Zoeken

De Tweede Sekse

Wij steunen de stakers // Justice pour Mawda // ¡No pasarán!

Categorie

Seksisme

How to not sexually harass someone

Original post by Mypunksnotdead:

https://mypunksnotdead.wordpress.com/2018/02/24/how-to-not-sexually-harass-someone/

 

Dear D. and Y.,

this is the #metoo-video i was talking about: ‘How to not sexually harass someone’: https://www.youtube.com/watch?v=TMfStd3v330.

I think it’s really funny and great, as it shows very well how the backlash ‘now men don’t know how to behave towards women anymore’ is complete bullshit.

Continue reading “How to not sexually harass someone”

Advertenties

Öffentlicher Raum und Geschlecht (anger) (guest post)

Original post by ‘wort_gefechte’:

http://wortgefechte.blogsport.eu/2018/05/19/no-matter-what-you-do-itll-be-wrong-so-do-what-you-want-anger/

Also published here: 

https://mypunksnotdead.wordpress.com/2018/07/05/offentlicher-raum-und-geschlecht-anger-guest-post-by-wort_gefechte/

Allein reisen, als Frau, bedeutet Konfrontation mit Sexismus. Von meiner Seite aus war das irgendwie verdrängt. Vor der Reise war man (ich) statt dessen mit unterschiedlichen Ängsten konfrontiert, von denen man (ich) nicht wusste, wo sie herkamen. (Eigentlich kommst du doch recht gut alleine klar, dachte ich mir dann etwas erstaunt. Trotzdem waren Alpträume, generell nervöser Schlaf und [jetzt neu] ein seltsames Augenzucken am Start, wenn ich anfing über die Reise zu reden.) Wo geht es hin? Italien, 30 Tage. Ich spreche die Sprache und kenne das Land. Kein Grund zur Sorge also, eigentlich.

Ich bin nun vier Tage hier und nur noch pissig über das Ausmaß an Provokation, das einige Männer durch das Konzept ‚allein reisende Frau‘ empfinden. Der Versuch, die Reaktionen der letzten Tage Revue passieren zu lassen, ließt sich in etwa so:

Continue reading “Öffentlicher Raum und Geschlecht (anger) (guest post)”

“And now for some questions from the audience…” – A guide to making an actively safe space during debates

a contribution by FemaleGaze

“And now for some questions from the audience…”

A guide to making an actively safe space

during public debates and discussions.

This text is an exploration of what it means to have a “safe space” for the audience during public debates and discussions. The text includes case studies where the lack of a safe space policy made a debate less satisfying, and suggestions of how event organisers and audience members can facilitate an even discussion, and make it more likely for minority voices to be heard during audience questions or debate.

Continue reading ““And now for some questions from the audience…” – A guide to making an actively safe space during debates”

AMP – De Afspraak over “België stemt voor Saudi-Arabië”

Recently different countries voted on who can seat in the CSW (Commission on the Status of Women). Belgium voted pro participation of Saudi Arabia. This unleashed a backlash with public opinion. In an important tv-show where they discuss hot topics on the national television, they apparantly found it okay to discuss this topic with only men…

The funny thing about this is that in Belgium there is a lot of discussion about saving our values and norms against migrants. There is islamophobia in our political system (we have a center-right and right government). But that same government that is proud of our women’s rights and says that we are superior in comparison with the countries in the Middle East has voted for Saudi Arabia to join the UN CSW. Hence the backlash of public opinion. Hence the hypocrisy of discussing about this topic with only men in this show.

Gender equality is NOT reached in Belgium, although a lot of politicians and citizens claim it has.

belgium discussing S-A in CSW_hoff.jpg

 

Hebben jullie zelf ergens ook een #AllMalePanel zien verschijnen en vinden jullie dat dit in het jaar 2017 niet meer zou mogen? Maak een foto of screenshot, laat het eerst via de Hoffsomerator lopen opdat de Hoffsome stempel erop staat en stuur deze door naar felfeminisme@gmail.com. Je mag altijd een korte tekst schrijven om uit te leggen waarom je het nodig achtte de #AllMalePanel in kwestie aan te kaarten. Wij zetten het met plezier op deze blog!

