Zoeken

De Tweede Sekse

¡No pasarán! Nosotros pasaremos!

Categorie

genderrechten

Een Nederlandse transgender geschiedenis

door Hanna

De laatste jaren is er veel aandacht voor transgender mensen. Die aandacht lijkt uit de lucht te komen vallen, net als de stijgende aantallen trans mensen die uit de kast komen. Het is soms alsof zich, binnen een paar jaar, een bliksemsnel emancipatieproces voltrekt. Maar dat is schijn. De juridische, medische en sociale verworvenheden van trans mensen zijn de uitkomst van een veel langer emancipatieproces, dat kort na de Tweede Wereldoorlog is begonnen. Continue reading “Een Nederlandse transgender geschiedenis”

Advertenties

Transgender herdenkingsdag – transgender remembrance day

Op transgender herdenkingsdag (die afhankelijk van het land op 21 of 20 november wordt gehouden)  herdenken we alle personen die gestorven zijn omwille van geweld tegen transgender personen, hun partners, mensen kortom die ergens niet in iemands hokje passen. Transhaat, transfobie, cisseksisme… hoe het ook heet.

Er zijn allerlei herdenkingen, wakes en acties de wereld rond voor deze herdenking. In Gent is beslist om mee te doen met de heksennacht op 25 november. We zien jullie daar!

Meer lezen:

Bron: anarchalibrary.blogspot.com

Word actief, kom bij FEL – Gentse feministische groep

FEL is een feministische actie- en infogroep voornamelijk actief in Gent. Wij zijn enthousiaste feministes die bezig zijn rond allerlei thema’s. We voeren actie – optochten en straatacties – organiseren workshops, lezingen en leesgroepen, en hebben nog een heleboel plannen voor het nieuwe jaar!

Zin om meer te weten of mee te doen? Mail ons gerust

Continue reading “Word actief, kom bij FEL – Gentse feministische groep”

Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten

~ to my dear queer friends… and all the others

M/V bestaat niet als je de mensheid van wat dichterbij gaat bekijken. Biologen betwisten een duidelijke tweedeling, constructivisten wijzen ons op een dagelijkse (re)productie van het strikte onderscheid door ons taalgebruik, onze opvoeding en socialisatie, aanpassen aan gedragsnormen, sociale routines, psycho-sociale-culturele actoren, reclame voor duizend-en-één producten enzovoort. M/V is niet minder dan een hegemonische ideologie over wie mannen en vrouwen zijn, waarbij mensen die duidelijk niet in één van beide hokjes te plaatsen zijn, niet als dusdanig (h)erkend worden, en zelfs uitgewist door operaties kort na de geboorte. Voor overheden, de medische sector en het overgrote deel van de bevolking bestaan niet-M/V-mensen eenvoudigweg niet. (Het is me wel ter ore gekomen dat het UZ-Genderteam in Gent onlangs eerste stapjes heeft gezet naar erkenning van tussen-man-en-vrouw-mensen, waar gaan we dat schrijven!)

M/V bestaat wél als je weet dat het in talloze landen op ieders identiteitskaart staat, en dat elk mens op talloze momenten expliciet in één van de twee categorieën wordt geplaatst. Continue reading “Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten”

Overlijden

Anderhalf jaar geleden verloor ik één van mijn beste vriendinnen aan zelfdoding. De begrafenis, crematie eigenlijk, was een samenloop van helse omstandigheden, met ruzies tussen de familie, de ex-vrouw van wie ze gescheiden was, en verschillende van haar vriendinnen.

Eén van de grote discussies ging over haar naam. Ze was een vrouw met een transverleden, en was van voornaam veranderd. Ze haatte haar vorige naam en wou die nooit meer horen – het had haar altijd pijn gedaan dat haar moeder haar bij haar oude naam bleef noemen. De familie stuurde een kaartje met haar nieuwe voornaam en daaronder “geboren (oude naam)” – een kaartje dat ik prompt met een tekenprogramma onder handen nam en verder verspreidde zonder haar oude naam bij.

Continue reading “Overlijden”

Blog woensdag – Shakesville

then the opportunity will come and the dead poet who was Shakespeare’s sister will put on the body which she has laid down

—Virginia Woolf, A Room of One’s Own

There is no day, no hour, no single breath drawn or exhaled in an entire lifetime, free of misogyny for Shakespeare’s Sister.

