Zoeken

De Tweede Sekse Voorbij

Never again is now // Down with transphobia

Categorie

Seksualiteit

Pedofilie in een hip jasje.

Het zal u wellicht niet ontgaan zijn, we zijn alweer een “kinky” acroniempje rijker: MILF is passé, MAP is dé nieuwste hype! Van moeders naar kinderen, het blijft in de familie. Onder het mom van seksuele revolutie en libertarisme, trekt de MAP- beweging uit het duister en pleit het sans-gêne voor erkenning en respect…

39108251_723480558000302_6978414565633556480_n

MAP ofte Minor-Attracted-Person. Dat is de nieuwe etiquette die pedofielen zichzelf trachten aan te meten met als doel hun seksuele voorkeur te destigmatiseren. Recentelijk ging de drang naar erkenning en normalisering zo ver dat deze groep zijn plaatsje eiste in de LGBTQ+ – gemeenschap. Lesbisch, gay, bi, trans, queer… en pedofiel dus. Niet zo zeker dat de L, G, B, T en Q, de nieuwe interpretatie van de “+” graag zien aankomen. Doorgaan met het lezen van “Pedofilie in een hip jasje.”

Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?

De geest, die vanaf de prilste jeugd geleerd heeft dat schoonheid de scepter van de vrouw is, gaat zich naar het lichaam vormen, zodat zijn gefladder alleen maar tot doel heeft zijn gevangenis nog mooier uit te doen komen.
— Mary Wollstonecraft, A Vindication of the Rights of Women, 1792

(…) kink, at its core, represents an attempt to derive as much excitement and titillation out of sex as possible while avoiding real intimacy.

— Nine Deuce, BDSM Part 2: The Problem With Kink

In deel zes van deze reeks bespreek ik een drietal trends van de oprukkende pornocultuur  (burlesque, bdsm en pornocultuur in feministische ruimtes) en ga ik dieper in op het concept seksuele bevrijding.

1 – Burlesque

Burlesque is weer terug – jochei! Collega blogster Robinette heeft er al een goed stukje over geschreven, met haar ervaringen na een bezoekje aan Hotel Jarretelle. Ik ga hier verder in op een aantal problemen en algemene trends.

Wat is burlesque, vraag je je misschien af? Even kort:

  1. een vorm van striptease – cabaret – show voor de hogere klassen;
  2. een reeks excuses om uit te leggen hoe het niet hetzelfde is als striptease, maar wel stijlvol, bevrijdend, empowerend, smaakvol prikkelend, en meer van dat soort postmoderne neoliberale nepfeministische woorden;
  3. belachelijk conservatief en van een soort door nepbevrijding opgedrongen preutsheid die je niet zomaar kan bereiken – daar moet je keihard aan werken…

In de DM Zomer van 10 juli 2010 staat een interview met Chrys Columbine, een performer die komt optreden op de Gentse feesten met “Hotel Jarretelle”. Columbine, Columbine… toch niet van die school? Jawel, performer Chris Berardi vond dat ze nog een hippe artiestennaam nodig had – iets edgy, want ze speelt vaak “een babydoll, een schijnbaar onschuldig blondje met een duister kantje”.  En de keuze voor een school waar een massamoord heeft plaatsgevonden lag, euhm, voor de hand? Aha. Leuk, verfrissend en edgy, en niet, pakweg, grof en plat en enorm kleinerend t.o.v. de gruwelijke gebeurtenissen in de Columbine Highschool. Die fijnbesnaardheid van de betere performers, ik kan er wel van huilen.

Heel origineel trouwens, en niet gewoon fantasie # 1 op de patriarchale hitlist, zo’n blondje met een duister kantje. Nudge nudge wink wink, say no more! Maar het zal wel weer van een ironische subtiliteit zijn die mijn verstand ver te boven gaat. Wat is dat duistere kantje dan wel zeg, vraag je je af. Heeft ze – gaap – een paar handboeien en zweepjes bij haar bed liggen? Roostert ze wel eens een cavia boven een vuurtje? Dient ze haar belastingsaangifte te laat in, doordrenkt met bloed? Geen idee.