Wat als Marc Chagall Marcella heette?

marc-chagall-1887-1985-lcuyre-or-danseuse-au-cirque-impressionist-modern-art-auction-1920s-paintings-christies-1367573024_bGisteren was de laatste dag van de overzichtstentoonstelling van het werk van schilder Marc Chagall in het Museum voor Schone Kunsten in Brussel. Op de valreep ben ik nog gaan kijken, een dag eerder. Ik vind het werk van Chagall ontzettend fantasierijk en inspirerend en ook gewoon mooi. Een eerdere tentoonstelling die ik bezocht in de Ardennen met zijn litho’s (steendrukken) was ook prachtig.

6a00e54fe4158b8833017ee889e66d970dMaar ik wil hier geen recensie van de tentoonstelling of bespreking van Chagall’s schilderijen schrijven. Ik wou enkel even ingaan op een bedenking die ik had tijdens mijn bezoek aan de Museum voor Schone Kunsten eergisteren. Chagall is duidelijk een veel geprezen kunstenaar (en hij verdient dat ook volgens mij), maar ik vraag me af hoe zijn werk zou worden ontvangen als hij een vrouw zou zijn. Als Marc Chagall, Marcella heette, zou ze ook zoveel lof krijgen? Zou er voor Marcella een grote overzichtstentoonstelling in een groot museum georganiseerd worden? Zou de analyse van haar werk hetzelfde zijn? Of zou men beweren dat die huiselijke taferelen, liefdesparen en felle kleuren ongetwijfeld een vrouwelijke hand verraden? (Ze zullen altijd wel redenen vinden om kunst door vrouwen gemaakt als “vrouwelijk” te omschrijven). Zou Marcella’s kunst daarom als tweederangs worden afgedaan? Best wel aardig voor een vrouwelijke schilder? Duidelijk nageaapt van de Grote Mannelijke Kunstenaars, in plaats van beïnvloed door tijdgenoten en voorgang-st-ers? Zeker niet waardig om in de kunstgeschiedenisboeken opgenomen te worden, tenzij misschien in een klein paragraafje samen met al die andere vrouwelijke schilders. En waarschijnlijk was ze ook al lang weer vergeten, als er zelfs al ooit aandacht voor haar werk was geweest.

after-marc-chagall-jodie-marie-anne-richardson-traugott---aka-jm-art-Niemand die op dit moment Chagall als minderwaardige kunst, want door een man gemaakt, zal zien. Niemand die zijn onderwerpen, manier van schilderen, kleurenpalet, motieven als mannelijk zal bestempelen. Chagall was gewoon een kunstenaar, een mens, geen geslacht. Hij maakte kunst, geen gegenderde kunst. (Al speelt gender misschien wel mee, er wordt niet over gesproken in recensies en kunstenaarsoverzichten).

thCAHHNMD4Maar waarom kunnen we de kunst van kunstenaressen dan ook niet zo bekijken? Of zullen we eerst beginnen met mannelijke kunst ook als gegenderd te zien? Dan openen er misschien wat ogen voor de verschillende behandeling van vrouwelijke en mannelijke kunstena-a-r-e-s-sen…

Throwback Thursday – Wat is onderdrukking?

throwback thursdayZoals eerder aangekondigd, lanceren we een nieuwe reeks genaamd Throwback Thursday waarbij we oude artikels opnieuw onder de aandacht brengen. We beginnen met een van de allereerste artikels op deze blog: “Wat is onderdrukking”, een klassieke basistekst om feminisme en vrouwenonderdrukking beter te begrijpen. Geïnspireerd door de ideeën van filosofe Marilyn Frye (en met behulp van haar theorie van de “vogelkooi”) legt deze tekst bondig uit wat we verstaan onder het begrip “onderdrukking”, wie wel of niet behoort tot onderdrukte groepen en waarom. Veel leesplezier!

