Zoeken

De Tweede Sekse

¡No pasarán! Nosotros pasaremos!

Categorie

Lichamen

Een Nederlandse transgender geschiedenis

door Hanna

De laatste jaren is er veel aandacht voor transgender mensen. Die aandacht lijkt uit de lucht te komen vallen, net als de stijgende aantallen trans mensen die uit de kast komen. Het is soms alsof zich, binnen een paar jaar, een bliksemsnel emancipatieproces voltrekt. Maar dat is schijn. De juridische, medische en sociale verworvenheden van trans mensen zijn de uitkomst van een veel langer emancipatieproces, dat kort na de Tweede Wereldoorlog is begonnen. Continue reading “Een Nederlandse transgender geschiedenis”

Advertenties

Haar haar haar, ik denk alleen aan (oksel)haar…

vshapewebVorige maand was de internationale vrouwendag (8 maart) en rond die tijd krijgen feministische en vrouwenkwesties gewoonlijk wat meer aandacht in de media en wordt er voor de gelegenheid eens geluisterd naar feministische stemmen. Dat op zich is iets waar ik best blij over ben, hoewel het uiteraard niet tot die periode beperkt mag blijven. Die beperkte tijdsspanne leidt tot oppervlakkige opiniestukken en debatten, want op korte tijd moet je het dan even hebben over AL die vrouwendingen en die hebben best wat meer aandacht nodig omdat ze zo complex zijn.

Typisch op zo’n laten-we-het-even-hebben-over-vrouwen-en-feminisme-moment is dat we natuurlijk weer getrakteerd werden op een hele resem onzinuitspraken in zowel de mainstream als de alternatieve media over – je raadt het nooit – okselhaar. Je hebt soortgelijke uitspraken vast ook al duizend keer zien passeren: “niet alle feministes hebben okselhaar”, “ik ben wel een feministe, maar ik scheer mijn m’n oksels”, “we willen ons afzetten tegen het stereotype van feministes met haar op hun tanden, uhm… oksels”. Check de KNACK, DeWereldMorgen, De Standaard… Telkens weer opnieuw kwam ik het tegen in artikels en columns naar aanleiding van de vrouwendag. Dus je hebt haarloze oksels – ja, en dan? Moet je daar een applausje voor krijgen? Ik neig eerder tot heel luid boegeroep.

Continue reading “Haar haar haar, ik denk alleen aan (oksel)haar…”

Het hoge hakkenverbod

Wij ontvingen het volgende persbericht:

Graag delen wij u mee dat vanaf vandaag het Hoge Hakkenverbod zal ingevoerd worden in België. Dit verbod kwam onder andere tot stand na raadpleging en bestudering van het opiniestuk van mevrouw Kitty Roggeman (BOEH, VOK). Na een jaar beraadslaging zijn wij tot de volgende conclusies gekomen: de hoge hak is een onderdrukkend middel voor de westerse vrouw en zij moet hiervan beschermd worden.

De officiële redenen voor het implementeren van een verbod op schoenen met hoge hakken* zijn:

  • Het is alom geweten dat de vrouw in de westerse landen als minderwaardig wordt gezien en respectloos wordt behandeld. Dit toont de inferioriteit aan van deze landen en culturen. De vrouw in deze landen en culturen moet daarom beschermd en bevrijd worden.
  • De hoge hak behoort tot de traditionele klederdracht van de westerse vrouw. De westerse man – die een hogere positie bekleedt vergeleken met de westerse vrouw – draagt geen hoge hak. Dit toont aan dat de hoge hak geen symbool van macht of status is.

Continue reading “Het hoge hakkenverbod”

Fotoverslag – Abortion R!ght betoging 24 maart 2012 in Brussel

Continue reading “Fotoverslag – Abortion R!ght betoging 24 maart 2012 in Brussel”

documentaire – Killing Us Softly

Killing Us Softly 4: Advertising’s Image of Women is een schitterende documentaire van Jean Kilbourne over seksistische reclame en de druk van de schoonheidsindustrie op vrouwen. De documentaire is interessant, kritisch, bevat een grote dosis humor en sluit goed aansluit bij de Reclaim the Media reeks die onlangs op deze blog verscheen. De eerste versie van Killing Us Softly verscheen in 1979, gevolgd door Still Killing Us Softly in 1987. Daarna kwam Killing Us Softly 3 en in 2010 werd de recentste versie uitgebracht.

Hier kan je Killing Us Softly 4 bekijken:

Deel 1

 

Deel 2

 

De voorganger, Killing Us Softly 3:

 

De kleren van de keizerin – over stiletto’s en het schoonheidsideaal

Vrouwelijke kleding- en andere uiterlijke voorschriften zijn sinds tijden belemmerend, zowel letterlijk als figuurlijk: hoge hakken, smalle rokken, make-up, lichaamshaar dat getrimd, gewaxt, geëpileerd moet zijn. Het dragen van hoge hakken veroorzaakt bij één op de vijf dragers een chronische ontsteking van de ligamenten. Vrouwen zouden zo’n vijf dagen per jaar voor de spiegel doorbrengen. Zo’n veertig procent van de vrouwen durft zich niet op straat vertonen zonder make-up. Zestig procent van Britse zes- tot negenjarige meisjes maken zich zorgen over hun gewicht en lichaamsvorm. Het schoonheidsideaal bepaalt de vormen, maten en gewichten die tolereerbaar zijn. Wie zich niet kan of wil plooien naar dat ideaal, wordt afgestraft. Bevrijdend, of onderdrukkend? Duik mee onder in de spelonken van wat door medische wetenschap en kapitalisme het licht zag.

