ben ik een ware bewonderaarster van haar hele oeuvre! De tentoonstelling loopt nog maar tot 2 februari, maar als je de kans hebt om te gaan kijken, zeker doen!

10917066_727455604029158_1101008322672796188_nHet Grand Palais, het museum in Parijs waar Niki de Saint Phalle’s beelden en tekeningen tentoongesteld waren, leek wel omsingeld door politiebusjes. Enkele dagen na de aanslagen op de medewerkers van het tijdschrift Charlie Hebdo, de bezoekers aan een joodse supermarkt en enkele politieagenten, waren politie en veiligheidsdiensten erg aanwezig in de Franse hoofdstad. Ook in het Grand Palais werden bezoekers extra gecontroleerd. Maar eenmaal binnen tussen de kunstwerken van Niki de Saint Phalle belandden we in een andere wereld…

 

Doorgaan met het lezen van “tentoonstelling Niki de Saint Phalle”

Zine recensie: Colouring Outside The Lines #6

Over een week is het weer Internationale Zine Maand (juli) en om je goed voor te bereiden, kan je alvast een hoopje zines bestellen. Als inspiratie om zelf een zine te maken, of gewoon om interessant/grappig/rebels/inspirerend leesvoer te lezen voor het slapengaan, op de trein of in een parkje in de zon (als die ooit nog eens wil schijnen). Ik raad eigenlijk alle zines van Melanie Maddison aan: Shape and Situate, I’m Not Waiting, ReAssess Your Weapons en ook Colouring Outside The Lines (COTL).

PC051651COTL gaat al enkele nummers mee. Vorig jaar kwam #6 uit. Het is zoals steeds een goedgevuld zine vol interviews en met heel wat afbeeldingen in kleur en in zwart-wit. Melanie interviewt verschillende grafische ontwerpsters, illustratrices, striptekenaressen, zine-maaksters en beeldende kunstenaressen die ze bewondert. In dit nummer laat ze Lauren Denitzio, Fly, Megan Kelso, Chandler O’Leary en Jessica Spring, Allyson Mitchell, Caroline Paquita, Summer Pierre, Lindsay Starbuck, en Anke Weckmann vertellen over hun kunst, strips en tekeningen, over hun technieken en werkplaats, over hun motivatie en inspiratiebronnen, over zelfvertrouwen en ondersteuning, over samenwerking, over de overlapping van kunst met activisme, over het delen van vaardigheden en technieken, over het do-it-yourselfprincipe…

Zines zijn een ideaal medium om kennis te maken met kunstenaressen en illustratrices die anders weinig ruimte en zichtbaarheid krijgen, maar dat wel verdienen. Colouring Outside The Lines vervult die rol perfect. In dit nummer ontdek je interessante projecten en inspirerende kunst zoals de reeks portretten van Fly genaamd “Peops”, Allyson Mitchell’s “Killjoy’s Kastle the Lesbian Feminist Haunted House”, een reusachtige gebreide Vagina Dentata en FAG Feminist Art Gallery en het feministische collectief For The Birds uit New York waarvan Lauren Denitzio lid is.

Meer info op Melanie Maddison’s blog en de blog van Colouring Outside The Lines. Bestel hier haar zines.

Meer zinerecensies op De Tweede Sekse:

Andere websites met zinerecensies:

Strip tips!

Stripland was lang een mannenland, maar niet meer sinds de Marjane Satrapi’s, Maaike Hartjes en Julie Doucets en vele anderen er hun plaatsje veroverd hebben. Er zijn behoorlijk wat strips die gemaakt worden door vrouwen op de markt vandaag de dag, vaak zelfs met licht of heel erg feministische thema’s of standpunten. Hier enkele feministische strips die mij bijzonder bevielen!

  • The Complete Hothead Paisan: Homicidal Lesbian Terrorist – Diane DiMassa
    In welke bui je ook bent, deze strip zal je (nog) beter doen voelen! Hilarische patriarchaal-incorrecte lesbisch-feministische humor – de titel alleen al! – en zotte expressieve tekeningen. Hothead takes no prisoners and feels no guilt! En als je al die agressie en anarchie maar niks vindt, is er haar onweerstaanbare wijze kat!
  • The Essential Dykes To Watch Out For – Alison Bechdel
    Ik heb ooit eens gehoord dat the L-word op deze stripreeks zou gebaseerd zijn. Niet echt een compliment vind ik, want DTWOF is vergelijkingloos goed (en ik heb een behoorlijke hekel aan the L-word). Alison Bechdel is tegenwoordig misschien meer gekend van haar grafische roman Fun Home – ook een aanrader – maar ze begon haar stripcarrière met een decennialange reeks over het dagelijks leven van een bende dykes. Enkele jaren geleden kwam er een verzamelbundel uit die de meeste van die stripjes bundelt. Zie ook de Bechdel test.