Wat is onderdrukking?

Als feministe kom je de gekste dingen tegen. Na een tijdje kan je sommige reacties al voorspellen, bijvoorbeeld als je het hebt over de onderdrukking van vrouwen. Tegenwoordig is het seksisme in de wereld zodanig ver doorgedrongen dat je al bijna niet meer kan zeggen dat vrouwen een onderdrukte groep zijn. Regelmatig krijg je dan antwoorden zoals “jamaar, mannen worden ook onderdrukt”, of “er is geen onderdrukking van vrouwen meer”, of, als het heel erg gesteld is met de persoon in kwestie “eigenlijk is het feminisme de schuld van de crisis van de mannen, het feit dat het slecht gaat in de wereld”, enzoverder. Laten we eens kijken wat onderdrukking eigenlijk is. Onderdrukking is niet je een keertje slecht voelen, een existentiële crisis hebben, wat zitten suffen, eens ergens het deksel op je neus krijgen. Dat is jammer en je kan je daar slecht door voelen, maar da’s nog altijd geen onderdrukking. Wat is het dan wel? Marilyn Frye, een feministische filosofe, stelt dat:

Continue reading “Throwback Thursday – Wat is onderdrukking?”

Wat te doen als pro-feministische man?

feminist_men
“whatever, dude”

Er werd eerder al over mannen en feminisme geschreven op deze blog. Deze tekst gaat meer specifiek over wat mannen binnen het feminisme wel en niet kunnen doen. Ben je een (cis)man en beschouw je jezelf als (pro-)feminist? Deze tekst is voor jou!

Wat kunnen mannen doen die geïnteresseerd zijn in feminisme en de feministische beweging willen steunen? Hoe kunnen ze nuttig en solidair zijn, feminisme ondersteunen, maar niet de beweging domineren? Wat hebben feministes nodig van mannelijke bondgenoten? Meer steun, minder stem!

Continue reading “Wat te doen als pro-feministische man?”

Onbalans: workshop gendergelijkheid (Nederland)

We kregen op de redactie bericht van dit feministische project in Nederland:

Op 26 mei organiseert de Vereniging Vrouwenbelangen de workshop ‘Onbalans’ in Utrecht. Het is een workshop waarbij genderstereotyperingen in onze maatschappij centraal staan. Genderstereotyperingen zijn stereotype opvattingen en gedragingen op basis van geslachtskenmerken van man of vrouw. Door middel van oefeningen, lezingen, discussie en creativiteit zal duidelijk worden hoe deze stereotyperingen werken.

Is gendergelijkheid een feit of een mythe? Vrouwen mogen stemmen en zitten bij de brandweer, mannen krijgen papa-dagen en mogen huilen. Van ongelijkheid tussen vrouw en man is allang geen sprake meer, daar hebben vrouwen in paarse tuinbroeken en Dolle Mina’s  in de jaren zeventig wel voor gezorgd. De strijd is allang gestreden, of toch nog niet helemaal? Bij Nederlandse wet zijn vrouw en man gelijk, maar in de praktijk zijn veel voorbeelden van ongelijkheid te vinden. Deze benadelen niet alleen vrouwen, maar ook mannen.  Hoe komt dit en hoe kunnen wij streven naar een gendergelijke samenleving?

Workshop Onbalans – gendergelijkheid: 26 mei 2012, 12.00-16.00 uur
EMMA: Cremerstraat 245, Utrecht (Nederland)
Kost: €7,50 (veganistische lunch is inbegrepen.) Plaatsen zijn beperkt, dus meld je snel aan via de website!
Interesse? Kijk dan voor meer informatie op de website en Facebook.

documentaire – Killing Us Softly

Killing Us Softly 4: Advertising’s Image of Women is een schitterende documentaire van Jean Kilbourne over seksistische reclame en de druk van de schoonheidsindustrie op vrouwen. De documentaire is interessant, kritisch, bevat een grote dosis humor en sluit goed aansluit bij de Reclaim the Media reeks die onlangs op deze blog verscheen. De eerste versie van Killing Us Softly verscheen in 1979, gevolgd door Still Killing Us Softly in 1987. Daarna kwam Killing Us Softly 3 en in 2010 werd de recentste versie uitgebracht.

