Zoeken

De Tweede Sekse blog

feminists of the world unite!

Zoekresultaten

"vluchteling"

Feminisme en de constructie van dé gevaarlijke vluchteling

ida-dequeecker

door Ida Dequeecker

Meer dan de lachwekkende raadgeving van de Keulse burgemeester Reker, die vrouwen oproept om zich op armlengte afstand van vreemde mannen te houden (zelf zie ik er niet meteen victim blaming in, maar dat is een ander verhaal) maakt de boventoon van de reacties op de gebeurtenissen tijdens de Keulse oudejaarsnacht ons ongemakkelijk. Andermaal wordt antiseksisme geïnstrumentaliseerd in een racistisch discours.

Meteen zijn de daders beschreven als mannen van Noord-Afrikaanse of Arabische afkomst. In het ‘beste’ geval spreekt men van allochtone afkomst. Het hetze-verwekkend effect is niet uitgebleven. Politie, regering en grote media wordt verweten dat ze zich de eerste dagen te terughoudend opstelden omwille van het “gevoelig karakter” van de feiten. Zou het niet kunnen dat ze dat deden omdat er te weinig concrete feiten voorhanden waren?

Intussen worden meer en meer huiveringwekkende getuigenissen van vrouwen bekend. Maar hoe huiveringwekkender, hoe vetter de kluif voor tegenstanders allerhande van de Duitse migratiepolitiek. Griezelig hoe zich feminist noemende figuren helemaal mee doldraaien in de anti-vreemdelingen hetze en er behoorlijk wat succes mee boeken. Zo is er de brief van schrijfster Katia Schneidt, die niet alleen viraal ging, maar ook door P-magazine werd vertaald.

Continue reading “Feminisme en de constructie van dé gevaarlijke vluchteling”

Advertenties

Do-it-yourself list vluchtelingen helpen in Calais

Mijn vrienden en ik waren bij de actie “Wij gaan naar Calais en nemen mee… ” op 4 en 5 september, waarbij er vanuit verschillende Vlaamse steden spullen ingezameld en getransporteerd werden naar Calais.

De actie was een groot succes (in tegenstelling tot wat sommige media beweren!). Een groot deel van de spullen werden goed verdeeld, maar er waren ook problemen. Bijvoorbeeld dat (behalve Gent) verschillende steden de spullen niet op voorhand gesorteerd hadden en ze dus nog niet verdeeld konden worden. Die spullen werden dan teruggebracht naar een depot en worden in de komende dagen en weken verdeeld. Een ander probleem was dat er bij het uitdelen van de spullen te weinig mensen aanwezig waren, waardoor er chaos ontstond en de vluchtelingen alles uit de auto of truck begonnen te trekken, waardoor de wagen natuurlijk snel leeg was, maar de spullen niet eerlijk verdeeld werden. Laten we uit onze fouten leren en ons beter organiseren.

Continue reading “Do-it-yourself list vluchtelingen helpen in Calais”

Standpunt FEL vluchtelingen en Europa

refugeesWij van FEL (Feministisch En Links) distantiëren ons scherp van de huidige rechtse tendens die overal zichtbaar en voelbaar is. Het huidige politieke klimaat mist menselijkheid en een gebrek aan verstand van zaken. Europese landen geven liever handenvol geld uit aan het wegjagen van vluchtelingen dan aan de opvang ervan. Continue reading “Standpunt FEL vluchtelingen en Europa”

To do list vluchtelingen helpen voor de modale Vlaming

Oké, omdat veel mensen blijkbaar willen helpen, maar niet weten wat te doen, hier een snelle “to do list” van dingen die we kunnen doen om vluchtelingen te helpen:

Continue reading “To do list vluchtelingen helpen voor de modale Vlaming”

Vluchtelingen in Berlijn 4: De vlucht van Seba

“Iran heeft alles en niets tegelijkertijd. Het is een prachtig land, met prachtige mensen, maar er is geen vrijheid.”

Dit is de zin die Seba voortdurend herhaalt terwijl hij me over zijn vlucht van Iran naar Europa vertelt.

Ik ontmoette Seba gisterenavond op een feestje bij vrienden. Het is een 23-jarige “queer kid” uit Teheran. Men zou op het eerste gezicht niet verwachten dat deze knappe, elegante jongeman zo’n horrorverhaal te vertellen heeft.

Continue reading “Vluchtelingen in Berlijn 4: De vlucht van Seba”

Vluchteling in Berlijn 2: de vlucht van P.