Toen ik vanmorgen in de stationshal vol ochtendlijke wemeling naar het perron wandelde, trok een droog, tikkend geluid mijn aandacht. Voor mij liep een vrouw met hoofddoek op stiletto’s. Daar neem ik aanstoot aan. Aan vrouwen op hoge hakken, welteverstaan. In reclamebeelden, boeken, tijdschriften, films, tv-shows en pornoboekjes voorgesteld als sexy, bevrijdend, sterk, empowerend, zijn hakken de moderne ketenen der vrouwenonderdrukking.

In de vijftig meter dat de vrouw voor me uit wandelde, werd het strakke ritme op de vloertegels twee keer onderbroken door een schrapende hapering. Hakken zijn namelijk niet zo comfortabel, ze doen zeer, ze durven wel eens omslaan, zomaar, of in putjes of voegen, occasioneel breken ze zelfs af. Ze leiden tot allerlei kwaaltjes en kwetsuren: één op de vijf dragers heeft daardoor een chronische ontsteking aan de ligamenten. Er is een risico op het pijnlijke lordosis (druk op de zenuwen in de onderrug), blaasontsteking, omslaan van de enkels. Daarnaast vormen ze ook létterlijk ketenen: ze beperken danig de fysieke bewegingsvrijheid, het is onmogelijk je snel uit de voeten te maken op van die onhandige gevallen. Vrouwen moeten er ook op léren lopen, op hoge hakken. Mannen krijg je niet zo gek om onpraktisch, pijnlijk, bewegingsbelemmerend schoeisel aan te trekken1. Groot gelijk hebben ze, maar waarom doen vrouwen het dan wel? Continue reading “De kleren van de keizerin – over stiletto’s en het schoonheidsideaal”

Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)

Too little feminism – sekspositivisme als wapen van het patriarchaat

Onder de schapenvacht van ‘a sex-positive feminist manifesto’ onthult zich een (expliciete) film die het label ‘feministisch’ onterecht claimt om aan de queer gebracht te worden. Seksuele bevrijding door het propageren van ordinariteit en stereotypen, niets nieuws onder de zon. De performsters, die zich ‘queer’ en ‘feministes’ noemen, wakkeren vrolijk het laaiende vreugdevuur der seksisme aan. Alhoewel, vrolijk… de één in de greep van de trieste troost van alcohol, de ander gebukt onder het gewicht van neerhalende maatschappelijke normen… De beschrijving van een handvol scènes uit de film spreekt voor zich. De schaarse momenten van diepgang en inzicht die de montage overleefden worden snel snel bedekt met de mantel der oppervlakkigheid – wellustig afgeworpen bij alweer een volgende plastic stripact. De film deed de drang ontstaan om “sekspositivisme is dodelijk” op een t-shirt te gaan sjabloneren.

Op het Queertopiafestival, waar ik deze film zag, werd ze als volgt aangekondigd (cf. de website van Jouvet ):

Continue reading “Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)”

Queer: een vreemd en leuk speelbeest

Het vorige stuk ging over feminisme en queer-activisme, maar ging niet in op wat ‘queer’ precies is. Ik was even uit het oog verloren dat niet iedereen daar vertrouwd mee is! Hieronder daarom een korte introductie.

De oorspronkelijke betekenis van ‘queer’ is ‘vreemd, bizar’. Het was ook stigmatiserend tegenover homomannen, een scheldwoord zoals het Nederlandse ‘flikker’. Hier en daar wordt het nog in die zin gebruikt. In de jaren negentig is er echter een beweging ontstaan die het woord een nieuwe betekenis heeft gegeven. Een aantal academici heeft zich toegelegd op de ontwikkeling van een ‘queer theory’, en daarnaast is er wereldwijd een vrij ondergrondse queer scene onstaan, die enigszins gelinkt is aan het anarchisme, de punk-scene, en de beweging van trans’- en interseksmensen.

Binnen de queerbeweging vinden mensen elkaar terug die erkennen dat er onderdrukking schuilt in het opdelen van mensen in mannen en vrouwen, maar ook in hetero’s en holebi’s. Continue reading “Queer: een vreemd en leuk speelbeest”

Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten

~ to my dear queer friends… and all the others

M/V bestaat niet als je de mensheid van wat dichterbij gaat bekijken. Biologen betwisten een duidelijke tweedeling, constructivisten wijzen ons op een dagelijkse (re)productie van het strikte onderscheid door ons taalgebruik, onze opvoeding en socialisatie, aanpassen aan gedragsnormen, sociale routines, psycho-sociale-culturele actoren, reclame voor duizend-en-één producten enzovoort. M/V is niet minder dan een hegemonische ideologie over wie mannen en vrouwen zijn, waarbij mensen die duidelijk niet in één van beide hokjes te plaatsen zijn, niet als dusdanig (h)erkend worden, en zelfs uitgewist door operaties kort na de geboorte. Voor overheden, de medische sector en het overgrote deel van de bevolking bestaan niet-M/V-mensen eenvoudigweg niet. (Het is me wel ter ore gekomen dat het UZ-Genderteam in Gent onlangs eerste stapjes heeft gezet naar erkenning van tussen-man-en-vrouw-mensen, waar gaan we dat schrijven!)

M/V bestaat wél als je weet dat het in talloze landen op ieders identiteitskaart staat, en dat elk mens op talloze momenten expliciet in één van de twee categorieën wordt geplaatst. Continue reading “Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