Hier kan je Killing Us Softly 4 bekijken:

Deel 1

 

Deel 2

 

De voorganger, Killing Us Softly 3:

 

Reclaim the Media! deel 3 – feministisch media-activisme

In deel 1 van de reeks Reclaim The Media kaartte ik het seksisme aan in de beelden en boodschappen van (mainstream) media, films en reclame. Deel 2 behandelde het seksisme dat kan voorkomen op de werkvloer in mediaorganisaties en -redacties en hun vaak hiërarchische en weinig democratische karakter. Feministes willen een einde maken aan seksisme, uitsluiting en onderdrukking. Maar hoe stoppen we het seksisme in de media? Wat kunnen we zelf hieraan doen? Er zijn verschillende strategieën om actie te ondernemen tegen seksistische media:

  1. bewustwording, sensibilisering en media-educatie
  2. protesteren en kritiek geven op bestaande mainstream media van buitenaf
  3. bestaande mainstream media veranderen van binnenin
  4. eigen media maken

Media-educatie

Bij de eerste strategie wordt er geconstateerd dat er problemen zijn met de media-inhoud en dat altijd die niet zo in een-twee-drie te veranderen is. Daarom wordt er in plaats van in te grijpen in de media-productie, gezorgd dat het “publiek” bewust wordt van de problemen in de media-inhoud, -financiering en -productie. Ze worden gesensibiliseerd en aangeleerd om kritisch te kijken naar media. Je kan dan bijvoorbeeld met een “genderbril” kijken en ontdekken hoe het genderevenwicht in nieuwsberichten, films, soaps, etc helemaal scheef zit, of tot het besef komen dat mediaberichten altijd subjectief zijn.

Continue reading “Reclaim the Media! deel 3 – feministisch media-activisme”

Reclaim the Media! deel 2 – wie spreekt?

Deel 1 over seksistische media-inhoud

Uitsluiting, diversiteit en democratisering

Seksisme in media kan vanalles betekenen. Buiten kritisch zijn om wat we te zien en te horen krijgen in de media (= alle soorten media, zowel mainstream als alternatieve), zijn er nog enkele vragen die we kunnen stellen: Wie maakt media? Wie krijgt een forum om te spreken en schrijven? Wie financiert de media? Wie beslist wat we te horen, te lezen en te zien krijgen? Het antwoord daarop is (helaas nog steeds) dat de media-industrie een mannenbastion blijkt te zijn: het zijn voornamelijk mannen die eigenaar zijn, produceren, beslissen en aan het woord komen.

En waar zitten de vrouwen? De situatie is een beetje vergelijkbaar met het citaat van de Guerrilla Girls over de kunstwereld: “do women have to get naked to get into the museums”? Vrouwen worden wel getoond (meestal op een specifieke seksistische manier, als object om producten of magazines te verkopen, om naar te gapen, zolang ze maar niks zeggen), maar hoeveel regisseuses, hoeveel journalistes, hoeveel radioprogrammeuses, hoeveel hoofdredactrices zijn er aan het werk? Hoeveel vrouwen zijn er die de inhoud van de media mee bepalen of creëren?

Het is niet moeilijk om het gender(on)evenwicht van mediaorganisaties na te gaan: tellen maar! Hoeveel vrouwelijke journalisten zijn er en hoeveel mannelijke? Hoeveel vrouwen in invloedrijke posities in redacties en hoeveel mannelijke? Behandelen de vrouwen enkel de “typisch vrouwelijke” onderwerpen en de mannen de “algemene”? Hoe vaak worden vrouwen als experte geïnterviewd en waarover? Hierover is veel onderzoek gedaan en de resultaten zijn steeds bedroevend… (Zie o.a. Het boek Women & Media: a Critical Introduction door Byerly en Ross, 2006)

Continue reading “Reclaim the Media! deel 2 – wie spreekt?”