Drie vrienden van de Karl-Marx-WG, een Iranese moeder en haar twee begin-de-twintig-jarige dochters, zijn na de presidentsverkiezingen in 2009 gevlucht uit Iran. Er waren massademonstraties omdat de verkiezingen zouden vervalst zijn, waarop er een golf van arrestaties volgde en vele mensen in het gevang gefolterd werden. Ook onze vrienden waren op de demonstraties aanwezig en een van de meisjes werd opgepakt en gefolterd. Nadat ze vrijkwam besloten de drie hun hele hebben en houden achter te laten in ruil voor een ticket naar Europa. De vrouwen betaalden enkele duizenden euro’s aan een mensensmokkelaar en werden naar Duitsland gebracht (vaak weten de vluchtelingen niet eens in welk land ze aankomen!). Daar vochten ze voor hun erkenning als politiek vluchteling en namen deel aan het ‘refugee protest’ in Berlijn (lees meer daarover in de eerdere post ‘Vluchteling in Berlijn 2: het verhaal van P’.). De drie vrouwen waren actief in de bezette O’platz en de Ohlauer-school, namen deel aan de hongerstaking aan de Brandenburger Tor en werden uiteindelijk erkend als politieke vluchtelingen. Hoewel zij intussen zelf de grootste zorg achter zich hebben, blijven ze zich inzetten voor de 95% onfortuinlijken die een asielaanvraag doen in Europa, maar geen status krijgen. Zij worden ofwel gedeporteerd, of duiken onder in de illegaliteit (als ze kunnen ontsnappen).

refugees

Vluchteling in Berlijn 1: chocomorgen

Het ‘refugee protest’ in Berlijn is nu al meer dan twee jaar aan de gang. De beweging werd oorspronkelijk gestart door enkele Iranese vluchtelingen/activisten. Nadat de Iranezen een hongerstaking aan de Brandenburger Tor gehouden hadden die op niets was uitgedraaid, verdwenen ze van het toneel. Vanaf dan was het een komen en gaan van vooral Afrikaanse en Arabische vluchtelingen, waarvan sommigen politieke activisten waren, maar anderen ook gewoon gestrande daklozen die op zoek waren naar eten en onderdak. De refugee protest-beweging in Berlijn werd concreet met de bezetting van Oranienplatz (‘O’platz’) in Kreuzberg. Er werd een tentenkamp opgezet met slaaptenten, een keukentent, een tent voor vergaderingen en een infopoint. De vluchtelingen en activisten streden voor een deportatiestop (meer dan 95% van de vluchtelingen die asiel aanvragen worden gedeporteerd!) en voor de afschaffing van de ‘residentieplicht’ die asielzoekers verplicht binnen de dertig kilometer van hun asielcentrum te blijven, waardoor ze totaal geïsoleerd raken van de samenleving en hun familie/vrienden in andere delen van het land.

Doordat een vriend van me, E., in het tentenkamp woonde en een andere vriend, G., daar vaak ging koken, raakte ik ook betrokken in het ‘refugee protest’ en begon mee te helpen. Ik kookte, poetste, bouwde tenten op, deed shifts aan het infopoint en bewaakte ’s nachts met een walkie talkie het tentenkamp. Na een paar maanden werd behalve de O’platz, ook de leegstaande school in de Reichenberger-/Ohlauerstr. in Kreuzberg bezet, wat een grote overwinning was voor de beweging, omdat die nu kort voor de winter ook een groot gebouw met een minimum aan sanitair, centrale verwarming en veel plaats om mensen onder te brengen in handen had. Het onverhoopte succes liep echter snel uit de hand. De groep getraumatiseerde en gefrustreerde vluchtelingen raakte verdeeld, er ontstond veel racisme, seksisme, homo-/transfobie, drugmisbruik en geweld. Het werd zo erg dat er een vrouwelijke vluchtelinge verkracht werd en een mannelijke vluchteling doodgestoken in de toiletten van de school. Dat was het begin van het einde. Nog voordat de bom barstte, was ik al van het toneel verdwenen. Ook ik kon de agressieve, seksistische sfeer in O’platz en de school niet langer harden…

Op een dag kreeg ik een telefoontje van L., een Australische vriendin die ik in O’platz had leren kennen. Ze vertelde me over P., een Kameroense vluchtelinge, die ze had leren kennen in de Duitse les georganiseerd door de KuB, een organisatie die zich inzet voor vluchtelingen. S. vroeg of er in het huisproject in Friedrichshainwaar ik op dat moment verbleef, een ‘soli-kamer’ vrij was voor P. Ik antwoordde dat de soli-kamer in het huisproject al bezet was, maar dat P. gerust een paar dagen kon blijven logeren. Ik ging naar de bezette school om er S. en P. te ontmoeten, het gebouw was ondertussen al opgedeeld in een vrouwen/kinderen- versus mannenbereik omdat de vrouwen vanwege het harde seksisme besloten hadden zichzelf te organiseren.

P. bleek een kleine, schuchtere, jonge, Afrikaanse vrouw met grote ogen. Ze sprak Frans en vertelde dat haar moeder met het geld van haar kruidenierswinkeltje een vliegtuigticket voor haar bijeen had gespaard. Met het ticket was ze naar Italië gereisd, waar ze toen nog gemakkelijk aan een werkvergunning kon geraken (wat nu niet meer het geval is). Ze vond er een (super slecht betaalde) job als schoonmaakster, maar werd door haar chef seksueel geïntimideerd en werd, toen ze niet inging op zijn avances, ontslagen. Vervolgens vond P. geen werk meer omdat ondertussen de crisis was uitgebroken en er voor niemand, ook niet voor de Italianen, nog jobs waren. P. is dan met een toeristenvisum naar Duitsland vertrokken, waar ze bij een vage bekende drie weken lang kon blijven logeren, maar nadien stond ze op straat. Via S., die ze via de Duitse les in de KuB had leren kennen, kwam ze in de bezette school terecht…

