Zoeken

De Tweede Sekse

antiracistisch // radicaal // transinclusief

Categorie

Politiek

Finn Mackay over de invulling van het “f-woord”, de rol en de toekomst van de vrouwenbeweging, en de rol van mannen daarin

Finn Mackay is een radicale lesbische feministe die al meer dan vijftien jaar actief is in de vrouwenbeweging. Ze richtte in 2004 het London Feminist Network op, dat de Reclaim the Night-optocht in London weer in het leven riep. Ze is ook medeoprichtster van de Feminist Coalition Against Prostitution.

Ze sprak op de conferentie Feminism in London 2010 inspirerend en vol vuur over enkele hete hangijzers in de huidige vrouwenbeweging: de nood aan een andere invulling van het begrip “feminisme”, het belang van individuele keuzevrijheid, het herpolitiseren van de vrouwenbeweging, de rol van mannen, de legitimiteit van ruimtes voorbehouden voor vrouwen.

Hieronder zijn enkele stukken van haar krachtige slotspeech in vertaling opgenomen (met toestemming van Mackay; voor betere leesbaarheid van tussentitels voorzien).

Continue reading “Finn Mackay over de invulling van het “f-woord”, de rol en de toekomst van de vrouwenbeweging, en de rol van mannen daarin”

Advertenties

Enkele dingen die we nodig hebben voor een revolutie (Strategie deel 1)

FEMINISME EN ACTIVISME

40 jaar na de eerste Dolle Mina actie in België (1970), 38 jaar na de eerste Nationale Vrouwendag (1972), 36 jaar na de opening van de eerste vrouwenhuizen (1974), 33 jaar na het ontstaan van de fem-socbeweging (1977), 13 jaar na de oprichting van FAM (1997), 2 jaar na de oprichting van FEL (2008) en 2 jaar na de start van deze blog (2008)… [1] Er is heel wat georganiseerd en actie gevoerd door feministes in de afgelopen 50 jaar. Maar nu is het tijd om vooruit te kijken. Waar staan we op dit moment? Hoe gaan we verder? En wat hebben we daarvoor nodig?

In mijn boekenkast ligt een handvol activistenhandleidingen, meestal uit anarchistische hoek. Kan de feministische beweging daar iets mee? Of focussen we beter op lobbywerk en gelijke kanseninstituten? Willen we een radicale omslag of kleine veranderingen in de marge? Willen we een autonome beweging door een brede basis gedragen of enkele professionele specialistes (politicae, universitaire onderzoeksters) die voor ons het werk gaan doen? Tegenwoordig lijkt de feministische “beweging” vooral te bestaan uit ontoegankelijk genderstudiesonderzoek en ongevaarlijk gelijke kansenbeleid. Ik ben voor het uitbouwen van een radicale beweging waarin iedereen kan deelnemen en voor collectieve actie om een vloedgolf te veroorzaken die onze samenleving grondig verandert. Het feministisch activisme uit de jaren ’60, ’70 en ’80 is voor mij een inspiratiebron aangezien vrouwen toen zelf aan de slag gingen om de wereld feministischer te maken. Ik wil leren uit de ervaringen van voorgaande generaties feministes om te weten welke strategieën werken en om de fouten uit het verleden te vermijden. Gedaan met de kleine golfjes die gevolgd worden door backlashes, tijd voor een overstroming!

STRATEGIE EN REVOLUTIE

Tijdens de Nationale Vrouwendag van dit jaar (11 november 2010) zal er gediscussieerd worden over de staat van de huidige vrouwenbeweging en over strategieën. Hoe bereiken we meer mensen? Hoe bereiken we ons doel? Hoe werken we samen en met wie? Wat is de rol van mannen? Het leek me een goede gelegenheid om zelf eens na te denken over strategieën, actiemethoden en organisatiestructuren. Geïnspireerd door het aanbod aan ideeën en alternatieven uit radicale activistenhandleidingen en gesprekken met andere feministes heb ik mij gewaagd aan het samenstellen van een lijst van 10 praktische tips. Deze voorwaarden of benodigheden zijn volgens mij noodzakelijk als we willen dat de feministische beweging groeit en bloeit.

Continue reading “Enkele dingen die we nodig hebben voor een revolutie (Strategie deel 1)”

Queer: een vreemd en leuk speelbeest

Het vorige stuk ging over feminisme en queer-activisme, maar ging niet in op wat ‘queer’ precies is. Ik was even uit het oog verloren dat niet iedereen daar vertrouwd mee is! Hieronder daarom een korte introductie.