Reclaim the media! deel 1 – een inleiding tot feministische mediakritiek

Onderzoek naar seksisme in de media en het maken van alternatieve feministische media is voor mij cruciaal voor de feministische beweging. Vandaar deze driedelige reeks over mediakritiek en media-activisme. In dit eerste deel ga ik in op het seksisme in de media-inhoud. Seksisme in mediaorganisaties en -redacties komt in het tweede deel aan bod en in het derde deel – dit is het leukste deel vind ik – schrijf ik wat we kunnen doen om dit seksisme een halt toe te roepen.

Welke kritiek op media?

Media, het is een machtig middel om invloed uit te oefenen. De officiële pers en de reclame-industrie bepalen voor een groot stuk ons wereldbeeld en de publieke opinie. Van diezelfde pers wordt verondersteld dat ze neutraal en objectief de “feiten” weergeven, maar zijn ze echt wel zo ongebonden en ongekleurd? Wat op tv wordt gezegd en wat in de krant staat, wordt door velen als de waarheid gezien, maar is het niet slechts een subjectieve visie en door context bepaalde mening? Journalistes en mediamakersters [1] worden als belangeloze expertes en betrouwbare bronnen gezien, maar wie spreekt/schrijft er eigenlijk en worden alle stemmen gehoord? Wie en wat komt aan bod en wie en wat wordt geweerd of genegeerd? Zijn de media een spiegel en/of een motor van de constructie van normen en waarden van een maatschappij?

Activistes uit allerlei sociale bewegingen hebben kritiek hebben op de mainstream media en wijzen op haar verrechtsing, commerciële belangen en eenzijdigheid (soms zelfs verdoezeling en misinterpretatie van de feiten) [2]. Ook op vlak van gender zijn de standpunten die we tegenkomen in de pers en reclame conservatief en patriarchaal. Daarom zijn ook feministes bezig met mediakritiek.

Continue reading “Reclaim the media! deel 1 – een inleiding tot feministische mediakritiek”

De Bechdel Test

De test in dit leuke filmpje is handig om de films die je bekijkt kritisch te beoordelen, hoewel films die slagen voor deze test nog niet per se feministisch zijn (maar toch al een beetje beter dan het overgrote merendeel):

 

De Bechdel Test komt uit deze fantastische strip Dykes To Watch Out For van Alison Bechdel:

Pleidooi voor een oncool feminisme

– over de noodzaak van solidariteit –

Het f-woord is uit de gratie gevallen in populaire media en bij velen. De negatieve stereotypering van feministes is geslaagd: het woord ‘feministe’ roept associaties op als klagerig, preuts, overbodig, drammerig, ouderwets, BH-verbrandend, behaard en ga zo maar door. Hoewel veel mensen feministische ideeën of idealen hebben, zijn ze daarom toch weigerachtig zichzelf feministe te noemen. We zijn voor emancipatie, maar we noemen ons geen feministe. De definiëring van feminisme als ‘strijd voor de bevrijding van vrouwen als groep’ is al helemaal als oudbollig en afgedaan bestempeld, tot een prop gefrommeld en in de prullenmand gegooid – ook door feministes. Het is tegenwoordig niet hip om over feminisme te spreken, laat staan in strijdbare termen. We mogen niet meer zeggen dat vrouwen onderdrukt zijn. Dat er nog een strijd te voeren is. Want ‘mannen zijn ook onderdrukt’. En ‘we mogen vandaag de dag toch veel, als vrouw’. ‘Vrouwen krijgen kansen genoeg, ze moeten ze gewoon grijpen’. Ziehier een pleidooi voor een herpolitisering van het feminisme, voor een stevige ruk naar links in deze tijden van individualisme.

