Zoeken

De Tweede Sekse

Do you hear the people sing?

Categorie

Zorg

Een Nederlandse transgender geschiedenis

door Hanna

De laatste jaren is er veel aandacht voor transgender mensen. Die aandacht lijkt uit de lucht te komen vallen, net als de stijgende aantallen trans mensen die uit de kast komen. Het is soms alsof zich, binnen een paar jaar, een bliksemsnel emancipatieproces voltrekt. Maar dat is schijn. De juridische, medische en sociale verworvenheden van trans mensen zijn de uitkomst van een veel langer emancipatieproces, dat kort na de Tweede Wereldoorlog is begonnen. Continue reading “Een Nederlandse transgender geschiedenis”

Advertenties

Een man en een vrouw over Equal Pay Day

Vandaag is het Equal Pay Day, de dag die u eraan wil herinneren dat vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen, ook in ons land. Er zijn daarvoor een heleboel redenen. Van plat seksisme op de werkvloer waardoor vrouwen bijvoorbeeld minder vaak worden gepromoveerd, tot over- en ondervertegenwoordiging van vrouwen in sectoren die minder en meer geld in het laatje brengen.

Op De Standaard online verscheen een uitstekend opiniestuk door Isabel Albers, politiek redacteur. Bijna alle oorzaken van het loonverschil vindt u hierin netjes terug.

Er verscheen ook een ‘tegen’stuk van een man. De harde feiten van Albers countert hij met een zin als “De maatschappelijke fenomenen die de loonkloof gedeeltelijk verklaren, hebben niet zelden te maken met de individuele keuzes van vrouwen en mannen.” Wat is dat nou? Een maatschappelijk fenomeen is puur toevallig te verklaren door individuele keuzes?

Als mannen en vrouwen en masse in verschillende sectoren terecht komen, als ‘vrouwelijke’ sectoren systematisch (veel) minder verdienen dan ‘mannelijke’ sectoren, als niet-betaalde zorg- en huishoudelijke taken nog steeds meer door vrouwen worden gedaan, dan wijst dat volgens ons niet op toevallige individuele keuzes. Ook niet op een grotere natuurlijke drang van vrouwen om bij de kindjes te blijven – want dat laatste volgt gegarandeerd op zo’n bewering. Het wijst op het nog springlevende rollenpatroon in onze samenleving. Een rollenpatroon gebaseerd op stereotypen en ongelijkwaardigheid, dat we nog altijd doorgeven aan onze kinderen en waarin taken die als vrouwelijk worden aanzien minder of niet betaald worden.

Na het heel eenvoudig van tafel vegen van fenomenen die op een ongelijke genderverdeling wijzen, komt de man op een “niet-verklaarbare loonkloof van zes procent.”  Die vindt hij oneerlijk, “(m)aar niet de moeite waard om er een hele dag aan op te hangen.”

U merkt het, dit opiniestuk is niet de moeite om te lezen, maar dat van Albers wel. U vindt het hier.

En als u echt wil, kan u van daar ook nog surfen naar het stuk van de man die het niet de moeite waard vindt om naar economische gelijkheid te streven.

Moederschap of carrière? Een valse tegenstelling?

Zelf ben ik (nog) geen moeder, noch carrièrevrouw. En toch ben ik enorm gefrustreerd door de discussies en conflicten hierover. Frustratie, dat leidt wel eens tot feministische mijmeringen… Wat zit me precies dwars? Ik ga twee teksten kritisch bekijken en tegen elkaar afzetten, in de hoop dat het een betere synthese oplevert en argumenteren dat de keuze tussen moederschap of carrière een valse tegenstelling is of toch zou moeten zijn.

Onlangs verscheen er een interview met de Franse schrijfster Elisabeth Badinter in De Standaard. Er verscheen ook een reactie hierop van Bieke Purnelle van La Leche League (LLL, een internationale organisatie die borstvoeding promoot en ondersteunt). Ik had ook andere teksten kunnen kiezen [1], maar deze bevatten tal van elementen die je regelmatig hoort opduiken in het debat.

Elisabeth Badinter, die in Frankrijk veel stof heeft doen opwaaien met o.a. haar boek “De mythe van de moederliefde” waarschuwt voor een nieuwe reactionaire wind, een stroming die ervoor wil zorgen dat vrouwen terugkomen op hun “natuurlijke plaats”: thuis en zogend. Volgens haar heeft er een stille revolutie plaatsgevonden waardoor moeders steeds meer wordt aangeraden om thuis te blijven en de perfecte moeder te zijn, er altijd te zijn voor hun kind en zichzelf op de tweede plaats te zetten. Het kind primeert, de vrouw is daaraan ondergeschikt.

Bieke Purnelle van de LLL argumenteert op haar blog dat Badinter een anti-moeder carrièrefeministe is, zoals de Nederlandse Heleen Mees. Vrouwen mógen niet thuisblijven van feministes, is haar idee. Ze argumenteert dat Noorwegen bijvoorbeeld een heel geëmancipeerd land is waar vrouwen minstens een jaar bevallingsverlof krijgen en massaal uit vrije wil borstvoeding geven. 99% van de moeders daar geeft borstvoeding, een cijfer dat Badinter dan net omgekeerd interpreteert, zij stelt dat dat getal zo ongelofelijk hoog is dat dat wel moet komen door sociale druk en overheidsinitiatieven.

Continue reading “Moederschap of carrière? Een valse tegenstelling?”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