De oorspronkelijke betekenis van ‘queer’ is ‘vreemd, bizar’. Het was ook stigmatiserend tegenover homomannen, een scheldwoord zoals het Nederlandse ‘flikker’. Hier en daar wordt het nog in die zin gebruikt. In de jaren negentig is er echter een beweging ontstaan die het woord een nieuwe betekenis heeft gegeven. Een aantal academici heeft zich toegelegd op de ontwikkeling van een ‘queer theory’, en daarnaast is er wereldwijd een vrij ondergrondse queer scene onstaan, die enigszins gelinkt is aan het anarchisme, de punk-scene, en de beweging van trans’- en interseksmensen.

Binnen de queerbeweging vinden mensen elkaar terug die erkennen dat er onderdrukking schuilt in het opdelen van mensen in mannen en vrouwen, maar ook in hetero’s en holebi’s. Continue reading “Queer: een vreemd en leuk speelbeest”

Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten

~ to my dear queer friends… and all the others

M/V bestaat niet als je de mensheid van wat dichterbij gaat bekijken. Biologen betwisten een duidelijke tweedeling, constructivisten wijzen ons op een dagelijkse (re)productie van het strikte onderscheid door ons taalgebruik, onze opvoeding en socialisatie, aanpassen aan gedragsnormen, sociale routines, psycho-sociale-culturele actoren, reclame voor duizend-en-één producten enzovoort. M/V is niet minder dan een hegemonische ideologie over wie mannen en vrouwen zijn, waarbij mensen die duidelijk niet in één van beide hokjes te plaatsen zijn, niet als dusdanig (h)erkend worden, en zelfs uitgewist door operaties kort na de geboorte. Voor overheden, de medische sector en het overgrote deel van de bevolking bestaan niet-M/V-mensen eenvoudigweg niet. (Het is me wel ter ore gekomen dat het UZ-Genderteam in Gent onlangs eerste stapjes heeft gezet naar erkenning van tussen-man-en-vrouw-mensen, waar gaan we dat schrijven!)

M/V bestaat wél als je weet dat het in talloze landen op ieders identiteitskaart staat, en dat elk mens op talloze momenten expliciet in één van de twee categorieën wordt geplaatst. Continue reading “Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten”

Dagboek van een genderqueer feminist 6: Opgepast, een psychiater!

In de afleveringen van het dagboek van een genderqueer feminist koppel ik politieke analysen en eisen van transgenders, queers en feministen aan dagdagelijks beleefde situaties. De bestaansreden van onze eisen is immers de wereld waarin we leven. Wie kritisch is en/of wie niet aan de normen voldoet, beleeft écht de ongelijkheid, de vooroordelen, de destructieve gevolgen van stereotypering, transfobie en homofobie.

Het probleem van de psychiatrie

Ik heb een tijdlang een psychiater bezocht. Psychiaters: ga er alleen naartoe in uiterste nood, als je niet meer kan functioneren, als je levenskwaliteit naar een dieptepunt is gezakt, als je leven in gevaar is. Psychiaters zijn artsen die zich met de medische gevolgen van psycho-sociale ellende bezighouden. In deze tijden zijn psychiaters in de eerste plaats medicatievoorschrijvers. Het probleem is dat ze véél medicatie voorschrijven, door de doorgedreven commercialisering en het stevig verankerd lobbywerk van farmabedrijven. Het probleem is ook dat wat je slikt niet altijd helpt, maar je wel vaak afhankelijk maakt. Als je medicatie nodig hebt (wat kan, en je hoeft je daar ook niet om te schamen), blijf dan alert en zo sober mogelijk. Het doel van de farma-industrie en van de artsen lijkt soms wel het creëren van een generatie junks…

Maar dat is een andere discussie en een ander verhaal. Hoewel. De psychiatrie is vandaag, maar ook doorheen de geschiedenis, vergeven van de problemen. De manier waarop de sector te werk gaat, maakt het soms nog erger. Homoseksualiteit stond bijvoorbeeld tot 1987 (!!) in de DSM, de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, het grote boek van geestelijke aandoeningen van de American Psychiatric Association. Als de medische klasse een holebi benadert als een zieke, en de rest van de samenleving ook (want dit komt natuurlijk niet uit het niets), dan is dat allesbehalve bevorderlijk voor het welzijn van een holebi. Je gaat jezelf dan ook als raar en ziek beschouwen en je wordt angstig, depressief, je gaat jezelf verafschuwen. Dat heet een self-fulfilling prophecy, een zichzelf waarmakende voorspelling.

Psychiaters en holebiseksualiteit: nog steeds niet in het reine?