Doorgaan met het lezen van “Strip tips!”

Oproep: feministisch posterproject

Sisterhood is Blooming - poster van the Chicago Women's Graphics Collective

Feministische posters kunnen altijd nuttig gebruikt worden, als actie/propagandamiddel of als leuke decoratie binnenshuis. Je kan je eigen ontwerpen maken, maar het is fijn om ook uit een bestaand aanbod te kunnen kiezen. Op dit moment is er echter een tekort aan feministische posters die online beschikbaar zijn op een printbaar formaat. Daarom is een website die feministische posters bundelt absoluut nodig!

En vandaar de oprichting van:

THE FEMINIST POSTER PROJECT!!

Het idee ontstond en evolueerde door me te verdiepen in boeken over feministische kunst, symbolen, DIY druktechnieken en posters, vooral uit de periode 1960-1990, maar ook van daarvoor en erna. Als ik over iets creatiefs lees – of het nu muziek, handwerk/craftivisme, zines, beeldende kunst, strips of grafiek is – dan moet ik er ook iets mee doen! M’n vingers kriebelden…

Doorgaan met het lezen van “Oproep: feministisch posterproject”

Reisverslag: “elles” in Parijs

Vrouwen in musea: Elles@Centrepompidou

Onlangs trokken Tikara en ik naar Parijs. Onze voornaamste reden, of excuus, om naar Parijs te reizen was de tentoonstelling Elles@Centrepompidou. Het gebeurt niet vaak dat je veel kunstenaressen bij elkaar in 1 museum ziet. Genderonevenwicht is gebruikelijk in de kunstwereld (net zoals in andere werelden): vooral mannelijke kunstenaars en vooral vrouwelijke naakten. Om dus ook eens wat hedendaagse kunst gemaakt door vrouwen te zien, in tegenstelling tot grotendeels mannelijke kunst die doorgaat als “gewoon, kunst”, moet je je reppen naar de zeldzame tentoonstellingen die enkel aan kunstenaressen gewijd zijn.

Elles@Centrepompidou was hier een voorbeeld van. Veel invloedrijke en bekende namen uit de hedendaagse kunstwereld waren er vertegenwoordigd: Pipilotti Rist (zie ook de affiche van de tentoonstelling), Louise Bourgeois, Barbara Kruger, Valie Export, Jenny Holzer, Marlene Dumas en ook werk van kunstenaressen waar ik nog niet eerder van had gehoord, maar waarvan ik blij ben dat ik ze nu heb leren kennen. Het geheel was erg overweldigend. Eigenlijk niet doenbaar op 1 dag. Overal om je heen trekken kunstwerken je blik, schreeuwen ze om aandacht. Je wil alles gezien hebben en niks missen, alles onthouden en niks vergeten. Gelukkig had ik een fototoestel bij en gelukkig is er een catalogus van de tentoonstelling, maar toch zijn foto’s van werken van zulk kaliber vaak niks vergeleken met de werken in levende lijve. Je moet er vlak voor kunnen staan, er rond kunnen wandelen, soms zelfs deel worden van het kunstwerk, om het echt te kunnen appreciëren en er volledig van te kunnen genieten.

Enkele kunstwerken die me zijn bijgebleven zijn de verschillende posters van the Guerrilla Girls, het geest-bruidsbeeld en de kleurige pop met krulspelden en schaamhaar van Niki De Saint-Falle, de “starification” fotoreeks van Hannah Wilke en het drieluik met filmpjes van vrouwen die alledaagse dingen doen in burka door de Iraanse kunstenares Ghazel. Niet alle werken zijn even aangenaam om naar te kijken zoals de video-installatie met een hoelahoep van prikkeldraad van Sigalit Landau. De poppeninstallatie van Annette Messager is op het tweede zicht ook lichtjes verontrustend. Maar hedendaagse kunst – zeker geëngageerde kunst – heeft dan ook zelden de bedoeling om “mooi” of “aangenaam” te zijn. Ook is dit een tentoonstelling met allerlei verschillende kunstenaressen. Dat is iets anders dan een tentoonstelling over feministische kunst, hoewel genderdimensies en feministische vraagstukken vaak aanwezig zijn in de getoonde werken. Naast beeldende kunst, videokunst en performances, toont Elles@Centrepompidou ook design en architectuur door vrouwelijke ontwerpers. Je zal dus altijd wel iets – of heel veel! – kunnen zien tussen de tentoongestelde werken in het Centre Pompidou dat je boeit of inspireert. De tentoonstelling loopt nog tot 21 februari 2011.