‘Feminisme’ onder het stof geraakt

Door de strijd van de vrouwenbewegingen in de eerste en tweede golf hebben we vandaag allerlei verworvenheden: vrouwen hebben stemrecht, abortus is niet meer onwettelijk, we kunnen uit werken gaan, een bankrekening openen, er is kinderopvang (zij het te weinig), er bestaan vluchthuizen (zij het tegen betaling), de nieuwe man helpt af en toe met de strijk, en ga zo maar door. Al deze realisaties van het feminisme worden tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwd. Het zijn geen strijdpunten meer. Wie nog meer rechten wil voor vrouwen als groep, is al gauw een doordramster en wil teveel. Vrouwen verdienen minder? Er is een ongelijke jobverdeling op de arbeidsmarkt? Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de armoede? En ondervertegenwoordigd op beslissingsniveau en in de publieke sfeer? Er is te weinig kinderopvang? Je moet betalen voor een vluchthuis? Een verkrachter wordt zelden of nooit veroordeeld? … “Niet mijn probleem: mijn leven is geregeld/gaat vlot/ik heb geen zorgen” en “Wie echt wil, zich inzet, kansen grijpt, kan een probleemloos leven hebben” zijn vaak gehoorde dooddoeners, die de nood aan gezamenlijk sociaal verzet van tafel schuiven.

Continue reading “Pleidooi voor een oncool feminisme”

De kleren van de keizerin – over stiletto’s en het schoonheidsideaal

Vrouwelijke kleding- en andere uiterlijke voorschriften zijn sinds tijden belemmerend, zowel letterlijk als figuurlijk: hoge hakken, smalle rokken, make-up, lichaamshaar dat getrimd, gewaxt, geëpileerd moet zijn. Het dragen van hoge hakken veroorzaakt bij één op de vijf dragers een chronische ontsteking van de ligamenten. Vrouwen zouden zo’n vijf dagen per jaar voor de spiegel doorbrengen. Zo’n veertig procent van de vrouwen durft zich niet op straat vertonen zonder make-up. Zestig procent van Britse zes- tot negenjarige meisjes maken zich zorgen over hun gewicht en lichaamsvorm. Het schoonheidsideaal bepaalt de vormen, maten en gewichten die tolereerbaar zijn. Wie zich niet kan of wil plooien naar dat ideaal, wordt afgestraft. Bevrijdend, of onderdrukkend? Duik mee onder in de spelonken van wat door medische wetenschap en kapitalisme het licht zag.

Toen ik vanmorgen in de stationshal vol ochtendlijke wemeling naar het perron wandelde, trok een droog, tikkend geluid mijn aandacht. Voor mij liep een vrouw met hoofddoek op stiletto’s. Daar neem ik aanstoot aan. Aan vrouwen op hoge hakken, welteverstaan. In reclamebeelden, boeken, tijdschriften, films, tv-shows en pornoboekjes voorgesteld als sexy, bevrijdend, sterk, empowerend, zijn hakken de moderne ketenen der vrouwenonderdrukking.

In de vijftig meter dat de vrouw voor me uit wandelde, werd het strakke ritme op de vloertegels twee keer onderbroken door een schrapende hapering. Hakken zijn namelijk niet zo comfortabel, ze doen zeer, ze durven wel eens omslaan, zomaar, of in putjes of voegen, occasioneel breken ze zelfs af. Ze leiden tot allerlei kwaaltjes en kwetsuren: één op de vijf dragers heeft daardoor een chronische ontsteking aan de ligamenten. Er is een risico op het pijnlijke lordosis (druk op de zenuwen in de onderrug), blaasontsteking, omslaan van de enkels. Daarnaast vormen ze ook létterlijk ketenen: ze beperken danig de fysieke bewegingsvrijheid, het is onmogelijk je snel uit de voeten te maken op van die onhandige gevallen. Vrouwen moeten er ook op léren lopen, op hoge hakken. Mannen krijg je niet zo gek om onpraktisch, pijnlijk, bewegingsbelemmerend schoeisel aan te trekken1. Groot gelijk hebben ze, maar waarom doen vrouwen het dan wel? Continue reading “De kleren van de keizerin – over stiletto’s en het schoonheidsideaal”

Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)