Ik denk dat de meeste mensen nu wel aanvaarden dat homoseksualiteit geen geestelijke aandoening is. Maar de DSM is nog steeds een standaard-referentiewerk van artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners. Het heeft veel prestige en invloed. Zelfs oude uitgaven hebben nog altijd een invloed, mocht ik merken toen ik mijn psychiater eens vertelde dat ik een vrouwelijk liefje had, nadat ik voordien enkel mannelijke liefjes had gehad. Tot mijn verbazing reageerde ze: “Is het wel een goed idee om de liefde die je bij je moeder hebt gemist zo te gaan compenseren?”

Blijkbaar kan het voor sommige (hoeveel?) psychiaters nog steeds niet dat iemand zomaar holebi is: er moet altijd iets achter zitten, een problematiek. Als mijn liefje toen een man was, zou ze niet hebben gevraagd: “Zou je dat wel doen, de liefde die je gemist hebt bij je vader, zo proberen te compenseren?”

Psychiaters en transgenderisme: nog lang niet in het reine

In de jaren op de sofa heb ik het transgenderthema steeds nauwgezet proberen vermijden. ‘Genderdysforie’ (dysforie is synoniem voor ‘stoornis’) staat immers vandaag nog in de DSM! Je merkt het aan de titels van symposiums en studiedagen, aan ‘specialisten’ die in de media hun zegje doen, en helaas ook aan ‘patiënten’ die zelf hun identiteit als problematisch zien. Genderqueers, transgenders en interseksuelen zijn voor de medische klasse nog steeds pathologische freaks – hoewel men vooral meelevend uit de hoek probeert te komen. Maar die toon van bezorgde zorg is net een gemeen goed middeltje om ons voor ziek te doen doorgaan…

Continue reading “Dagboek van een genderqueer feminist 6: Opgepast, een psychiater!”

De haat van Alexandra Colen – leve de holebitransqueer beweging!

(…) het onderwijs waar kinderen vanaf jonge leeftijd overstelpt worden met “seksuele opvoeding” die uitsluitend gericht is op het aanleren van “veilige” seksuele technieken en waarbij uw kinderen met opzet geperverteerd worden

De vunzige tijdschriften die het Vlaamse ministerie van Onderwijs met uw belastinggeld verspreidt, de sekslessen op school (ook in het zg. katholiek onderwijs)

Maar er is ook goed nieuws. Een op de vijf Vlaamse jongens vindt dat homoseksuelen niet dezelfde “rechten” mogen hebben als heteroseksuelen.

Het onderzoek toont ook aan dat een op de drie jongeren het storend vindt als een jongen zich gedraagt als een meisje.

Sensoa is een door de staat gesubsidieerde organisatie die allerhande seksuele perversiteiten promoot.

Af en toe denk ik wel eens “nee, de kerk en zijn schandalen, daar moet ik niets over schrijven, iedereen is daar toch al tegen” of “Het Vlaams Belang, iedereen weet toch al dat die fout zijn”. Maar misschien heb ik geen gelijk.  Het stemmenaantal dat rechtse partijen (er zijn er bijna geen andere meer) krijgen is onvoorstelbaar, misschien moeten we die schijnbaar-open deuren blijven intrappen, blijven weerwerk bieden tegen de misdaden van dergelijke organisaties. Het blijkt nog altijd nodig…

Alexandra Colen, het morele boegbeeld van het Vlaams Belang, blijft er alvast voor gaan. In plaats van een blik te werpen op de agressie van de gemiddelde Vlaams Belanger, mannen die wel vaker hun vrouw serieus toetakelen binnen het “veilige” heterohuwelijk, trekt ze ten strijde tegen de toegenomen tolerantie voor homoseksualiteit en de “vunzige” blaadjes over seksuele opvoeding en perversiteiten die de Vlaamse Gemeenschap en Sensoa verspreiden. Allen daarheen! Met haar kijk op de seksualiteit van de Vlaamsche tieners is ze haar tijd vér achteruit. In haar tekst “Seks: De jeugd is niet verdorven, de staat is verdorven” maakt ze nog eens duidelijk waarom het Vlaams Belang allang verboden had moeten worden wegens verspreiden van racistische en homofobe propaganda en geweld. Colens visie is zo walgelijk dat ik de neiging krijg om spontane prides of kiss-ins te organiseren voor haar huis.

kiss-in strip van de blog http://saphisteriescomix.blogspot.com/

Haar tekst is soms – onbedoeld – grappig. Het zou allemaal een stuk grappiger zijn moest ik niet het idee krijgen dat de VBers ons allemaal zouden afschieten of opsluiten moesten ze aan de macht komen.

