Zoeken

De Tweede Sekse Voorbij

Never again is now // Down with transphobia

Categorie

Patriarchaat

Carnisme: symptoom van het patriarchaat?

'I'm a vegetarian.' - 'If it's so wrong to eat animals, why are they made out of meat?'

Het borrelde al een tijd lang in mijn hoofd maar de absurditeit van het onderwerp hield me tegen hier een stuk over te schrijven. Ik hoorde de commentaren al van ver: “Die feministen weten niet wat uitvinden!”… Hoe kon ik dit onderwerp ook aansnijden zonder als hysterische amateur bestempeld te worden? En plots kruiste zij mijn pad: Professor Melanie Joy en haar controversiële theorie rond vleesconsumptie.

Doorgaan met het lezen van “Carnisme: symptoom van het patriarchaat?”

Politiegeweld op vrouwen en transpersonen tijdens TBTN Brussel op 11/02/2017

Afgelopen avond ben ik met een aantal kameraden naar een Take Back The Night gegaan in Brussel. Dat was een vreedzame fakkeltocht waar vrouwen en transpersonen protesteerden tegen geweld op vrouwen en transpersonen. Maar tijdens deze TBTN kregen we echter te maken met geweld van de politie jegens vrouwen en transpersonen!!! Daarover post ik nu een getuigenis van Dorothea de Pony en Azalea de Beer op Youtube. (Politiegeweld op vrouwen tijdens TBTN)

Deze machtsvertoning van de politie heb ik nog nooit gezien. Zeker niet tegenover een groep vrouwen en transpersonen die maar 60 à 80 personen omvatte! Er werden tientallen politieagenten ingezet alsof wij de grootste criminelen waren in het land. Dit soort hardhandige aanpak door politie kan niet door de beugel. Dit is nog maar het begin! Onder mom van terrorismebestrijding zal men een nog veel hardere aanpak uitoefenen op de bevolking en activisten, mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel, zullen daarvan de eerste slachtoffers worden.

Wij zijn een democratie en betogingen (of ze nu wel of niet worden aangevraagd) zijn daar een deel van. De politie is er om ons te beschermen, niet om ons in elkaar te slaan, niet om ons te arresteren wanneer we onze burgerrechten uitoefenen!

Block, Resist, Protest!

 

Wie beeldmateriaal wilt zien van onze aanvaring met de flikken nadat de grote groep was omsingeld kan hier naar kijken:

 

 

Een antwoord op Sara Roebuck van een lotgenote

Trigger warning: verkrachting.

Vorige week las ik de brief van Sara Roebuck gericht naar de man die haar probeerde te verkrachten en ook gericht naar ons als maatschappij. Het is een lange brief die zeer zeker de moeite waard is om te lezen. Persoonlijk was ik er zodanig door getroffen dat ik haar een antwoord heb geschreven. Deze vinden jullie hieronder terug.

Doorgaan met het lezen van “Een antwoord op Sara Roebuck van een lotgenote”

Throwback Thursday – Wat is onderdrukking?

throwback thursdayZoals eerder aangekondigd, lanceren we een nieuwe reeks genaamd Throwback Thursday waarbij we oude artikels opnieuw onder de aandacht brengen. We beginnen met een van de allereerste artikels op deze blog: “Wat is onderdrukking”, een klassieke basistekst om feminisme en vrouwenonderdrukking beter te begrijpen. Geïnspireerd door de ideeën van filosofe Marilyn Frye (en met behulp van haar theorie van de “vogelkooi”) legt deze tekst bondig uit wat we verstaan onder het begrip “onderdrukking”, wie wel of niet behoort tot onderdrukte groepen en waarom. Veel leesplezier!

Wat is onderdrukking?

Als feministe kom je de gekste dingen tegen. Na een tijdje kan je sommige reacties al voorspellen, bijvoorbeeld als je het hebt over de onderdrukking van vrouwen. Tegenwoordig is het seksisme in de wereld zodanig ver doorgedrongen dat je al bijna niet meer kan zeggen dat vrouwen een onderdrukte groep zijn. Regelmatig krijg je dan antwoorden zoals “jamaar, mannen worden ook onderdrukt”, of “er is geen onderdrukking van vrouwen meer”, of, als het heel erg gesteld is met de persoon in kwestie “eigenlijk is het feminisme de schuld van de crisis van de mannen, het feit dat het slecht gaat in de wereld”, enzoverder. Laten we eens kijken wat onderdrukking eigenlijk is. Onderdrukking is niet je een keertje slecht voelen, een existentiële crisis hebben, wat zitten suffen, eens ergens het deksel op je neus krijgen. Dat is jammer en je kan je daar slecht door voelen, maar da’s nog altijd geen onderdrukking. Wat is het dan wel? Marilyn Frye, een feministische filosofe, stelt dat:

Doorgaan met het lezen van “Throwback Thursday – Wat is onderdrukking?”