I cannot walk away from misogyny for a moment, and so I cannot for a moment walk away from feminism, either. I cannot set it aside any more than I can set aside my womanhood. No—I will not. The choice is mine, and I choose to face the world equipped at all times with the only tool of self-defense I have against inequality. Feminism is my sword and my shield, which I carry because the world is hostile to me, not the other way around.

—Melissa McEwan, I Am Shakespeare’s Sister

Melissa McEwan begon met een blog die ze de titel Shakespeare’s sister gaf. Nu er veel verschillende schrijvers en schrijfsters op de blog zitten is die hernoemd naar Shakesville. De site is nogal druk en heel populair, het is dan ook eerder een leuke online leefgemeenschap in plaats van een blog met wat teksten. Er wordt over feminisme gediscussieerd, over de Amerikaanse politiek, queeractivisme, favoriete series en eten… Wat ik leuk vind is dat de blog een heel veilige omgeving is, je merkt dat en het wordt ook expliciet gemaakt. Net zoals het weren van haatdragende “humor”, zoals op deze blog ook al over geschreven is. Shakesville is op z’n eentje verantwoordelijk voor veel van m’n feministische opvoeding… er zijn eigenlijk best veel goeie feministische blogs, nog maar een teken dat de door de malestream media uitgeroepen “dood van het feminisme” toch niet juist is… Zoals al gezegd, tijd voor een grote overstroming 🙂

Whether something is sexist (be it a word, a consumable item, a practice, or anything else) is neither dependent on how it is intended nor how it is received, but on whether it serves to convey sexism, which itself is determined by its alignment with existent patterns.

Shakesville heeft een reeks basisartikels over feminisme die werkelijk fantastisch zijn. McEwan’s tekst over het idee dat seksisme objectief is, waarin ze een en ander probeert voorstelbaar te maken aan de hand van de film The Matrix, zou eigenlijk verplicht leesvoer moeten zijn voor… wel, iedereen eigenlijk. What angry men can learn from girls and queers, On men being part of the solution, en nog veel meer. Lezen, lezen, lezen tot je in slaap valt achter je scherm – geloof me, iets beters heb je niet te doen. Behalve je job opzeggen en dan de feministische revolutie gaan voeren natuurlijk!

Ze schrijft ook op een heel mooie en open manier over haar ervaringen. Veel van die ervaringen zijn hele gruwelijk, zoals wanneer ze vertelt over het seksueel geweld dat ze meegemaakt heeft. Ze heeft een goed stuk “Rape Culture 101” dat heel wat uit de doeken doet over de wereld waarin we nu leven.

Verder interessant; zoals ikzelf ook van mening ben – ik heb het waarschijnlijk van haar geleerd – vind Melissa McEwan dat seksisme een objectief waarneembaar feit is, dat je kan proberen opsporen door patroonherkenning. Eén fout grapje registreert niet op een radar, maar duizenden foute grapjes wel. Daarom houdt ze ook reeksen bij van problemen, zoals de assvertising, impossibly beautiful, today in disembodied thingsrape is hilarious, en meer. De grapjes zijn minder grappig als je ze in hun brede context ziet van een cultuur doordrongen van vrouwenhaat en objectificatie.

Medeblogster SugarLeigh vertelt over (trigger warning bij dit stuk) haar ervaringen met “het was net geen …” (lessons from a rape culture).Het stuk is gruwelijk pijnlijk en onthullend, in essentie is het een soort feministische terugblik op een aantal “twijfelachtige” ervaringen van haar van vroeger, wat mensen wel eens “gray rape” noemen (een zeer problematische term trouwens).

Ook interessant is bijvoorbeeld het stuk met vijf redenen waarom zelfverdediging geen oplossing is (ze is trouwens zeker geen tegenstander van zelfverdediging, ik ben zelf grote voorstander en vind  hopelijk binnenkort tijd om daarover te schrijven…).

Go read!

Blog woensdag – XXBlaze

Een kijkje naar een Engelstalige blog… Jenn van XXBlaze schrijft al lange tijd op een werkelijk heerlijke feministische blog. Haar nieuwste stuk, God/Nature isn’t in the gaps, combineert een radicale visie op feminisme en seksisme, een leuke visie op transseksualiteit, en een schrijfstijl met het soort feministische ik-ben-kwaad-dus-ik-gebruik-sarcasme-humor waar ik niet genoeg van kan krijgen.