Doorgaan met het lezen van “Pornocultuur 6 – Seksuele bevrijding ?”

Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)

Too little feminism – sekspositivisme als wapen van het patriarchaat

Onder de schapenvacht van ‘a sex-positive feminist manifesto’ onthult zich een (expliciete) film die het label ‘feministisch’ onterecht claimt om aan de queer gebracht te worden. Seksuele bevrijding door het propageren van ordinariteit en stereotypen, niets nieuws onder de zon. De performsters, die zich ‘queer’ en ‘feministes’ noemen, wakkeren vrolijk het laaiende vreugdevuur der seksisme aan. Alhoewel, vrolijk… de één in de greep van de trieste troost van alcohol, de ander gebukt onder het gewicht van neerhalende maatschappelijke normen… De beschrijving van een handvol scènes uit de film spreekt voor zich. De schaarse momenten van diepgang en inzicht die de montage overleefden worden snel snel bedekt met de mantel der oppervlakkigheid – wellustig afgeworpen bij alweer een volgende plastic stripact. De film deed de drang ontstaan om “sekspositivisme is dodelijk” op een t-shirt te gaan sjabloneren.

Op het Queertopiafestival, waar ik deze film zag, werd ze als volgt aangekondigd (cf. de website van Jouvet ):

Doorgaan met het lezen van “Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)”

Queer: een vreemd en leuk speelbeest

Het vorige stuk ging over feminisme en queer-activisme, maar ging niet in op wat ‘queer’ precies is. Ik was even uit het oog verloren dat niet iedereen daar vertrouwd mee is! Hieronder daarom een korte introductie.

De oorspronkelijke betekenis van ‘queer’ is ‘vreemd, bizar’. Het was ook stigmatiserend tegenover homomannen, een scheldwoord zoals het Nederlandse ‘flikker’. Hier en daar wordt het nog in die zin gebruikt. In de jaren negentig is er echter een beweging ontstaan die het woord een nieuwe betekenis heeft gegeven. Een aantal academici heeft zich toegelegd op de ontwikkeling van een ‘queer theory’, en daarnaast is er wereldwijd een vrij ondergrondse queer scene onstaan, die enigszins gelinkt is aan het anarchisme, de punk-scene, en de beweging van trans’- en interseksmensen.

Binnen de queerbeweging vinden mensen elkaar terug die erkennen dat er onderdrukking schuilt in het opdelen van mensen in mannen en vrouwen, maar ook in hetero’s en holebi’s. Doorgaan met het lezen van “Queer: een vreemd en leuk speelbeest”

Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes

In verschillende media, én elders, probeerde men mij ervan te overtuigen: “Dit is géén striptease!”
Nee, het is burlesque. Dat wil zeggen: het is meer, het is zeer cultureel verantwoord… In elk geval, het is not done om het te vergelijken met plat, ordinair ‘strippen’.

Goed. Ik luister immers (bijna) altijd naar mijn lieve medemens, en geef hemhaar steeds op zijn minst het voordeel van de twijfel.

Sta ik op een drukkend warme Gentse Feesten-avond in een afgesloten Vooruit-Kaffee, komt Vitalski op scène en vertelt die daar om te beginnen doodleuk: “Dames en heren, laat mij de grammatica van de avond voor u uiteenzetten. Er staat een tiental bloedmooie dames voor u klaar, die zich naargelang uw enthousiaste feedback meer en meer zullen uitkleden.”

Geef mij een betere definitie van ‘striptease’… En ja, het bleek nog waar te zijn ook. Ik heb de rit uitgezeten en ben er meer dan ooit van overtuigd: ‘Hotel Jarretelle’ is een striptease. Een tiental stripteases, eigenlijk. Doorgaan met het lezen van “Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes”

Viva Vulva (!) – designervagina’s en de schoonheidsindustrie

Onderstaande tekst is van gastschrijfster sofiesluimert…

Viva Vulva! Met deze woorden snij ik een taboeonderwerp aan: de vrouwelijke genitaliën, en wil ik ons onderdompelen in de wondere wereld der verscheidene vulva’s.