Het hoge hakkenverbod

Wij ontvingen het volgende persbericht:

Graag delen wij u mee dat vanaf vandaag het Hoge Hakkenverbod zal ingevoerd worden in België. Dit verbod kwam onder andere tot stand na raadpleging en bestudering van het opiniestuk van mevrouw Kitty Roggeman (BOEH, VOK). Na een jaar beraadslaging zijn wij tot de volgende conclusies gekomen: de hoge hak is een onderdrukkend middel voor de westerse vrouw en zij moet hiervan beschermd worden.

De officiële redenen voor het implementeren van een verbod op schoenen met hoge hakken* zijn:

  • Het is alom geweten dat de vrouw in de westerse landen als minderwaardig wordt gezien en respectloos wordt behandeld. Dit toont de inferioriteit aan van deze landen en culturen. De vrouw in deze landen en culturen moet daarom beschermd en bevrijd worden.
  • De hoge hak behoort tot de traditionele klederdracht van de westerse vrouw. De westerse man – die een hogere positie bekleedt vergeleken met de westerse vrouw – draagt geen hoge hak. Dit toont aan dat de hoge hak geen symbool van macht of status is.

Doorgaan met het lezen van “Het hoge hakkenverbod”

Pleidooi voor een oncool feminisme

– over de noodzaak van solidariteit –

Het f-woord is uit de gratie gevallen in populaire media en bij velen. De negatieve stereotypering van feministes is geslaagd: het woord ‘feministe’ roept associaties op als klagerig, preuts, overbodig, drammerig, ouderwets, BH-verbrandend, behaard en ga zo maar door. Hoewel veel mensen feministische ideeën of idealen hebben, zijn ze daarom toch weigerachtig zichzelf feministe te noemen. We zijn voor emancipatie, maar we noemen ons geen feministe. De definiëring van feminisme als ‘strijd voor de bevrijding van vrouwen als groep’ is al helemaal als oudbollig en afgedaan bestempeld, tot een prop gefrommeld en in de prullenmand gegooid – ook door feministes. Het is tegenwoordig niet hip om over feminisme te spreken, laat staan in strijdbare termen. We mogen niet meer zeggen dat vrouwen onderdrukt zijn. Dat er nog een strijd te voeren is. Want ‘mannen zijn ook onderdrukt’. En ‘we mogen vandaag de dag toch veel, als vrouw’. ‘Vrouwen krijgen kansen genoeg, ze moeten ze gewoon grijpen’. Ziehier een pleidooi voor een herpolitisering van het feminisme, voor een stevige ruk naar links in deze tijden van individualisme.

‘Feminisme’ onder het stof geraakt

Door de strijd van de vrouwenbewegingen in de eerste en tweede golf hebben we vandaag allerlei verworvenheden: vrouwen hebben stemrecht, abortus is niet meer onwettelijk, we kunnen uit werken gaan, een bankrekening openen, er is kinderopvang (zij het te weinig), er bestaan vluchthuizen (zij het tegen betaling), de nieuwe man helpt af en toe met de strijk, en ga zo maar door. Al deze realisaties van het feminisme worden tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwd. Het zijn geen strijdpunten meer. Wie nog meer rechten wil voor vrouwen als groep, is al gauw een doordramster en wil teveel. Vrouwen verdienen minder? Er is een ongelijke jobverdeling op de arbeidsmarkt? Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de armoede? En ondervertegenwoordigd op beslissingsniveau en in de publieke sfeer? Er is te weinig kinderopvang? Je moet betalen voor een vluchthuis? Een verkrachter wordt zelden of nooit veroordeeld? … “Niet mijn probleem: mijn leven is geregeld/gaat vlot/ik heb geen zorgen” en “Wie echt wil, zich inzet, kansen grijpt, kan een probleemloos leven hebben” zijn vaak gehoorde dooddoeners, die de nood aan gezamenlijk sociaal verzet van tafel schuiven.

Doorgaan met het lezen van “Pleidooi voor een oncool feminisme”

Finn Mackay over de invulling van het “f-woord”, de rol en de toekomst van de vrouwenbeweging, en de rol van mannen daarin

Finn Mackay is een radicale lesbische feministe die al meer dan vijftien jaar actief is in de vrouwenbeweging. Ze richtte in 2004 het London Feminist Network op, dat de Reclaim the Night-optocht in London weer in het leven riep. Ze is ook medeoprichtster van de Feminist Coalition Against Prostitution.

Ze sprak op de conferentie Feminism in London 2010 inspirerend en vol vuur over enkele hete hangijzers in de huidige vrouwenbeweging: de nood aan een andere invulling van het begrip “feminisme”, het belang van individuele keuzevrijheid, het herpolitiseren van de vrouwenbeweging, de rol van mannen, de legitimiteit van ruimtes voorbehouden voor vrouwen.