Ze heeft teveel goede stukken om op te noemen, Women – always the problem, Fuck You Disney Princesses, Discussing Kink and Evidence of the Rape Culture bijvoorbeeld. Of voor de verandering eens een interessant stuk over Makeup.

Meer humor ook in Feministing is full of shit waarin ze één van de mainstream feministische blogs op de korrel neemt en de geweldige nieuwe term I Suck Dick and It’s Fucking Awesome Feminism uitvindt :-). Of Dear jeebus what about the men. Of Stripping is not a revolution… ja, ik ben fan.

Als queer persoon en fat feminist heeft ze een heel interessante kijk op een heleboel intersecties verbonden aan onderdrukking van vrouwen. Unchanging Orientation: a point that should not be ceded bijvoorbeeld, schrijft ze over het idee dat seksuele voorkeur onveranderlijk zou zijn, aangeboren, een punt dat de mainstream holebibeweging vaak gebruikt om actie te voeren, en waar ik persoonlijk ook heel wat problemen mee heb.

Go read! xxblaze.wordpress.com

Dagboek van een genderqueer feminist 6: Opgepast, een psychiater!

In de afleveringen van het dagboek van een genderqueer feminist koppel ik politieke analysen en eisen van transgenders, queers en feministen aan dagdagelijks beleefde situaties. De bestaansreden van onze eisen is immers de wereld waarin we leven. Wie kritisch is en/of wie niet aan de normen voldoet, beleeft écht de ongelijkheid, de vooroordelen, de destructieve gevolgen van stereotypering, transfobie en homofobie.

Het probleem van de psychiatrie

Ik heb een tijdlang een psychiater bezocht. Psychiaters: ga er alleen naartoe in uiterste nood, als je niet meer kan functioneren, als je levenskwaliteit naar een dieptepunt is gezakt, als je leven in gevaar is. Psychiaters zijn artsen die zich met de medische gevolgen van psycho-sociale ellende bezighouden. In deze tijden zijn psychiaters in de eerste plaats medicatievoorschrijvers. Het probleem is dat ze véél medicatie voorschrijven, door de doorgedreven commercialisering en het stevig verankerd lobbywerk van farmabedrijven. Het probleem is ook dat wat je slikt niet altijd helpt, maar je wel vaak afhankelijk maakt. Als je medicatie nodig hebt (wat kan, en je hoeft je daar ook niet om te schamen), blijf dan alert en zo sober mogelijk. Het doel van de farma-industrie en van de artsen lijkt soms wel het creëren van een generatie junks…

Maar dat is een andere discussie en een ander verhaal. Hoewel. De psychiatrie is vandaag, maar ook doorheen de geschiedenis, vergeven van de problemen. De manier waarop de sector te werk gaat, maakt het soms nog erger. Homoseksualiteit stond bijvoorbeeld tot 1987 (!!) in de DSM, de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, het grote boek van geestelijke aandoeningen van de American Psychiatric Association. Als de medische klasse een holebi benadert als een zieke, en de rest van de samenleving ook (want dit komt natuurlijk niet uit het niets), dan is dat allesbehalve bevorderlijk voor het welzijn van een holebi. Je gaat jezelf dan ook als raar en ziek beschouwen en je wordt angstig, depressief, je gaat jezelf verafschuwen. Dat heet een self-fulfilling prophecy, een zichzelf waarmakende voorspelling.

Psychiaters en holebiseksualiteit: nog steeds niet in het reine?

Ik denk dat de meeste mensen nu wel aanvaarden dat homoseksualiteit geen geestelijke aandoening is. Maar de DSM is nog steeds een standaard-referentiewerk van artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners. Het heeft veel prestige en invloed. Zelfs oude uitgaven hebben nog altijd een invloed, mocht ik merken toen ik mijn psychiater eens vertelde dat ik een vrouwelijk liefje had, nadat ik voordien enkel mannelijke liefjes had gehad. Tot mijn verbazing reageerde ze: “Is het wel een goed idee om de liefde die je bij je moeder hebt gemist zo te gaan compenseren?”