Het wordt dringend tijd dat we ons allen kritisch en bewust losrukken van homogene, gephotoshopte, en chirurgisch gecorrigeerde voorstellingen van hoe een vagina eruit zou moeten zien, van wat zogezegd een “normale” vagina is. Dit zou veel vrouwen onnodige schaamte en overbodige zelfcomplexen besparen. Dit zou álle mensen meer realiteitszin verschaffen. Het wordt dringend tijd om in te zien dat wij vaak onbewust voortdurend overspoeld worden met irrealistische schoonheidsidealen die onze blik op de werkelijkheid verengen, verdoezelen, vervormen en ons onzeker maken, dat velen hierdoor ongelukkig zijn met eigen lichaamsdelen en verlangen naar iets dat nooit te bereiken valt: het “perfecte” lichaam, de “perfecte” vagina. Steeds meer vrouwen en zelfs minderjarige meisjes gaan over tot plastische chirurgie zonder dat daar een medische noodzaak voor is.

In de zogenaamde “schoonheidsindustrie” (hoe kon schoonheid toch ooit een industrie worden?!) werd zelfs een op commerciële pornografie geïnspireerde “designervagina” ontworpen. Overtollig geachte huid rond de clitoris wordt weggesneden, binnenste schaamlippen die uitsteken worden kortgesneden tot ze niet meer uit de buitenste schaamlippen steken (de zogenaamde “labiacorrectie”, alsof grote schaamlippen fout zijn en verbeterd moeten worden!), soms wordt de vagina ook wat versmald en wordt een vooruitstekende venusheuvel onderworpen aan micro-liposculptuur waarbij vet wordt weggezogen, et voilà… de designervagina is geboren (die mijn inziens lijkt op de vagina van een tienjarige)! Uiteraard is die vagina ook kaal, want schaamhaar is toch maar iets vuil, bah.

Het wordt dringend tijd om de uiterlijke normen die ons opgedrongen worden door media en mode en hieruit voortvloeiend zelfs medemensen luidkeels te doorprikken. Dus ik schreeuw. Ik schreeuw: leve de diversiteit! Leve de diversiteit van vagina’s! Want de werkelijkheid = diversiteit! Tot hier mijn persoonlijke loslippigheid.

Ik voegde een foto toe van ‘the Great Wall of Vagina’, een werk van Jamie McCartney. Toevallig ontwikkelde zich in oktober 2008 zo’n beeldhouwwerk in mijn hoofd, een muur vol diverse borsten en een muur vol verschillende vagina’s, maar doordat ik vroegtijdig gestopt was met mijn avondschool en bijgevolg bepaalde beeldhouwtechnieken niet heb geleerd, heb ik dit jammer genoeg nooit verwezenlijkt. Mijn vreugde was dan ook groot toen ik gisteren toevallig ontdekte dat iemand dit effectief gecreëerd heeft! Jamie McCartney is mijn inziens een feministische kunstenaar, zelfs al definieert hij zichzelf zo niet expliciet. Meer van die mannen, graag! Feminisme is geen strijd die alleen vrouwen aanbelangt en die louter gedragen kan/moet worden door vrouwen. Feminisme is voor mij een levensvisie die gendergelijkwaardigheid vooropstelt, diversiteit aanvaardt en apprecieert, sekseverhoudingen in vraag stelt, en machtspatronen detecteert en bekritiseert.

Doorgaan met het lezen van “Viva Vulva (!) – designervagina’s en de schoonheidsindustrie”

De haat van Alexandra Colen – leve de holebitransqueer beweging!

(…) het onderwijs waar kinderen vanaf jonge leeftijd overstelpt worden met “seksuele opvoeding” die uitsluitend gericht is op het aanleren van “veilige” seksuele technieken en waarbij uw kinderen met opzet geperverteerd worden

De vunzige tijdschriften die het Vlaamse ministerie van Onderwijs met uw belastinggeld verspreidt, de sekslessen op school (ook in het zg. katholiek onderwijs)

Maar er is ook goed nieuws. Een op de vijf Vlaamse jongens vindt dat homoseksuelen niet dezelfde “rechten” mogen hebben als heteroseksuelen.