Too little feminism – sekspositivisme als wapen van het patriarchaat

Onder de schapenvacht van ‘a sex-positive feminist manifesto’ onthult zich een (expliciete) film die het label ‘feministisch’ onterecht claimt om aan de queer gebracht te worden. Seksuele bevrijding door het propageren van ordinariteit en stereotypen, niets nieuws onder de zon. De performsters, die zich ‘queer’ en ‘feministes’ noemen, wakkeren vrolijk het laaiende vreugdevuur der seksisme aan. Alhoewel, vrolijk… de één in de greep van de trieste troost van alcohol, de ander gebukt onder het gewicht van neerhalende maatschappelijke normen… De beschrijving van een handvol scènes uit de film spreekt voor zich. De schaarse momenten van diepgang en inzicht die de montage overleefden worden snel snel bedekt met de mantel der oppervlakkigheid – wellustig afgeworpen bij alweer een volgende plastic stripact. De film deed de drang ontstaan om “sekspositivisme is dodelijk” op een t-shirt te gaan sjabloneren.

Op het Queertopiafestival, waar ik deze film zag, werd ze als volgt aangekondigd (cf. de website van Jouvet ):

Continue reading “Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)”

Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten

~ to my dear queer friends… and all the others

M/V bestaat niet als je de mensheid van wat dichterbij gaat bekijken. Biologen betwisten een duidelijke tweedeling, constructivisten wijzen ons op een dagelijkse (re)productie van het strikte onderscheid door ons taalgebruik, onze opvoeding en socialisatie, aanpassen aan gedragsnormen, sociale routines, psycho-sociale-culturele actoren, reclame voor duizend-en-één producten enzovoort. M/V is niet minder dan een hegemonische ideologie over wie mannen en vrouwen zijn, waarbij mensen die duidelijk niet in één van beide hokjes te plaatsen zijn, niet als dusdanig (h)erkend worden, en zelfs uitgewist door operaties kort na de geboorte. Voor overheden, de medische sector en het overgrote deel van de bevolking bestaan niet-M/V-mensen eenvoudigweg niet. (Het is me wel ter ore gekomen dat het UZ-Genderteam in Gent onlangs eerste stapjes heeft gezet naar erkenning van tussen-man-en-vrouw-mensen, waar gaan we dat schrijven!)

M/V bestaat wél als je weet dat het in talloze landen op ieders identiteitskaart staat, en dat elk mens op talloze momenten expliciet in één van de twee categorieën wordt geplaatst. Continue reading “Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten”

“Deus ex machina”: deus non habet vaginam

De vrouw weer eens op haar plaats gezet: aan de haard, of in een mannelijke bedstee.

Het literaire tijdschrift Deus ex machina bracht een speciaal nummer uit, waarin ‘vrouwen het hoogste woord voeren’ (er zijn ook bijdragen van mannelijke auteurs). Gezien de geringe aandacht die doorgaans aan vrouwelijke literartistes besteed wordt, is zo’n initiatief toe te juichen (spoiler: wacht nog eventjes met het bovenhalen van die loftrompet).

Ter gelegenheid van de speciale uitgave is de titel gewijzigd in Deus ex vagina (alarmbel). Daar is vast over nagedacht, maar mijn wenkbrauwen schieten er alvast de hoogte van in. Zowel letterlijke als figuurlijke vertaling zijn weinig literair noch vrouwverheerlijkend. God (m) uit een vagina (v)? Een redding uit een vastzittende situatie, door het vrouwelijke geslachtsorgaan (in plaats van ‘als door een goddelijke interventie’)? Het vrouwelijke literaire overwicht in het nummer belichten door ‘vagina’ in de titel te plaatsen, daar is vast een hoop creatieve brainstorming aan te pas gekomen…

Maar oké, ik laat de titel voor wat ze is. De uitgave is in twee verdeeld: een ‘serieus’ deel en een ‘speels’ deel (schellere alarmbel), met afzonderlijke covers. Het serieuze deel is veelbelovend, daar ga ik straks op in.