Hieronder zijn enkele stukken van haar krachtige slotspeech in vertaling opgenomen (met toestemming van Mackay; voor betere leesbaarheid van tussentitels voorzien).

Doorgaan met het lezen van “Finn Mackay over de invulling van het “f-woord”, de rol en de toekomst van de vrouwenbeweging, en de rol van mannen daarin”

Hallo, mijn naam is… Hothead Paisan

Hothead Paisan? Nog nooit van gehoord? Dan komt daar nu verandering in. Hothead is onze stripheldin, die dingen doet waar we zelf soms stiekem van dromen. Verdedigster van de Gestigmatiseerden, Gemarginaliseerden en Privilegelozen. Bodyguard van de Onderbuik. Wreekster van Al Wat Verkeerd is. Ze zal vanaf nu af en toe opduiken tussen onze artikels door. U bent gewaarschuwd!

http://hotheadpaisan.com/

(met toestemming van tekenares Diane DiMassa)

Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)

Too little feminism – sekspositivisme als wapen van het patriarchaat

Onder de schapenvacht van ‘a sex-positive feminist manifesto’ onthult zich een (expliciete) film die het label ‘feministisch’ onterecht claimt om aan de queer gebracht te worden. Seksuele bevrijding door het propageren van ordinariteit en stereotypen, niets nieuws onder de zon. De performsters, die zich ‘queer’ en ‘feministes’ noemen, wakkeren vrolijk het laaiende vreugdevuur der seksisme aan. Alhoewel, vrolijk… de één in de greep van de trieste troost van alcohol, de ander gebukt onder het gewicht van neerhalende maatschappelijke normen… De beschrijving van een handvol scènes uit de film spreekt voor zich. De schaarse momenten van diepgang en inzicht die de montage overleefden worden snel snel bedekt met de mantel der oppervlakkigheid – wellustig afgeworpen bij alweer een volgende plastic stripact. De film deed de drang ontstaan om “sekspositivisme is dodelijk” op een t-shirt te gaan sjabloneren.

Op het Queertopiafestival, waar ik deze film zag, werd ze als volgt aangekondigd (cf. de website van Jouvet ):

Doorgaan met het lezen van “Filmbespreking: “Too much pussy”, Emilie Jouvet (2010)”

Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten

~ to my dear queer friends… and all the others

M/V bestaat niet als je de mensheid van wat dichterbij gaat bekijken. Biologen betwisten een duidelijke tweedeling, constructivisten wijzen ons op een dagelijkse (re)productie van het strikte onderscheid door ons taalgebruik, onze opvoeding en socialisatie, aanpassen aan gedragsnormen, sociale routines, psycho-sociale-culturele actoren, reclame voor duizend-en-één producten enzovoort. M/V is niet minder dan een hegemonische ideologie over wie mannen en vrouwen zijn, waarbij mensen die duidelijk niet in één van beide hokjes te plaatsen zijn, niet als dusdanig (h)erkend worden, en zelfs uitgewist door operaties kort na de geboorte. Voor overheden, de medische sector en het overgrote deel van de bevolking bestaan niet-M/V-mensen eenvoudigweg niet. (Het is me wel ter ore gekomen dat het UZ-Genderteam in Gent onlangs eerste stapjes heeft gezet naar erkenning van tussen-man-en-vrouw-mensen, waar gaan we dat schrijven!)

M/V bestaat wél als je weet dat het in talloze landen op ieders identiteitskaart staat, en dat elk mens op talloze momenten expliciet in één van de twee categorieën wordt geplaatst. Doorgaan met het lezen van “Waarom feminisme en queer-activisme allebei bestaansrecht hebben en elkaar niet uitsluiten”

“Deus ex machina”: deus non habet vaginam

De vrouw weer eens op haar plaats gezet: aan de haard, of in een mannelijke bedstee.

Het literaire tijdschrift Deus ex machina bracht een speciaal nummer uit, waarin ‘vrouwen het hoogste woord voeren’ (er zijn ook bijdragen van mannelijke auteurs). Gezien de geringe aandacht die doorgaans aan vrouwelijke literartistes besteed wordt, is zo’n initiatief toe te juichen (spoiler: wacht nog eventjes met het bovenhalen van die loftrompet).

Ter gelegenheid van de speciale uitgave is de titel gewijzigd in Deus ex vagina (alarmbel). Daar is vast over nagedacht, maar mijn wenkbrauwen schieten er alvast de hoogte van in. Zowel letterlijke als figuurlijke vertaling zijn weinig literair noch vrouwverheerlijkend. God (m) uit een vagina (v)? Een redding uit een vastzittende situatie, door het vrouwelijke geslachtsorgaan (in plaats van ‘als door een goddelijke interventie’)? Het vrouwelijke literaire overwicht in het nummer belichten door ‘vagina’ in de titel te plaatsen, daar is vast een hoop creatieve brainstorming aan te pas gekomen…

Maar oké, ik laat de titel voor wat ze is. De uitgave is in twee verdeeld: een ‘serieus’ deel en een ‘speels’ deel (schellere alarmbel), met afzonderlijke covers. Het serieuze deel is veelbelovend, daar ga ik straks op in.