Het onderzoek toont ook aan dat een op de drie jongeren het storend vindt als een jongen zich gedraagt als een meisje.

Sensoa is een door de staat gesubsidieerde organisatie die allerhande seksuele perversiteiten promoot.

Af en toe denk ik wel eens “nee, de kerk en zijn schandalen, daar moet ik niets over schrijven, iedereen is daar toch al tegen” of “Het Vlaams Belang, iedereen weet toch al dat die fout zijn”. Maar misschien heb ik geen gelijk.  Het stemmenaantal dat rechtse partijen (er zijn er bijna geen andere meer) krijgen is onvoorstelbaar, misschien moeten we die schijnbaar-open deuren blijven intrappen, blijven weerwerk bieden tegen de misdaden van dergelijke organisaties. Het blijkt nog altijd nodig…

Alexandra Colen, het morele boegbeeld van het Vlaams Belang, blijft er alvast voor gaan. In plaats van een blik te werpen op de agressie van de gemiddelde Vlaams Belanger, mannen die wel vaker hun vrouw serieus toetakelen binnen het “veilige” heterohuwelijk, trekt ze ten strijde tegen de toegenomen tolerantie voor homoseksualiteit en de “vunzige” blaadjes over seksuele opvoeding en perversiteiten die de Vlaamse Gemeenschap en Sensoa verspreiden. Allen daarheen! Met haar kijk op de seksualiteit van de Vlaamsche tieners is ze haar tijd vér achteruit. In haar tekst “Seks: De jeugd is niet verdorven, de staat is verdorven” maakt ze nog eens duidelijk waarom het Vlaams Belang allang verboden had moeten worden wegens verspreiden van racistische en homofobe propaganda en geweld. Colens visie is zo walgelijk dat ik de neiging krijg om spontane prides of kiss-ins te organiseren voor haar huis.

kiss-in strip van de blog http://saphisteriescomix.blogspot.com/

Haar tekst is soms – onbedoeld – grappig. Het zou allemaal een stuk grappiger zijn moest ik niet het idee krijgen dat de VBers ons allemaal zouden afschieten of opsluiten moesten ze aan de macht komen.

Enkel heteroseksualiteit is acceptabel, maar meer nog: het stuk preekt heteronormativiteit – het opleggen van die standaard aan alle mensen, en mensen die zich niet gedragen volgens de normen zijn slecht, verdorven en pervers. De tekst baadt in zo’n pro vita ware-liefde-wacht-tot-je-trouwt sfeertje. Goede vrouw gehoorzame vrouw, huismoeder, etc etc.

Alle organisaties die durven spreken over andere vormen van seksualiteit en relaties zijn allemaal deel van dezelfde perverse door de staat gesteunde bende, erop gericht onze kinderen (mijn god! denk aan onze kinderen!) te veranderen in perverse homoseksuele wezens.

Doorgaan met het lezen van “De haat van Alexandra Colen – leve de holebitransqueer beweging!”

Veilig? Op straat als lesbisch koppel

We must recognize that freedom of movement is a precondition for freedom of anything else. It comes before freedom of speech in importance because without it freedom of speech cannot in fact exist.

Andrea Dworkin, The Night and Danger

Wie is er veilig in publieke ruimtes? Wie kan rondlopen zonder lastig gevallen te worden? Wie domineert die ruimte, wie voelt er zich niet bedreigd in?

Wrainbow sockse leven in het jaar 2010 nu en hoewel veel mensen denken dat er geen discriminatie meer is van holebi’s of transpersonen, zijn er nog heel veel problemen. Mijn vriendin en ik zijn de laatste maanden verschillende keren lastiggevallen. Een lesbisch koppel dat zelfs maar elkaars handen vasthoudt, laat staan een kus geeft, aiai, het is nog altijd vragen om moeilijkheden.