Enkel heteroseksualiteit is acceptabel, maar meer nog: het stuk preekt heteronormativiteit – het opleggen van die standaard aan alle mensen, en mensen die zich niet gedragen volgens de normen zijn slecht, verdorven en pervers. De tekst baadt in zo’n pro vita ware-liefde-wacht-tot-je-trouwt sfeertje. Goede vrouw gehoorzame vrouw, huismoeder, etc etc.

Alle organisaties die durven spreken over andere vormen van seksualiteit en relaties zijn allemaal deel van dezelfde perverse door de staat gesteunde bende, erop gericht onze kinderen (mijn god! denk aan onze kinderen!) te veranderen in perverse homoseksuele wezens.

Continue reading “De haat van Alexandra Colen – leve de holebitransqueer beweging!”

Een man en een vrouw over Equal Pay Day

Vandaag is het Equal Pay Day, de dag die u eraan wil herinneren dat vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen, ook in ons land. Er zijn daarvoor een heleboel redenen. Van plat seksisme op de werkvloer waardoor vrouwen bijvoorbeeld minder vaak worden gepromoveerd, tot over- en ondervertegenwoordiging van vrouwen in sectoren die minder en meer geld in het laatje brengen.

Op De Standaard online verscheen een uitstekend opiniestuk door Isabel Albers, politiek redacteur. Bijna alle oorzaken van het loonverschil vindt u hierin netjes terug.

Er verscheen ook een ‘tegen’stuk van een man. De harde feiten van Albers countert hij met een zin als “De maatschappelijke fenomenen die de loonkloof gedeeltelijk verklaren, hebben niet zelden te maken met de individuele keuzes van vrouwen en mannen.” Wat is dat nou? Een maatschappelijk fenomeen is puur toevallig te verklaren door individuele keuzes?

Als mannen en vrouwen en masse in verschillende sectoren terecht komen, als ‘vrouwelijke’ sectoren systematisch (veel) minder verdienen dan ‘mannelijke’ sectoren, als niet-betaalde zorg- en huishoudelijke taken nog steeds meer door vrouwen worden gedaan, dan wijst dat volgens ons niet op toevallige individuele keuzes. Ook niet op een grotere natuurlijke drang van vrouwen om bij de kindjes te blijven – want dat laatste volgt gegarandeerd op zo’n bewering. Het wijst op het nog springlevende rollenpatroon in onze samenleving. Een rollenpatroon gebaseerd op stereotypen en ongelijkwaardigheid, dat we nog altijd doorgeven aan onze kinderen en waarin taken die als vrouwelijk worden aanzien minder of niet betaald worden.

Na het heel eenvoudig van tafel vegen van fenomenen die op een ongelijke genderverdeling wijzen, komt de man op een “niet-verklaarbare loonkloof van zes procent.”  Die vindt hij oneerlijk, “(m)aar niet de moeite waard om er een hele dag aan op te hangen.”

U merkt het, dit opiniestuk is niet de moeite om te lezen, maar dat van Albers wel. U vindt het hier.

En als u echt wil, kan u van daar ook nog surfen naar het stuk van de man die het niet de moeite waard vindt om naar economische gelijkheid te streven.

Dagboek van een genderqueer feminist 5 – Racistische westerse mannen en queer oosterse vrouwen

Een relletje rond een nieuw lid van de Raad van Bestuur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding trok deze week mijn aandacht. Fatima Zibouh draagt een hoofddoek, MR-senator Alain Destexhe vindt het nodig daar misbaar over te maken. Zibouhs sluier zou bijdragen tot de versterking van religieuze elementen in de publieke sfeer. Blijkbaar ontgaat het mijnheer Destexhe volledig dat zijn uitspraken bijdragen tot de versterking van racistische elementen in de publieke sfeer, zoals angst voor de islam.

Later die dag sprong extreem rechts op dezelfde kar. Filip Dewinter haalde in het Vlaams Parlement plotsklaps uit naar een gesluierde vrouw in de publiektribune. “Ik vind dat wanneer moslima’s plaatsnemen op de publieke tribunes, zij op zijn minst het respect zouden mogen hebben om hun hoofddoek af te doen”, aldus Dewinter. Zo? De vrouw moet blijkbaar ten eerste dankbaar op de knieën zinken omdat zij in de publiekstribune mag zitten, en ten tweede moet zij ‘uit respect’ haar hoofddoek afnemen? Dewinter toont echt wel veel geloof in en ondersteuning van de emancipatie van de vrouw! Aangezien de vrouw geen spreekrecht had, kon ze zich niet verdedigen tegen deze persoonlijke aanval. Een ware tegenstander van onderdrukking, die Filip.