Blijkbaar kan het voor sommige (hoeveel?) psychiaters nog steeds niet dat iemand zomaar holebi is: er moet altijd iets achter zitten, een problematiek. Als mijn liefje toen een man was, zou ze niet hebben gevraagd: “Zou je dat wel doen, de liefde die je gemist hebt bij je vader, zo proberen te compenseren?”

Psychiaters en transgenderisme: nog lang niet in het reine

In de jaren op de sofa heb ik het transgenderthema steeds nauwgezet proberen vermijden. ‘Genderdysforie’ (dysforie is synoniem voor ‘stoornis’) staat immers vandaag nog in de DSM! Je merkt het aan de titels van symposiums en studiedagen, aan ‘specialisten’ die in de media hun zegje doen, en helaas ook aan ‘patiënten’ die zelf hun identiteit als problematisch zien. Genderqueers, transgenders en interseksuelen zijn voor de medische klasse nog steeds pathologische freaks – hoewel men vooral meelevend uit de hoek probeert te komen. Maar die toon van bezorgde zorg is net een gemeen goed middeltje om ons voor ziek te doen doorgaan…

Continue reading “Dagboek van een genderqueer feminist 6: Opgepast, een psychiater!”

Machtstechnieken tegengaan – master suppression techniques

1 - Onzichtbaar maken

Ooit al iemands mening onderuit gehaald door ermee te lachen (en je achteraf schuldig gevoeld)? Of zelf uitgelachen geweest en je dom gevoeld? Ooit al vergeleken geweest met een dier (kip, domme geit, onnozel kalf, venijnige slang), ooit al ontdekt dat voor de vergadering eigenlijk alles al besloten was? Ooit te horen gekregen dat je een slechte moeder / werkster / vrouw was, gemerkt dat je kritiek kreeg wat je ook deed? Ooit je ongemakkelijk gevoeld in een groep zonder goed te weten waarom? Welkom in de wereld van de machtstechnieken.

Deze technieken zijn extreem schadelijk voor de goede werking van een groep, iedereen gebruikt ze en sommige mensen gebruiken ze zelfs doelbewust om anderen onderuit te halen en hun eigen grote gelijk te laten zegevieren. Het effect van deze technieken is het in stand houden van onderdrukking en minderheidsgroepen of sociaal minder sterke personen het zwijgen opleggen.

Het goede nieuws is dat dit aan te pakken valt – langzaam en met veel goeie wil van alle kanten. Nog goed nieuws is dat je ook anderen kan helpen voor hun mening op te komen. Slecht nieuws is dat deze gewoontes niet gemakkelijk af te leren zijn – van zodra je die machtstechnieken leert herkennen ga je wel herkennen dat je ze zelf regelmatig gebruikt – alvast een eerste stap naar verbetering…

Workshop master suppression techniques

2 - Belachelijk maken

Zelf heb ik voor het eerst een workshop over dit soort machtstechnieken gevolgd in Spanje in 2008, op een links jongerenkamp. De onderstaande tekst is dus met veel dank aan de Deense feministes die die workshop hebben gegeven en hun teksten beschikbaar hebben gesteld. De workshop is gebaseerd op onderzoek van Berit Ås, een Noorse feministe. De foto’s van de op het kamp gebruikte “papieren slides” zijn met dank aan Obscura.

De workshop draait rond het gebruik van macht in sociale interacties. Macht bestaat niet alleen officieel (titels zoals manager, directeur, etc) maar ook informeel in sociale structuren. Die macht is er altijd, het is dus nuttig om daarvan bewust te zijn. Als er pogingen zijn om die macht te misbruiken om anderen te onderdrukken, kunnen we die leren herkennen en daartegen reageren.

De onderdrukkingstechnieken die we gaan zien, worden op veel verschillende manieren gebruikt. Mannen gebruiken ze vaak op vrouwen, maar ook meer ervaren en/of oudere mensen op minder ervaren en/of jongere mensen, enzoverder (merk de analogie op met de lijnen van kruispuntdenken).

Het nut van deze technieken te leren herkennen is dus niet om een soort oorlog tegen mannen of ouderen of meer ervaren personen te ontketenen. Het nut is om ze te leren herkennen en tegengaan om zo te zorgen voor een meer democratische organisatie waar de bijdragen van iedereen kunnen gehoord en gewaardeerd worden.

Continue reading “Machtstechnieken tegengaan – master suppression techniques”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