Soms is het erg schrijnend, bijvoorbeeld toen we van de redactievergadering van een feministisch magazine kwamen. Een hele bende enthousiaste feministes, heerlijke gesprekken, en daarna sta je terug in het station. Toen we een rustig plekje zochten om afscheid te nemen, vond een of andere kerel het nodig om mottige commentaar te geven en zijn penis aan ons te tonen. Ok, dan maar wat meer in de drukte gaan zitten? Daar kwam een man voorbijlopen die nogal gaapte. En nog een keer voorbijwandelde. En nog een keer. En ons dan aansprak. Lesbisch, ah, interessant zeg, ja, ik ga niks doen hoor, ik ben gewoon geïnteresseerd… (En dat zegt hij op ongeveer twintig centimeter van onze gezichten) En hij ging maar niet weg. Niet toen we dat zeiden en daarna riepen dat hij weg moest gaan, niet toen we onze middelvinger opstaken. Zucht. Wat moet je dan eigenlijk doen, weer weggaan? Een mep uitdelen?

Doorgaan met het lezen van “Veilig? Op straat als lesbisch koppel”

Lesbische seks – een praktisch handboek

lesbische_seks

Dit boek over lesbische seks is leuk, leerrijk en veelzijdig; het is een boek over seksuele opvoeding in de goede zin. Veel mensen vonden voorlichting op school nogal saai maar dit is helemaal het tegendeel, met tips, grappige verhalen, pittige citaten… En het is lekker breed: het focust niet alleen op de fysieke aspecten, maar ook alles errond.

De verschillende hoofdstukken gaan over flirten, uitgaan, je lichaam, vrijtechnieken, relaties,  communicatie en seksuele problemen. De uitleg wordt afgewisseld door leuke tekeningen van Farida Laan en erotische en/of grappige citaten uit bijvoorbeeld interviews en uit Zij aan Zij, een Nederlands blad voor lesbische en biseksuele vrouwen.

Als er in detail gegaan wordt dan is het ineens ook goed. Uit allerlei onderzoek blijkt dat het nog steeds nodig is de basisvoorlichting te geven over welk plekje precies waar te vinden is, en welke mogelijke seksueel overdraagbare aandoeningen ook voor lesbiënnes risico’s inhouden. Het boek gaat overal grondig op in en geeft ook handige overzichtjes met wat je zeker moet weten.

Er staan geen foto’s in, wel erg leuke tekeningen en gedetailleerde illustraties van bijvoorbeeld bekken, vagina en clitoris. Dit maakt het boek eigenlijk nog een stuk origineler, en geeft het een heel andere sfeer, zonder aan praktisch nut in te boeten.

In het hoofdstuk over vrijtechnieken zijn bijvoorbeeld de verschillende standjes leuk geïllustreerd en eigenlijk best leerrijk. Niet alle stukken zullen voor iedereen even interessant zijn, maar je kiest natuurlijk helemaal zelf wat je doet/wil proberen in bed… Het boek gaat diep en gedetailleerd in op de verschillende standjes, manieren om elkaar te plezieren, wat leuk/oppassen geblazen is, en veel handige tips.

Doorgaan met het lezen van “Lesbische seks – een praktisch handboek”

Stop de pornocultuur 3 – alternatieve porno, erotiek en slow sex

spc_logoZie ook het meer recente artikel De leugens van de pornocultuur.

Gezien er de laatste tijd in het Belgische feministische landschap, op deze blog en in andere media nogal wat discussie is over alternatieve of  “feministische” porno, en er heel veel vragen worden gesteld en beschuldigingen gericht aan de anti-pornografie feministes – waarvan ik er één ben – ga ik in dit deel de specifieke bedenkingen rond alternatieve pornografie [1] nog eens op een rijtje zetten.

Verder ga ik ook een – voor mijn doen ongelofelijk liberaal – voorstel doen dat voor mij een eerste heel mooie en bevrijdende stap kan zijn tegen uitbuiting in de porno-industrie, en dat nog wel zonder “censuur” [2]… Ja, de feministische kerstvrouw komt vroeg dit jaar. Dit gaat als een van de volgende artikels in deze reeks verschijnen.

Alvast een disclaimer: mijn door fijn stof aangetaste hersenen kunnen wel degelijk nog een verschil maken tussen verschillende beelden en verschillende mates van dwang, keuzevrijheid en seksisme. Je gaat mij niet horen beweren dat het allemaal hetzelfde is en dat een lichtjes irritante stereotiepe seksscène, hoe cliché ook, hetzelfde is als beelden waarin vrouwen als vuil behandeld worden, geslagen of verkracht. Natuurlijk is daar een verschil tussen.