Onze boekenroute in Parijs

Omdat we dan toch in Parijs waren, konden we ineens ook wat andere plekjes bezoeken. Ik ben meestal maar gematigd enthousiast om typische toeristische trekpleisters te bekijken, al moet ik toegeven dat de Notre Dame ’s nachts wel bijzonder spookachtig mooi is. Maar die Notre Dame, daar kwamen we eerder toevallig op uit. Ze lag immers vlakbij Shakespeare & Co, de oudste Engelstalige boekhandel in Parijs. Deze winkel is een grote aanrader voor iedereen die van boeken houdt. Als het woord “gezellig” nog niet bestond in het Nederlands, dan moest het uitgevonden worden om de voorgevel en het interieur van Shakespeare & Co te beschrijven. Allemaal boeken op elkaar gepropt op scheve houten rekken tot aan het plafond, mensen ijverig bezig achter typemachines, luie oude zetels verscholen in enkele hoekjes om te lezen of even te bekomen, een zalige collectie tweede- en eerstehandsboeken en open tot 11u ’s avonds!

Doorgaan met het lezen van “Reisverslag: “elles” in Parijs”

Gender en kunst 1: vergeten vrouwen in de kunstgeschiedenis

Zijn er geen Grote Kunstenaressen in de Westerse Geschiedenis? [1] Of worden ze verzwegen? Zijn de enige vrouwen die iets met kunst te maken hebben of hadden de naaktmodellen en muzen die afgebeeld zijn in de schilderijen en beelden? [2] Was kunst door vrouwen gemaakt per definitie “craft” [3], een als minderwaardig beschouwde ambacht, handwerk of decoratie? Hoe zit het met kunst gemaakt door zwarte vrouwen en migrantes en met niet-westerse kunst?

zelfportret - Rachel Baes

Sinds de tweede feministische golf begonnen verschillende feministische kunsthistorici, kunsttheoretici en onderzoeksters vrouwelijke kunstenaressen uit de voorbije eeuwen figuurlijk op te graven en te herontdekken. Want ja, vrouwen die kunst maken hebben wel degelijk bestaan. Sommigen waren zelfs heel succesvol in hun tijd, ondanks het feit dat vrouwen het in de maatschappij en in de kunstwereld veel moeilijker hadden en nauwelijks kansen kregen om kunst te maken en te tonen. Door de patriarchale geschiedschrijving zijn deze kunstenaressen ook nog eens uit het door mannen gedomineerde en geschreven canon verdwenen. Zo zijn ze uit onze collectieve geheugens gewist en vergeten. Daarom blijft het nodig om over deze kunstenaressen te leren en te lezen en vandaar deze blogtekst. Blanke mannen hebben steeds kunstgeschiedenis geschreven, van Vasari tot nu. Dit had tot gevolg dat enkel de blanke mannelijke blik gold en alleen de blanke mannelijke stem gehoord werd. Gelukkig begon dit wat te veranderen sinds de tweede feministische golf, maar een kritische feministische stem blijft noodzakelijk om genderevenwicht te eisen.

In de vorige eeuwen – en waarschijnlijk nu nog – worden kunstenaressen geacht de regels, stijl, concepten en stromingen van hun blanke mannelijke collega’s te volgen. Als ze niet in het hokje van door mannen bepaalde kunst passen, worden ze niet aanvaard. Veel succesvolle kunstenaressen in de voorbije eeuwen slaagden er dan ook goed in om “mannelijke” kunst te maken. Daarvoor werden ze geprezen, want ja, “mannelijke” kunst was “echte” kunst (en werd/wordt gewoon “kunst” genoemd). Dit leidde ook tot vergissingen van kunsthistorici die de werken van deze kunstenaressen later toeschreven aan mannelijke tijdgenoten (zoals bij Judith Leyster, van wie eerst gedacht werd dat bepaalde van haar schilderijen van de hand van Frans Hals waren, eveneens actief in de 17de eeuw in Nederland).

Doorgaan met het lezen van “Gender en kunst 1: vergeten vrouwen in de kunstgeschiedenis”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