Ik nam P. mee naar het huisproject, maar de bewoners wilden niet dat ze langer dan een paar dagen zou blijven. Ze vonden dat er niet genoeg plaats was om nog meer mensen onder te brengen. Ik wilde P. echter niet terug naar de bezette school sturen (en eventueel een tweede verkrachting op mijn geweten hebben!) dus liet ik haar in mijn kamer logeren. P. was in het begin heel angstig en depressief vanwege haar beroerde situatie en bleef vaak dagen aan een stuk in bed liggen om te slapen of te chatten met familie en vrienden in Kameroen. Na drie maanden begon het me stilaan de keel uit te hangen dat ik geen privacy meer had, vooral aangezien P. de kamer zelden of nooit verliet. Ik was dan ook laaiend enthousiast toen J., een vriendin en bewoonster, voorstelde dat P. bij haar in de kamer zou komen. J. was namelijk van plan te gaan reizen, zou amper thuis zijn en dan konden P. en zij de kamer delen. Ik verheugde me al op een kamer voor mij alleen en besloot P.’s spullen alvast in de gang te zetten zodat we ze sneller naar boven, in J.’s kamer, zouden kunnen verhuizen. Toen P. thuiskwam, was ik net in de keuken. Ze zag haar spullen in de gang staan en dacht dat ik haar buiten smeet. Ze liep in paniek naar J. en vertelde haar huilend dat ik haar op straat wilde zetten. J. stelde P. gerust en vertelde haar dat ze vanaf nu bij haar in de kamer zou wonen…

refugees

Vluchtelingen in Buchenwald?

gisteren zag ik h. in de fitness. ze vroeg me hoe het was in belgië. ik zei dat er een verijdelde aanslag op een politiestation was en dat er nu enkel nog berichtgegeven wordt over ‘de strijd tegen terreur’ en daarbij helemaal ondergaat dat door het nieuwe besparingsplan van de overheid onze sociale en persoonlijke rechten langzaam maar zeker worden afgebouwd, dat ze net als in frankrijk militairen in de steden laten patrouilleren om de politie bij hun taken te ‘helpen’ en zodat de burgers zich ‘veiliger’ voelen en dat racisme door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hoogtij viert in vlaanderenland.

h. vertelde dat het er in duitsland sinds de charlie hebdo-aanslag net zo aan toegaat, dat de media en gesprekken enkel nog over ‘terrorisme’ gaan.

voor zover onze eensgezindheid..

ik vroeg haar of ze gehoord had over het plan van de duitse stad ‘schwerte’ om haar vluchtelingen onder te brengen in een voormalig concentratiekamp, een ‘buitenkamp’ van buchenwald. ze antwoordde ‘ja’ en vervolgde: ‘na ja, als daar genoeg plaats is’..

ik kon mijn oren niet geloven! de duitse asielcentra worden wel vaker vergeleken met concentratiekampen en nu wil een duitse stad vluchtelingen onderbrengen in een kamp waar 55 000 gevangenen werden omgebracht?! hello!? er is iets serieus mis als zelfs mijn vrienden zulke lugubere dingen normaal beginnen te vinden..

Mijn grootouders moesten het eens weten

Overvallen op de kruispunten #5

Evie EmbrechtsOvervallen op de kruispunten – een nieuwe column van Evie Embrechts op De Tweede Sekse Blog, telkens op zondag. Alle reacties welkom, veel leesplezier.

 

Mijn grootouders moesten het eens weten

Nee, het gaat niet over mijn coming-out, welke dan ook. Dat was allemaal prima voor mijn grootouders. Mijn grootouders hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt. Ze waren nog niet volwassen, ze werden het plots wel. Mijn grootvader smokkelde voedsel over de grens van Nederland naar België en kreeg dan slaag van de Duitsers en werd opgesloten. En vrijgelaten, hij overleefde het gelukkig.

Continue reading “Mijn grootouders moesten het eens weten”

Make fascists afraid again – Is slaan op neonazi’s een politiek statement?

Laten we het eens hebben over Richard Spencer. Richard Spencer is een Amerikaanse neonazi. Hij predikt etnische zuivering en een triomf van “het witte ras van veroveraars”. Hij wil een VS zonder zwarte mensen. Kortom dit is geen twijfelgeval.

Spencer kreeg op de dag van de inauguratie van Trump een fijne mep op zijn gezicht. Dat is iets wat veel mensen niet gewend zijn, veel mensen hebben een instinctieve afkeer van geweld. Ook principieel: wij willen allemaal uiteindelijk een wereld zonder geweld. Maar de discussie is hoe we daar naartoe kunnen.

Ideaal gezien zouden we in een wereld leven waarin geweld niet nodig is. Dit is echter een wereld met neonazi’s. De nazi’s van toen hebben een enorme genocide aangericht, de neonazi’s willen dat herhalen. Geen grap, geen satire, ze menen het.

Continue reading “Make fascists afraid again – Is slaan op neonazi’s een politiek statement?”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