Namen en hokjes

Onlangs was ik op een voorstelling in Brussel van het boek “Een leeuw in een kooi“, het feministische antwoord op de racistische mediagekte rond de hoofddoek, en Ida Dequeecker, een tweedegolf feministe die nu actief is in BOEH! en VOK, vertelde dat ze het boek fantastisch vond maar wel wilde vragen om meer precisie in de gebruikte termen. Het was in een andere context, maar ik ga haar woorden hier toch ter harte nemen.

Volgens mij is er in het pornodebat sprake van een gigantische begripsverwarring – een aantal mensen gebruikt de naam pornografie voor beelden die ze wel opwindend maar niet seksistisch vinden. Ze bedoelen erotiek, maar omdat we in een pornocultuur leven, is porno plots hip en cool en worden ook erotische beelden zo genoemd, waardoor de indruk gewekt wordt dat de porno-industrie een legitieme industrie zou zijn. Helaas is dit naamgebruik niet zo onschuldig als het op het eerste zicht lijkt. Langs de ene kant accepteert het impliciet de porno-industrie als een legitieme industrie die gewoon wat bijgestuurd moet worden, en verlegt het de koers van afschaffing naar aanpassing. Langs de andere kant wordt die vermenging van erotische beelden en pornografie ook nog eens gebruikt om anti-porno feministes te beschuldigen anti-seks te zijn.

Doorgaan met het lezen van “Stop de pornocultuur 3 – alternatieve porno, erotiek en slow sex”

Roman Polanski – goedpraten van verkrachting

Zet eventjes alle clichés over verkrachting op een rijtje, en je hebt ze waarschijnlijk allemaal gehoord de laatste dagen. Roman Polanski, ontsnapte kinderverkrachter, is na 30 jaar eindelijk gearresteerd.

”De organisatie toont zich diep geschokt. Dit is  een ongekend cultuurschandaal. De arrestatie van deze man is een klap in het gezicht van heel kunstminnend en -scheppend Zwitserland”.

Rechtbankverslaggever

“Because there’s only one Roman Polanski.

So goes the breathless defense of the artiste, while the flipside of that particular coin, because thirteen-year-old girls are a dime a dozen, goes unspoken.”

Melissa McEwan

Zag ze er wel dertien uit?

Ze koos er zelf voor.

“Slachtoffer”

Na zoveel jaar, kan hij nu nog geen rust krijgen.

Hij heeft al zoveel geleden. De arme kerel.

Zo’n fantastische filmmaker/schilder/schrijver/boegbeeld van de samenleving, we zijn diep geschokt en hopen dat hij snel vrij komt.

Veel mensen blijken toch echt moeite te hebben met geloven dat Polanski een misdadiger is. De misdaad is echt gebeurd, hij heeft ook bekend, maar toch geraakt het er niet in. Veel mensen hebben films van hem gezien, hij is beroemd, maakt geen stomme geweldfilms maar kunstige cultfilms, enzoverder. De aanname is dat hij onschuldig is, dat het wel zo erg niet geweest zal zijn, en meer van dat. Dat ruikt naar privilege…

Het slachtoffer — zonder dubieuze aanhalingstekens, dank u wel — was dertien toen de feiten gebeurden. In veel landen ter wereld is er een wet tegen oude zakken die “seks” hebben met minderjarige meisjes, omdat we inschatten dat over het algemeen bij grote leeftijdsverschillen het machtsonevenwicht te groot is.

Nu is er natuurlijk een heleboel problematisch aan die leeftijdsgrenzen, het lijkt alsof mensen worden ingedeeld in één groep die in een toestand van permanente weigering leeft, en dan zodra je een beetje ouder bent leef je in een toestand van permanente instemming, een lichtjes dwaze en ook problematische veronderstelling die onbewust vaak meespeelt in het probleem dat seksueel geweld niet serieus wordt genomen en dat er bijna nooit veroordelingen vallen.

