Het zal u wellicht niet ontgaan zijn, we zijn alweer een “kinky” acroniempje rijker: MILF is passé, MAP is dé nieuwste hype! Van moeders naar kinderen, het blijft in de familie. Onder het mom van seksuele revolutie en libertarisme, trekt de MAP- beweging uit het duister en pleit het sans-gêne voor erkenning en respect…

39108251_723480558000302_6978414565633556480_n

MAP ofte Minor-Attracted-Person. Dat is de nieuwe etiquette die pedofielen zichzelf trachten aan te meten met als doel hun seksuele voorkeur te destigmatiseren. Recentelijk ging de drang naar erkenning en normalisering zo ver dat deze groep zijn plaatsje eiste in de LGBTQ+ – gemeenschap. Lesbisch, gay, bi, trans, queer… en pedofiel dus. Niet zo zeker dat de L, G, B, T en Q, de nieuwe interpretatie van de “+” graag zien aankomen.

Alle gekheid op een stokje (u zal achter mijn sarcasme hopelijk de frustratie voelen schuilen)… what the hell is going on?! Wat zeker is, is dat de MAP-ers het zelf ook niet heel goed lijken te weten. Al snel volgde op de publiekelijke coming-out van de MAP-gemeenschap een eerste distantiëring binnen de gemeenschap : verdedigers van die beweging reageerden toen op het feit dat zij – volgens hen, onterecht – gelijkgesteld werden aan pedofielen terwijl er volgens hen wel duidelijk een verschil dient gemaakt te worden tussen zij die zich aangetrokken voelen door minderjarigen en zij die effectief overgaan tot seksuele betrekkingen met minderjarigen. Ter info, “pedofilie” afkomstig uit het Grieks; pais (παις, wortel paid- = ‘knaap’, ‘kind’) en philía (φιλία, ‘vriendschap’) duidt wel degelijk op “…et zich seksueel primair aangetrokken voelen van volwassenen en bepaalde adolescenten tot kinderen die nog niet geslachtsrijp zijn”. Per definitie is er geen sprake van seksuele akte – bij deze laatste spreekt men van pedoseksualiteit en kindermisbruik. Hoe dan ook vond deze groep het dus belangrijk duidelijk afstand te nemen van anderen door “anti-contact” en “non-offending” principes uit te dragen. De vraag is, vanwaar de drang om zich zo duidelijk te onderscheiden en wat met “de rest” van de MAP-ers?

Hoewel het voor velen onder ons wellicht moeilijk te vatten is, is het inderdaad belangrijk om te erkennen dat niet elke pedofiel ooit overgaat tot kindermisbruik of hier zelfs naar verlangt. Als we het al zouden mogen vergelijken: iemand kan dan nog zoveel fantaseren als hij/zij wil over een ander persoon, het is helemaal niet uitgesloten dat die persoon, al zou de kans voor het grijpen liggen, nooit echt zou overgaan tot de daad. Morele principes, praktische aspecten of andere, spelen hierbij zeker een rol… en gelukkig maar. Het is wellicht zelfs vaak net het onbereikbare of verboden karakter van de fantasie die deze laatste in stand houdt.

Verder is het ook belangrijk stil te staan bij de definitie van “minderjarige” versus “kind”. Met een minderjarig persoon verstaat men een persoon die de leeftijd waarop men bij wet als volwassen wordt beschouwd, nog niet bereikt heeft. Doorgaans is dit 18jaar. Een MAP kan zich aangetrokken voelen tot minderjarigen doch niet tot kinderen. De beweging maakt echter zelden onderscheid tussen pedofielen (aangetrokken tot pre-puber kinderen); hebefielen (aangetrokken tot puberende kinderen) en efebofielen (aangetrokken tot post-puber jongeren) en wellicht schuilt hierin het grootste probleem!

Of men pedofilie (in zijn strikt cognitieve vorm!) al dan niet als afwijkend wenst of dient te beschouwen, is één zaak. Het normaliseren van deze seksuele voorkeur door MAP-bewegingen e.a. lijkt mij – in onze huidige context – op z’n minst problematisch en wanneer men daarenboven stilzwijgend moet toezien op het feit dat bepaalde industrieën gretig gebruik gaan maken van de trend of – wie weet – zelf aan de basis liggen van de hype, dan is het hek helemaal van de dam! Want terwijl vrijgevochten MAP-ers, academici, pro- en anti-activisten luidruchtig redetwisten over de oorzaken, gevolgen, ethische, veiligheids- en gezondheidsaspecten van pedofilie als pure seksuele voorkeur, groeit in de coulissen onverstoord een ander fenomeen voort: een weerzinwekkende explosie van de vraag naar seks met kinderen.