Eerst het ‘speelse deel’ even onder de loep nemen. Mijn aanvankelijke gejuich verstomde bij het lezen van de inleiding. Enkele fragmenten hieruit blazen de behoorlijk overkomende inhoud als een kaartenhuis van tafel. Ik citeer: “Deus ex Machina verleidt als op een bal masqué en wordt Deus ex Vagina, een literair damesblad voor de spelende vrouw. Vrouwen van vandaag willen zich niet in een keurslijf laten dwingen door maatschappelijke conventies en vinden het leuk te experimenteren met verschillende rollen. De hedendaagse vrouw is niet enkel Madonna en Hoer, maar ook Coquette, Muurbloempje, Allumeuse, Duivelin, Keukenmeisje, Literair Wijf, Femme Fatale of Sirene.” (oorverdovend loeiende alarmbel, onmiddellijke evacuatie genoodzaakt!!)

Damesblad?! Spelende vrouw? Keukenmeisje?! Hoer?! Madonna?! God verhoede het dat vrouwen serieus genomen worden in de “L”iteratuur! Laten we ze vooral betuttelen, en reduceren tot een voorwerp uit weinig geïnspireerde mannelijke fantasieën (zoals in zowat de rest van de maatschappij). Snoer ze de mond, zodat ze – o wee, hoor ik daar enkele knieën bibberen? – geen bedreiging vormen voor het mannelijke ego!

Let op het gebruik van hoofdletters in de tekst: “De Madonna” – o, knieval, “De Hoer” – o, bewonderende uitroepen. De goede, hedendaagsche vrouw is niet alléén dat, maar veel meer. Noem uzelf een hoer, zo u wil, maar niet mij, niet een vrouw, niet de vrouw.

Continue reading ““Deus ex machina”: deus non habet vaginam”

“Vrouwen lokken verkrachting zelf een beetje uit”: NEE! Klaag seksisme aan!

Gisteren herbekeek ik een deel van het tv-programma ‘Koppen’ op het internet. Het centrale personage van de documentaire (in mei 2010 uitgezonden), is een Vlaamse vrouw die vertelt over haar moeilijke leven. Verder is ze m.i. alleen maar een onderwerp omdat ze gekozen heeft om haar leven te organiseren rond de islam. Ze is gesluierd, en daar kicken tegenwoordig een heleboel mensen op, weet u wel, zoals men kickt op eenieder die niet aan centrale normen voldoet: met een mengeling van afschuw en aantrekking.

Maar dit gezegd zijnde, ontviel de vrouw op een bepaald moment in de uitzending een seksistische uitspraak, die zodanig fout en tegelijkertijd evident in onze samenleving is, dat ik me voornam om dit soort uitlatingen voortaan systematisch aan te klagen.

Continue reading ““Vrouwen lokken verkrachting zelf een beetje uit”: NEE! Klaag seksisme aan!”

Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes

In verschillende media, én elders, probeerde men mij ervan te overtuigen: “Dit is géén striptease!”
Nee, het is burlesque. Dat wil zeggen: het is meer, het is zeer cultureel verantwoord… In elk geval, het is not done om het te vergelijken met plat, ordinair ‘strippen’.

Goed. Ik luister immers (bijna) altijd naar mijn lieve medemens, en geef hemhaar steeds op zijn minst het voordeel van de twijfel.

Sta ik op een drukkend warme Gentse Feesten-avond in een afgesloten Vooruit-Kaffee, komt Vitalski op scène en vertelt die daar om te beginnen doodleuk: “Dames en heren, laat mij de grammatica van de avond voor u uiteenzetten. Er staat een tiental bloedmooie dames voor u klaar, die zich naargelang uw enthousiaste feedback meer en meer zullen uitkleden.”

Geef mij een betere definitie van ‘striptease’… En ja, het bleek nog waar te zijn ook. Ik heb de rit uitgezeten en ben er meer dan ooit van overtuigd: ‘Hotel Jarretelle’ is een striptease. Een tiental stripteases, eigenlijk. Continue reading “Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