Eerst het ‘speelse deel’ even onder de loep nemen. Mijn aanvankelijke gejuich verstomde bij het lezen van de inleiding. Enkele fragmenten hieruit blazen de behoorlijk overkomende inhoud als een kaartenhuis van tafel. Ik citeer: “Deus ex Machina verleidt als op een bal masqué en wordt Deus ex Vagina, een literair damesblad voor de spelende vrouw. Vrouwen van vandaag willen zich niet in een keurslijf laten dwingen door maatschappelijke conventies en vinden het leuk te experimenteren met verschillende rollen. De hedendaagse vrouw is niet enkel Madonna en Hoer, maar ook Coquette, Muurbloempje, Allumeuse, Duivelin, Keukenmeisje, Literair Wijf, Femme Fatale of Sirene.” (oorverdovend loeiende alarmbel, onmiddellijke evacuatie genoodzaakt!!)

Damesblad?! Spelende vrouw? Keukenmeisje?! Hoer?! Madonna?! God verhoede het dat vrouwen serieus genomen worden in de “L”iteratuur! Laten we ze vooral betuttelen, en reduceren tot een voorwerp uit weinig geïnspireerde mannelijke fantasieën (zoals in zowat de rest van de maatschappij). Snoer ze de mond, zodat ze – o wee, hoor ik daar enkele knieën bibberen? – geen bedreiging vormen voor het mannelijke ego!

Let op het gebruik van hoofdletters in de tekst: “De Madonna” – o, knieval, “De Hoer” – o, bewonderende uitroepen. De goede, hedendaagsche vrouw is niet alléén dat, maar veel meer. Noem uzelf een hoer, zo u wil, maar niet mij, niet een vrouw, niet de vrouw.

Doorgaan met het lezen van ““Deus ex machina”: deus non habet vaginam”

“Vrouwen lokken verkrachting zelf een beetje uit”: NEE! Klaag seksisme aan!

Gisteren herbekeek ik een deel van het tv-programma ‘Koppen’ op het internet. Het centrale personage van de documentaire (in mei 2010 uitgezonden), is een Vlaamse vrouw die vertelt over haar moeilijke leven. Verder is ze m.i. alleen maar een onderwerp omdat ze gekozen heeft om haar leven te organiseren rond de islam. Ze is gesluierd, en daar kicken tegenwoordig een heleboel mensen op, weet u wel, zoals men kickt op eenieder die niet aan centrale normen voldoet: met een mengeling van afschuw en aantrekking.

Maar dit gezegd zijnde, ontviel de vrouw op een bepaald moment in de uitzending een seksistische uitspraak, die zodanig fout en tegelijkertijd evident in onze samenleving is, dat ik me voornam om dit soort uitlatingen voortaan systematisch aan te klagen.

Doorgaan met het lezen van ““Vrouwen lokken verkrachting zelf een beetje uit”: NEE! Klaag seksisme aan!”

Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes

In verschillende media, én elders, probeerde men mij ervan te overtuigen: “Dit is géén striptease!”
Nee, het is burlesque. Dat wil zeggen: het is meer, het is zeer cultureel verantwoord… In elk geval, het is not done om het te vergelijken met plat, ordinair ‘strippen’.

Goed. Ik luister immers (bijna) altijd naar mijn lieve medemens, en geef hemhaar steeds op zijn minst het voordeel van de twijfel.

Sta ik op een drukkend warme Gentse Feesten-avond in een afgesloten Vooruit-Kaffee, komt Vitalski op scène en vertelt die daar om te beginnen doodleuk: “Dames en heren, laat mij de grammatica van de avond voor u uiteenzetten. Er staat een tiental bloedmooie dames voor u klaar, die zich naargelang uw enthousiaste feedback meer en meer zullen uitkleden.”

Geef mij een betere definitie van ‘striptease’… En ja, het bleek nog waar te zijn ook. Ik heb de rit uitgezeten en ben er meer dan ooit van overtuigd: ‘Hotel Jarretelle’ is een striptease. Een tiental stripteases, eigenlijk. Doorgaan met het lezen van “Dagboek van een genderqueer feminist 7: Hotel Jarretelle en de tirannieke klauw van de stoeipoes”

Antifeminisme #3: masculinisme

In de reeks anti-feminisme kijken we kritisch naar enkele visies op de maatschappij, visies die volgens ons anti-feministisch zijn in plaats van de mensheid vooruithelpen.  In het eerste deel van de reeks keken we naar natuurlijk / biologisch denken, het tweede deel besprak racisme en islamofobie, en in dit deel kijken we naar masculinisme en enkele “gewone” manieren van denken over mannen en vrouwen. Hierbij aansluitend zijn er ook al twee delen van een extra serie “lachen met evolutionaire psychologie en darwinistisch feminisme”, zie deel één en deel twee.