Of hoe rechts en extreem rechts enkel nog verschillen in temperament. De grond voor beide incidenten is immers hetzelfde: het diaboliseren van islamitische tekenen in onze samenleving en de vrouwelijke dragers ervan. Rechtse mannen (en soms vrouwen) creëren al jaren voortdurend de illusie dat alle moslims intolerant en fundamentalistisch zijn. Door een negatief ‘zij’-blok te creëren ontstaat een positief ‘wij’-blok, een vaak beproefd recept in de (oorlogs)politiek. Beide blokken zijn illusies, maar de polarisering die ze teweeg brengen is maar al te reëel. De islamofobie wordt telkens weer aangewakkerd door incidenten, zoals deze week de zoveelste hoofddoekaanvallen van blanke, rechtse mannen. In realiteit gaan de minderheidsgroep in ons land en moslims wereldwijd echter op een heleboel verschillende manieren met cultuur en islam om.

Een bewijs daarvan vind ik terug in Zizo van februari 2010, in een interview met de Libanese vrouwenorganisatie Meem, een groep die opkomt voor lesbische, biseksuele, trans’- en andere vrouwen die niet in de aanvaarde gender- of heterohokjes passen. Meem bouwt vooral ondergronds een gemeenschap op waarin de vrouwen elkaar kunnen ondersteunen. Dit zijn vrouwen die zichzelf organiseren en op hun eigen manier zichtbaarheid geven aan Libanese LBTQ-vrouwen, bijvoorbeeld met de publicatie van een bundel verhalen van hun leden (zie onderaan deze tekst).

Continue reading “Dagboek van een genderqueer feminist 5 – Racistische westerse mannen en queer oosterse vrouwen”

Racisme en vrije meningsuiting – erkenning NSV

angela davis protesting racismOpdat het kwaad zou winnen is het enkel nodig dat de goede mensen niets doen.

Het maakt me droevig, het maakt me kwaad. Deze maandag is het NSV – een fascistische en racistische organisatie – erkend geworden (berichtgeving schamper, nieuwsblad, blog) aan de universiteit waar ik vroeger nog in een antiracistische studentengroep zat. Na jaren en jaren proberen is het hen dan uiteindelijk toch gelukt.

Terzijde even opmerken dat, moest ik nog geloven in onze mainstream pers – dat doe ik niet meer – ik dan nu wel op zou kijken. De Gentenaar / Het Nieuwsblad heeft bijvoorbeeld niemand aan het woord gelaten in het artikel behalve de mensen van het NSV zelf, altijd leuk voor de “objectieve” berichtgeving.

Een valse god – de vrije meningsuiting

“Vrije meningsuiting. Kijk, da’s nu toch iets waar wij nu allemaal – wij verlichte geesten – voor zijn, is het niet. Welja, en dus moeten we dan ook de mening van deze mensen erkennen en een plaats geven, anders zijn we niet democratisch! Oeioei, niet democratisch, nee dat kan niet, laten we iedereen maar een stem geven dan. En ja, in ruil gaan zij – de fascisten – zich dan vast ook democratisch gedragen… Ja, dat is het: we moeten ze mee in het bad trekken, ze mee laten regeren / beslissen…”

24 hours anti-racist zoneZo ongeveer lijkt me de interne redenering van een heleboel mensen over dit onderwerp te gaan. En de redenering klopt ook wel, gedeeltelijk toch. Als je blank bent. En niet al te arm. En lekker vrij van vervolging, voor de verwarming, met een glas in de hand zit te filosoferen. Helaas kan je de realiteit niet vangen met enkel abstracte regeltjes zoals “vrije meningsuiting”. Maar wat is er dan precies mis?

Wat is het effect van de daden en woorden van racisten op de reële omstandigheden van de groepen die ze viseren?

Als antiraciste was ik er vroeger al mee bezig en heb ik veel geleerd uit boeken van Jan Blommaert en anderen, maar de meest heldere redenering over deze racistische “meningen” heb ik eigenlijk nog maar recent gelezen in een dun boekje van Catharine MacKinnon, Only Words. Daarin analyseert ze racistische daden en spraak en maakt ze de analogie met seksisme.

Als je een persoon die zwart is fysiek aanvalt, dan is het racisme. Als je dat met woorden doet, is het dan geen racisme? Als je een witte kap opzet en een kruis in brand steekt in de tuin van een zwarte persoon, is dat dan geen racisme? Als je een megafoon neemt en begint te speechen dat bijvoorbeeld zwarte mensen inferieur zijn, is dat het vrij uiten van meningen? Zijn dat slechts woorden, only words?

Continue reading “Racisme en vrije meningsuiting – erkenning NSV”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