Experten spreken van een historische toename in de distributie van kinderpornografie, in het aantal online verspreide beelden en in de mate van geweld dat met kindermisbruik geassocieerd wordt. Er wordt ingeschat dat jaarlijks ongeveer 2 miljoen kinderen wereldwijd slachtoffer worden van mensenhandel om in de porno- en commerciële seksindustrie terecht te komen. De enige statistische daling in het hele plaatje, is de gemiddelde leeftijd van de slachtoffers![1] Geff Rogers, CEO van het U.S. Institute Against Human Trafficking, bevestigt dit gegeven in het licht van wat hij de laatste jaren observeert en omschrijft als een “… stijgende, onverzadigbare drang naar seks met kinderen in onze samenleving”[2]. Rogers beweert voldoende evidentie verzameld te hebben uit talrijke studies welke bewijzen dat pornografie en onze hyper-geseksualiseerde cultuur deze tendens aanwakkeren en versterken.

De bezoekerscijfers van pornosites liegen er ook niet om: de meest populaire categorieën zijn tegenwoordig deze die – al dan niet subtiel – verwijzen naar seks met minderjarigen, liefst maagd en zo onschuldig mogelijk. Op de “legale websites” zijn de acteurs en actrices (lees: slachtoffers) uiteraard meerderjarig (of toch op papier) maar met de nodige gadgets en kostumering laat het objectief niets aan de verbeelding over. Incest-categorieën zijn eveneens in opmars. Men weet niet meer wat uitvinden…

De VN waarschuwde 2 jaar geleden reeds voor het gevaar van digitale technologieën welke niet alleen de verspreiding van ongeziene hoeveelheden materiaal rond kindermisbruik in de hand werken maar kinderen eveneens blootstellen aan nieuwe vormen van online misbruik. Tussen 2012 en 2014, zou het aantal webpagina’s rond kinderporno met 147% toegenomen zijn. In 80% van de gevallen, ging het om kinderen jonger dan 10jaar. Men gaat ervan uit dat deze cijfers de laatste jaren alleen maar toegenomen zijn. Forums, sociale media en tegenwoordig ook online game-platforms worden door predatoren geïnfiltreerd om kinderen te “groomen”[3] en deze beetje bij beetje online of in levende lijve in de val te lokken.

Daar waar men er niet automatisch vanuit kan gaan dat pedofielen ooit zullen overgaan tot kindermisbruik, blijkt – hoewel onderzoeksresultaten nog sterk variëren – dat een grote meerderheid kindermisbruikers oorspronkelijk geen pedofielen zijn (Seto, 2009), i.e. zij weigeren zich als dusdanig te identificeren en walgen zelfs van de gedachte! Hoe kan dat? Eenvoudig weg door de mentale effecten van pornografie op regelmatige gebruikers. Het is bewezen dat het gebruik van pornografisch materiaal de mentale constructies van gebruikers kan beïnvloeden en in staat is de voorkeur van deze laatste te herdefiniëren. Deze formatering kan aanleiding geven tot pornoverslaving: het verlangen naar meer, harder, anders… en bijgevolg soms ook naar datgene wat een aantal maanden of jaren daarvoor als ongepast, ja zelfs, onmogelijk werd beschouwd. Vanaf het moment dat een kind als seksueel, stimulerend (object) ervaren wordt, wordt een zekere grens overschreden en – na herhaaldelijke ervaringen – wordt deze voorkeur genormaliseerd of zelfs geprefereerd… De verslavende eigenschap van porno  (net als alcohol, drugs,…) neemt als het ware de controle over het brein over en gooit hiermee alle normen, waarden en principes overboord.

We leven in een tijdperk waarin de schijnwerpers vaak op sensationele perversies worden geworpen terwijl de echte misdrijven vreedzaam onder het vizier hun gang gaan. Tegelijkertijd voeden de debatten ongemerkt een veel diepgaandere problematiek en ondersteunen zij een theoretisch kader welke de ondergrondse praktijk van alibi dient. Talrijk zijn zij die de gênante discussies van zich afwimpelen alsof het om een ver-van-hun-bed-show gaat. Slechts een minderheid is zich echter bewust van de verborgen agenda’s of – alleszins – van de verborgen gevaren die eenieder van ons aanbelangen.

 

[1] Quote : Eric Holder Jr, Attorney General – Source: http://www.justice.gov
[2] http://uplift.theepoch.com/how-pornography-is-creating-new-age-of-child-predators_2434770.html
[3] http://www.childfocus.be/fr/exploitation-sexuelle/grooming
Advertenties