Masculinisme en mainstream anti-feminisme hebben heel veel gemeen, persoonlijk zie ik masculinisme als een wat extremere variant van de mainstream ideeën over gender, die allesbehalve feministisch zijn. Er zijn natuurlijk veel variaties, maar over het algemeen kunnen we enkele basisprincipes herkennen in de meeste vormen van masculinisme:

  • het idee dat mannen terug échte mannen moeten worden en vrouwen échte vrouwen.
  • de aanname dat vrouwen geen onderdrukte groep zijn, dat het feminisme gewonnen heeft en zelfs te ver is gegaan
  • het idee dat mannen allerlei rechten mankeren die vrouwen wel hebben, rechten die bijvoorbeeld te maken hebben met ouderschap,  keuze voor abortus, onderwijs…
  • het idee dat mannen en vrouwen “tegen hun natuur” leven en terug moeten naar “hoe het vroeger was” – meestal gevolgd door een op niets gebaseerde uitleg over jagen, grotten en stammen of iets over thuisblijven voor vrouwen en carrière voor mannen
  • een vijandige visie op genderrelaties, waarbij als vrouwen iets winnen dit ervaren wordt alsof mannen iets verliezen (een zogenaamde zero sum game)

Helaas is deze visie razend populair. De meeste mensen die een dergelijke visie aanhangen noemen dit natuurlijk niet masculinisme, maar noemen het “gezond verstand”, of “aanvoelen”, of “de objectieve waarheid” of iets dergelijks. Verder vind je gelijkaardige opvattingen wat minder uitgesproken terug in de mainstream, in het idee dat er nu gelijkwaardigheid is, dat vrouwen nu eenmaal beter zijn in zorgen, boys will be boys, en dergelijke. Masculinisme is seksistisch en ongelofelijk homofoob.

Je vind de eerder belachelijke versies van masculinisme terug bij bijvoorbeeld het Male Liberation Front (M!LF) maar er zijn ook gevaarlijke masculinisten die zich vermommen als “experten” en “opiniemakers” en dergelijke, zoals Jean Gabard bijvoorbeeld. Jean Gabard is zo iemand die eerst negeert dat 99% van de daders van seksueel geweld mannen zijn, en dan als je het hebt over het grote probleem van seksueel geweld tegen vrouwen, gaat klagen dat mannen gediscrimineerd worden.  Oei, discriminatie… Het is een beetje zoals de Gaza-strook binnenvallen en Palestijnen opsluiten en ze beroven van land, vrijheid en water en ze dan terroristen noemen als ze terugvechten. Of raden van bestuur waar alleen maar mannen inzitten en dan alle maatregelen die dat wat moeten verbeteren belachelijk maken met de term positieve discriminatie. Of zoals vrouwen opsluiten thuis en dan zeggen dat vrouwen slechter zijn in wiskunde (dan mannen die een opleiding gehad hebben) en dan als vrouwen keigoed blijken te zijn op school klagen dat onderwijs te vervrouwelijkt is. Discriminatie! Kortom, het gaat over de arme arme man die zich niet meer echt man mag voelen, onderdrukt als hij is, en om terug man te worden blijkbaar wat hulp nodig heeft van vrouwen. En die geven we graag!

Doorgaan met het lezen van “Antifeminisme #3: masculinisme”

De dure eicel en de goedkope zaadcel – weg met darwinistisch feminisme, deel II

You find that people cooperate, you say, ‘Yeah, that contributes to their genes’ perpetuating.’ You find that they fight, you say, ‘Sure, that’s obvious, because it means that their genes perpetuate and not somebody else’s.’ In fact, just about anything you find, you can make up some story for it.
—Noam Chomsky

Evolutionary stories of human behavior make for a good narrative, but not good science.
—Massimo Pigliucci, evolutionary biologist, Stony Brook University

In de reeks “weg met darwinistisch feminisme”, probeer ik de leugens en schadelijke effecten van de nepwetenschappelijke stromingen evolutionaire psychologie en darwinistisch feminisme bloot te leggen. In deel 1 geef ik een algemene introductie, in dit deel ga ik in op een paar grappige drogredeneringen die deze stromingen kenmerken. Zie ook boeken over evolutionaire psychologie en het uitgebreide artikel Het is allemaal natuurlijk, genetisch, evolutionair.