Doorgaan met het lezen van “Roman Polanski – goedpraten van verkrachting”

Pornocultuur deel 2 – Jennifer Lyon Bell in De Morgen

Zie ook het meer recente artikel De leugens van de pornocultuur.

busDe alomtegenwoordigheid van de pornocultuur vandaag drijft me echt de muren op van frustratie en verdriet, maar helaas kunnen we het onderwerp niet begraven. Zoals een zombie in een slechte film komt het steeds terug, alsmaar stinkender en stinkender…

Ik probeerde al een hele tijd te negeren dat er een soort onzalig Muriel Scherre / Goedele Liekens / Jennifer Lyon Bell zakenvrouwenverbond was ontstaan. Met meditatie of thee drinken kom je een heel eind, maar toen ik op een rustige zaterdagochtend in het park aan het ontbijten was met een medefeministe en de krant opensloeg, werd het me toch te gortig.

Om het met Melissa McEwan van Shakesville te zeggen: “I  write about the things I can’t not write about. If I wrote about all the examples of sexism I see every day, I’d never sleep.”

In onze fijne Belgische krant De Morgen zit sinds een tijdje een bijlage die DM Wax heet, met als subtitel “niet alleen voor vrouwen”. Die bijlage is altijd goed voor gruwel, van “sexy schaatssters in playboyoutfits die het helemaal voor zichzelf doen” tot scheldpartijen op die ene verdwaalde feministe die probeert pro-anorexia sites te doen verbieden. Kortom, feminisme nieuwe stijl. Fun feminisme: pornografie mag wel, maar praten over onderdrukking en geweld niet meer. En daarin past Jennifer Lyon Bell perfect: deze Amerikaanse pornomaakster komt opduiken in België en werd prompt geïnterviewd. Niet toevallig is ze bezig aan een nieuwe reeks pornofilms waarmee ze nu ook het seksleven van Belgen naar nieuwe dieptepunten zal leiden. Alle Belgen, ook de lesbiënnes die tot nu toe daarvan gespaard waren gebleven, want JLB werkt ook aan een reeks lesbische pornofilms. Dankuwel, ik vroeg me al af hoe ik er ooit achter moest komen wat ik in bed moest doen met mijn lesbische partner, nu ga ik het eindelijk weten.

Maar goed, over naar de feiten.

Het interview begint zoals het hoort: JLB zegt dat ze wel een feministe is, maar een “positieve feministe”. En daar hoef je niet lesbisch voor te zijn. Ok, goed dat dat opgeklaard is dan. Laten we ons snelsnel distantiëren van het lesbische gevaar. Ik bedoel, sommige van die vrouwen willen zelfs geen seks met mannen, komaan!

Verder in het interview:

Maar je hebt wel iets tegen porno?

Helemaal niet. Ik wil gewoon betere porno, waar ik zelf ook iets aan heb.”

Het probleem met die zogenaamd feministische pornomaaksters is eigenlijk dat hun argumenten meestal zodanig kortzichtig zijn dat je er geregeld van van je stoel valt. De problemen met de pornoindustrie, bijvoorbeeld:

Doorgaan met het lezen van “Pornocultuur deel 2 – Jennifer Lyon Bell in De Morgen”

Privileges en zelfkritiek

Op deze blog is al eerder geschreven over onderdrukking en kruispuntdenken. Om samen te vatten: onderdrukking is niet enkel een gevoel maar ook een systeem dat ons naar beneden houdt, onze keuzemogelijkheden beperkt en onze realiteit kneedt naar het model van de onderdrukkers. Er zijn verschillende vormen van onderdrukking die elkaar versterken. Telkens bij een dergelijke relatie is er een onderdrukte groep (vrouwen, zwarten, transgenders, personen met een handicap, mensen uit lagere sociaal-economische groepen, ouderen) en een groep die profiteert van die onderdrukking: mannen, blanken, cisgendered[1] personen, mensen uit hogere klassen, enzoverder. De mensen die aan de bovenkant van onderdrukkingsrelaties staan hebben allerlei voordelen en privileges die de mensen aan de onderkant van die relaties niet hebben.