Ik ga beginnen met een helaas waargebeurd verhaal. Enkele jaren geleden kreeg ik een cursus met een hoofdstuk over evolutionaire psychologie. De prof beweerde in de les het volgende: stel dat er een gebouw in brand vliegt. Je kan één persoon redden. Wie ga je redden? Degene waarmee je het meeste DNA gemeen hebt. Bijvoorbeeld, je zal eerder je kind redden (50% DNA gemeenschappelijk) dan je grootmoeder (25% DNA gemeenschappelijk). En dat was natuurlijk bewezen, met allerlei experimenten. Dus stelde ik de prof de volgende vraag “wat met geadopteerde kinderen?” En hij was zichtbaar verbaasd, had daar geen antwoord op, daar had hij nog niet aan gedacht. Voor een vol auditorium kon hij alleen maar wat mompelen als “ah ja, dat is interessant, als je daar eens onderzoek over wil komen doen…”

Ik vond dat echt ongelofelijk. Dat krijg je als mensen iets zonder kritisch denken zomaar aanvaarden als waar en alleen bewijzen gaan zoeken die hun hypotheses bevestigen. En dat is nu typisch evolutionaire psychologie, het is wetenschappelijk omdat het ergens in een boek staat geschreven door wetenschappers, maar dergelijke fouten worden voortdurend gemaakt. Het is alsof de wetenschappers niet meer buiten dat kader kunnen denken. En dat kader wordt onzichtbaar, zoals de lucht die we inademen. En ik zit daar dan, me af te vragen hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat mensen zo kritiekloos zijn daarover en dat zoiets gewoon aan een universiteit verkondigd wordt.

Want denk daar nu nog eens over na: voor je staan enkele mensen die je graag ziet. Eén ervan is je partner, nog een ander je kind, nog een ander één van je ouders of grootouders. Stel dat er iets ergs met hen gebeurt. Eén van hen sterft. Dat is vreselijk. Nu een vraagje: waarom vind je dat idee vreselijk? Is dat omdat je denkt “miljaar, daar gaat mijn DNA?” Dacht ik al. Dat soort reductionisme is gewoon te belachelijk voor woorden. Toch kunnen mensen op dat soort onzin doctoreren, handleidingen psychologie schrijven, enzoverder.

Stel nu dat iemand je zou komen vertellen dat mannen minder tijd steken in verzorging en opvoeding van hun kinderen dan vrouwen. Dat klopt, onderzoek toont dat inderdaad aan en het is een aandachtspunt van veel feministes om die situatie beter in balans te brengen. Stel nu dat iemand je vertelt dat mannen minder tijd besteden aan hun kinderen, vrouwen selectiever zijn in hun partnerkeuze e.d. omdat zaadcellen goedkoper zijn, minder energie kosten om te produceren dan eicellen? Zetten we de lachband alvast op? Je zou zo’n mensen toch eerder op een talkshow verwachten of een fijn cabaret, misschien een mislukte Geert Hoste nieuwjaarsspeech of zoiets. Maar nee, je vind ze aan de fijne universiteiten van deze wereld waar ze veel onderzoeksgeld verkwisten aan dit soort rommel.

Doorgaan met het lezen van “De dure eicel en de goedkope zaadcel – weg met darwinistisch feminisme, deel II”

Een man en een vrouw over Equal Pay Day

Vandaag is het Equal Pay Day, de dag die u eraan wil herinneren dat vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen, ook in ons land. Er zijn daarvoor een heleboel redenen. Van plat seksisme op de werkvloer waardoor vrouwen bijvoorbeeld minder vaak worden gepromoveerd, tot over- en ondervertegenwoordiging van vrouwen in sectoren die minder en meer geld in het laatje brengen.

Op De Standaard online verscheen een uitstekend opiniestuk door Isabel Albers, politiek redacteur. Bijna alle oorzaken van het loonverschil vindt u hierin netjes terug.

Er verscheen ook een ‘tegen’stuk van een man. De harde feiten van Albers countert hij met een zin als “De maatschappelijke fenomenen die de loonkloof gedeeltelijk verklaren, hebben niet zelden te maken met de individuele keuzes van vrouwen en mannen.” Wat is dat nou? Een maatschappelijk fenomeen is puur toevallig te verklaren door individuele keuzes?

Als mannen en vrouwen en masse in verschillende sectoren terecht komen, als ‘vrouwelijke’ sectoren systematisch (veel) minder verdienen dan ‘mannelijke’ sectoren, als niet-betaalde zorg- en huishoudelijke taken nog steeds meer door vrouwen worden gedaan, dan wijst dat volgens ons niet op toevallige individuele keuzes. Ook niet op een grotere natuurlijke drang van vrouwen om bij de kindjes te blijven – want dat laatste volgt gegarandeerd op zo’n bewering. Het wijst op het nog springlevende rollenpatroon in onze samenleving. Een rollenpatroon gebaseerd op stereotypen en ongelijkwaardigheid, dat we nog altijd doorgeven aan onze kinderen en waarin taken die als vrouwelijk worden aanzien minder of niet betaald worden.

Na het heel eenvoudig van tafel vegen van fenomenen die op een ongelijke genderverdeling wijzen, komt de man op een “niet-verklaarbare loonkloof van zes procent.”  Die vindt hij oneerlijk, “(m)aar niet de moeite waard om er een hele dag aan op te hangen.”

U merkt het, dit opiniestuk is niet de moeite om te lezen, maar dat van Albers wel. U vindt het hier.

En als u echt wil, kan u van daar ook nog surfen naar het stuk van de man die het niet de moeite waard vindt om naar economische gelijkheid te streven.

Nu is het genoeg! Weg met darwinistisch feminisme, deel I

radical feminist logo

Het geringere belang dat vrouwen voor zichzelf hechten aan sociale status en sociale dominantie, bijvoorbeeld, is weinig veelbelovend als het gaat om hun gelijkwaardige vertegenwoordiging in de hoogste politieke regionen.

—Griet Vandermassen, Feminisme en evolutietheorie

Waarom snuffelen vrouwen liever aan een t-shirt van symmetrisch gebouwde mannen dan aan dat van asymmetrische exemplaren?

—Griet Vandermassen, De mens als vlees

I deny that anyone knows, or can know, the nature of the two sexes, as long as they have only been seen in their present relation to one another. If men had ever been found in society without women, or women without men, or if there had been a society of men and women in which the women were not under the control of the men, something might have been positively known about the mental and moral differences which may be inherent in the nature of each. What is now called the nature of women is an eminently artificial thing — the result of forced repression in some directions, unnatural stimulation in others.

—John Stuart Mill, On the Subjection of Women, 1869

Dit artikel wordt vervolgd in deel twee, over dure eicellen en goedkope zaadcellen. Zie ook boeken over evolutionaire psychologie en de boekbespreking van Darwin voor Dames. Voor degelijk wetenschappelijk weerwerk, lees zeker de brochure “T is allemaal natuurlijk” uit het feministisch startpakket van FEL.

Lang, heel lang heb ik mijn geduld proberen bewaren. Mijn huisgenoten weten het, dat ik nooit kalm kan blijven als er weer eens een opiniestuk van Griet Vandermassen (of andere evolutionair psychologen) in de krant is verschenen. En de inleiding van haar boek Darwin voor Dames alleen al is genoeg om telkens opnieuw woest het boek door de kamer te gooien. Pagina’s en pagina’s heb ik er al aan verspild, geschrapt, weer opgeborgen. Hele sloten No Stress thee gedronken. Gesport. Gedanst. Op mijn hoofd gestaan.

We moeten solidair zijn. Vrouwelijke wetenschappers steunen. Niet elkaar aanvallen want dat is een teken van vrouwenhaat en typisch geïnternaliseerd seksistisch afrekengedrag. Lang heb ik het volgehouden, te lang, maar nu is het genoeg geweest. Er is al teveel kwaad aangericht.

Griet Vandermassen had nooit ook maar één euro of regeltje in de krant mogen krijgen voor haar droevige nepwetenschap, haar meeheulen met de seksistische maatschappij waarin we helaas leven, haar poging om een wetenschappelijk tintje te geven aan de ideologie van de onderdrukking. Het feit dat ze wel serieus wordt genomen zegt veel over de toestand van de wereld waarin wij leven.

Ik ga niet in één artikel ineens komaf maken met de volkomen verkeerde ideeën van het Darwinistisch feminisme. Sommig kwaad moet je langzaam blootleggen, schil per schil, tot de gruwelijke binnenste laag zichtbaar wordt. Daarom ga ik hier in een  reeks teksten verschillende aspecten van de visie van Griet Vandermassen bespreken, aan de hand van haar artikels, haar opiniestukken en het boek Darwin voor Dames.

 

Barbara Kruger, "We won't play nature to your culture"

Doorgaan met het lezen van “Nu is het genoeg! Weg met darwinistisch feminisme, deel I”

Relatieadvies van Tante Tikara

Er zijn heel veel boeken met relatieadvies. Meestal komt het advies daarin erop neer dat vrouwen keihard hun best moeten doen om zichzelf aan te passen aan hun (toekomstige) partners. Hij zit nu eenmaal zo ineen, hij heeft die ondersteunende zorgende vrouw nodig… Onlangs werd in De Morgen (DM Wax, 27/02/2010) nog een boek van een sociobioloog besproken, die van dat verdacht relatieadvies geeft dat erop neerkomt dat vrouwen alles moeten doen om hun mannetje te ondersteunen, dat is nu eenmaal “natuurlijk“. Tijd voor wat feministisch relatieadvies? You bet.