Dat wil zeggen dat bijna alle mensen op een aantal vlakken behoren tot geprivilegieerde posities, en op een aantal andere vlakken juist tot onderdrukte posities. Feminisme, zoals door sommigen zoals bell hooks gedefinieerd, is de beweging om een einde te maken aan alle vormen van dominantie: al die relaties van onderdrukker-onderdrukte moeten eraan om een werkelijk vrije, egalitaire wereld te creëren. Vrijheden en rechten moeten door iedereen gedeeld worden, anders zijn ze gewoon een vorm van privileges.

Door een dergelijke visie wordt een aantal zaken duidelijk: wat ons allemaal bindt is niet een gemeenschappelijke identiteit of seksualiteit of expressie, maar het feit dat we een gemeenschappelijke vijand hebben: die systemen van onderdrukking, waar we samen tegen kunnen vechten:

Doorgaan met het lezen van “Privileges en zelfkritiek”

Toestemming vragen is mooi

vshapewebSommige zaken in feminisme lijken eerder theoretisch. En dan kom je plots aan de woelige wateren van seksualiteit en seks. Hoe, wat, met wie, wanneer wel, wanneer niet… niet gemakkelijk, en bijna alle vrouwen die ik ken – inclusief mezelf – hebben wel verhalen van een paar (of veel) keer dat ze achteraf bekeken toch liever niet gewild hadden, of dat er toch beter over gesproken had moeten worden. En soms zijn er dan weer heel leuke verhalen.

Na een tijdje rondhangen in linkse en feministische milieus kwam ik mensen tegen die daar heel anders mee omgingen. Mensen die expliciet iets vroegen in plaats van “aan te nemen dat het ok is”. Mensen die vroegen of ik gekust wilde worden, bijvoorbeeld, in plaats van het zomaar te proberen. Leuk. Of mensen die dat in bed ook verderzetten, en kunnen praten over wat we willen.

Expliciete seksuele toestemming

Op een bepaald moment begon ik in een boek te lezen: Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality [1]. Daarin stond een heel interessant voorbeeld van een Amerikaanse hogeschool, Antioch College, die in haar reglement een regel had opgenomen waarbij er voor seks expliciete toestemming (dus met woorden) gevraagd moest worden aan de partner. Briljant.

Ik vind dat een geweldig idee om verschillende redenen. Ten eerste, het is niet zo dat er hierdoor er plots geen seksueel geweld meer is, want dat hangt samen met heel veel factoren zoals ongelijkheid en macht in de hele samenleving. Maar dit geeft wel een fantastisch positief signaal: de hogeschool, verre van een conservatieve wacht-maar-tot-je-trouwt abstinentie maatregel te promoten, heeft het expliciet over seks, en geeft een duidelijk signaal dat seks gewild en gekozen moet zijn, met wederzijdse toestemming.

Ten tweede, als dit effectief ingeburgerd zou geraken zou dit volgens mij wel een mentaliteitswijziging op gang kunnen brengen. Over seks moet gepraat kunnen worden, anders klopt er iets niet. Mensen klagen wel eens dat radicaal-feministes alleen maar kunnen afbreken, wel, dit is nu eens een positief alternatief waar ik helemaal achter kan staan.

Het idee is volgens mij een feministische derde weg tussen de conservatieve taboevisie op seks en de liberale strings-en-paaldansen nepbevrijding. Het is een kleine stap op de weg naar werkelijke seksuele bevrijding.

Ten derde maakt het ook expliciet dat seks een vorm van communicatie is en dat praten over seks niet “raar” of verkeerd is, ook al wordt dat nooit duidelijk gemaakt door de cliché Hollywoodromances die we in films en tv-series zien.

Hoe het niet moet

Nog een belangrijke basisregel: toestemming vragen is niet iets dat gewoon uit de weg moet voor ergens aan te kunnen beginnen. De “nee” van iemand negeren komt neer op geweldpleging. Mannen die achter je aan blijven lopen als je zegt dat ze je met rust moeten laten, mannen die vragen “waarom?” als je nee zegt en dan gewoon blijven proberen… Grrr!

[1] Jodi Gold & Susan Villari [eds.]. 2000. Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality.  Rowman & Littlefield Publishers, Inc.

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