#1 – Als een man je niet waardeert als je je intelligentie laat blijken…

Traditioneel advies: Probeer niet teveel op te scheppen over je intelligentie of je verwezenlijkingen. Geef je man regelmatig complimentjes over wat hij allemaal kan en bereikt.

Lees: beste vrouwen, zorg ervoor dat je nooit overkomt als slimmer dan die mannen, anders kwets je hun breekbare overdreven opgeblazen ego – het ego van de onderdrukker is altijd wat buiten proportie.

Tante Tikara’s advies: Het is normaal dat je in elke relatie compromissen moet zoeken, maar wil je werkelijk wegstoppen wie je bent, wat je kan en graag doet?

Schop hem buiten en zoek iemand die je apprecieert voor wie je bent en niet voor je uiterlijk of als net-iets-minderwaardige persoon of als bewonderend klankbord. Het is vrij typisch in heterorelaties dat vrouwen net iets jonger zijn dan hun man, net iets minder gestudeerd/gereisd/ervaren hebben… hierdoor blijft het gemakkelijk voor mannen om superieur over te komen. Ja, de patriarchale verhoudingen hebben van onze relaties een puinhoop gemaakt, maar we kunnen ze nog redden. Even opmerken dat een relatie met een leuke vrouw of transgenderpersoon ook tot de mogelijkheden behoort, of zelfs *grote schok* geen typische relatie… (niet dat ik wil zeggen dat dat allemaal altijd moeiteloos verloopt, maar het is een mogelijkheid…)

#2 – Als een man zich aangevallen voelt in zijn mannelijkheid…

Doorgaan met het lezen van “Relatieadvies van Tante Tikara”

Hoe word ik pooier ? Een bordeel openen.

Dit is een korte reactie geschreven omdat regelmatig mensen op deze blog arriveren via de zoektermen “hoe word ik pooier”, “pooier worden”, “bordeel openen” of “legaal bordeel openen”.

Waarom zou je pooier willen worden? Pooiers zijn mensen die andere mensen misbruiken voor hun eigen winsten, hun plezier en hun sadistische bevrediging. Sommige pooiers sluiten de vrouwen die voor hen werken op. Sommige pooiers verkrachten de vrouwen die voor hen werken. Alle pooiers zijn misdadigers. Pooiers vernietigen de levens van de mensen die ze misbruiken.

In een goede samenleving zijn er geen pooiers.

Vraag je liever af hoe je iets nuttigs kan doen in deze wereld. Denk eens na over iets anders dan je eigen belachelijke winstbejag of zielige nood om anderen te domineren en misbruiken.

Goede pooiers bestaan niet. Aanvaardbare pooiers zitten achter tralies of in een lijkkist.

Meer over pooiers: zie o.a. het artikel over Theo Heuft op deze blog.


Veilig? Op straat als lesbisch koppel

We must recognize that freedom of movement is a precondition for freedom of anything else. It comes before freedom of speech in importance because without it freedom of speech cannot in fact exist.

Andrea Dworkin, The Night and Danger

Wie is er veilig in publieke ruimtes? Wie kan rondlopen zonder lastig gevallen te worden? Wie domineert die ruimte, wie voelt er zich niet bedreigd in?

Wrainbow sockse leven in het jaar 2010 nu en hoewel veel mensen denken dat er geen discriminatie meer is van holebi’s of transpersonen, zijn er nog heel veel problemen. Mijn vriendin en ik zijn de laatste maanden verschillende keren lastiggevallen. Een lesbisch koppel dat zelfs maar elkaars handen vasthoudt, laat staan een kus geeft, aiai, het is nog altijd vragen om moeilijkheden.

Soms is het erg schrijnend, bijvoorbeeld toen we van de redactievergadering van een feministisch magazine kwamen. Een hele bende enthousiaste feministes, heerlijke gesprekken, en daarna sta je terug in het station. Toen we een rustig plekje zochten om afscheid te nemen, vond een of andere kerel het nodig om mottige commentaar te geven en zijn penis aan ons te tonen. Ok, dan maar wat meer in de drukte gaan zitten? Daar kwam een man voorbijlopen die nogal gaapte. En nog een keer voorbijwandelde. En nog een keer. En ons dan aansprak. Lesbisch, ah, interessant zeg, ja, ik ga niks doen hoor, ik ben gewoon geïnteresseerd… (En dat zegt hij op ongeveer twintig centimeter van onze gezichten) En hij ging maar niet weg. Niet toen we dat zeiden en daarna riepen dat hij weg moest gaan, niet toen we onze middelvinger opstaken. Zucht. Wat moet je dan eigenlijk doen, weer weggaan? Een mep uitdelen?

Doorgaan met het lezen van “Veilig? Op straat als lesbisch koppel”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