Gastbijdrage door Ro van Fat Positivity Belgium. Veel dank!

Daar zijn ze weer, die feestdagen. Gezellig toch? Overal lichtjes, familie, lekker eten, kerstbomen, cadeautjes, rendiertruien,… een periode om naar uit te kijken!

Laat me even een open deur intrappen door te melden dat dat niet voor iedereen het geval is. En ik heb het niet over mensen die de feestdagen tegen hun zin alleen doorbrengen. Ja, dat is erg, daar bestaat geen twijfel over, maar dat is nu even niet het onderwerp.

Heel veel mensen hebben andere redenen om op te zien tegen de feestdagen. Niet alle familiefeesten zijn altijd even gezellig. Er is de racistische nonkel. De familieleden (die uiteraard magerder zijn dan jij) die het nodig vinden om tegen jou te klagen over het feit dat ze zelf toch zo ongelofelijk dik zijn. De tante die niet mag weten wie je partner is (en vooral niet welk gender die heeft). De gesprekken over hoe je zo snel mogelijk van die feestkilo’s afgeraakt. De broer die opmerkt dat je verdikt bent, en er nu toch wel echt eens aan wat moet beginnen doen. Het familielid dat opmerkt dat je 30 bent, maar nog altijd geen job hebt. De ouders die eisen dat je je kleedt naar het gender dat zij je toeschrijven. De tante met de oh-zo-goed-bedoelde dieettips. De grootouders die vragen hoe het zit met achterkleinkinderen, en of je nu al een partner hebt?

Het lijstje is eindeloos.

Hoe moet je daar nu eigenlijk op reageren? Want wat je ook doet of zegt, het voelt altijd verkeerd aan. Het voelt veel te vaak alsof jìj degene bent die moeilijk doet. Het zijn de feestdagen, probeer nu toch gewoon eens mee vrolijk te doen met iedereen! Waarom moet je altijd alles zo serieus opnemen?

Het is toch gewoon uit bezorgdheid dat je broer en nicht je aanspreken op je gewicht? Het zijn toch gewoon feiten? Als je het je zo aantrekt, dan moet je er maar gewoon wat aan doen hé! Eet dan wat minder en sport meer!

En ja, je nonkel is racistisch, maar laat het nu toch even gewoon passeren, verpest de avond toch niet voor iedereen door er zo een scene over te maken, je weet toch hoe hij is?

En waag het niet om nu die zwarte Piet kwestie weer op te rakelen ook hé! Het zijn de feestdagen, probeer nu toch een paar dagen per jaar te zwijgen over politiek.

En nee, we gaan dat ècht niet zeggen aan de familie, dàt gaat toch echt een brug te ver. Daar ga je over zwijgen. Die dingen houden we binnen het gezin.

Als je nu gewoon een beetje meer normaal kon doen, dan was er toch geen probleem? Waarom moet jij toch altijd het buitenbeentje zijn? Kun je niet gewoon zoals iedereen zijn?

Ik ben zelf geen held in omgaan met dergelijke situaties. Het enige dat ik kan doen, is ofwel op het internet advies van andere mensen overnemen (maar dat kan je zelf ook, google tip: how to survive the holiday season), ofwel een aantal zaken oplijsten die ik zelf heb toegepast in het verleden. Bij deze ga ik dus voor optie twee.

Mijn aanpak is niet echt consequent te noemen, en heel afhankelijk van het moment, de aanwezige personen, en de algemene situatie op dat moment.

Sommige momenten heb ik de energie en het zelfvertrouwen om op een opmerking à la “ gaat die dat nu echt ook nog opeten?” te reageren met een opgetrokken wenkbrauw, hardnekkig oogcontact met de commentator, en een langzaam genietend verorberen van dat overheerlijke stuk taart.

Andere momenten krijg ik er enkel een afgebeten “ja, toch wel!” uit.

En nog andere momenten (jammer genoeg komen deze momenten veel te veel voor) kies ik ervoor om de vrede te bewaren door te zwijgen, en te doen alsof ik het niet heb gehoord, omdat ik het niet kan opbrengen om ertegen in te gaan.

Maar wat doe ik dan om mezelf wat op te peppen tijdens de feestdagen?

Ik heb geprobeerd iets aan te doen waar ik me zelf geweldig goed in voelde, en waarvan ik wist dat andere familieleden het afschuwelijk zouden vinden. Dat noemen we een win-win!

Maar andere jaren voelde het veiliger om iets te dragen waarvan ik wist dat ik er geen commentaar op zou krijgen, geen rare blikken. Vaak trok ik dan wel iets kleins aan waar ik stiekem blij van werd, bijvoorbeeld leuke sokken, die toch niemand zag, maar waarvan ik wist dat ik ze aanhad.

Sowieso stuur ik al heel vaak berichtjes naar mijn beste vrienden, maar in die periode van het jaar doe ik dat nog meer. Op dergelijke moeilijke momenten doet dat nog zoveel meer goed om een berichtje te kunnen sturen/ontvangen, terwijl je even wegvlucht naar het toilet (in mijn geval kon dat niet gewoon aan tafel). Even kunnen ventileren, want moet je nu eens weten wat die net durfde te zeggen? Dit geloof je nooit!

Misschien is er een Instagram/Tumblr/… waar je gelukkig van wordt, die je even kan bekijken als het nodig is?

Wat ik ook nog heb gedaan, is iets kleins in mijn zak steken waar ik blij van werd, dat ik kon vastnemen als ik het even lastig had. Een kaartje, of een klein cadeautje dat ik eens had gekregen.

Zelf ben ik allergisch, maar misschien is er bij jou wel een huisdier aanwezig op kerstavond, waar je aandacht aan kan geven, in plaats van aan die vervelende tante of oom?

Ik prijs mezelf gelukkig een ontzettend goeie vriendin te hebben, die me nog is komen redden op kerstavond. Die schat van een vriendin is door de sneeuw tot helemaal bij mijn ouders gereden om 1u ’s nachts op kerstavond, om me op te halen en thuis te brengen, zodat ik niet moest blijven overnachten. Met andere geweldige vrienden kan ik één van de feestdagen samen doorbrengen, of nadien afspreken voor een relaxte avond om wat te bekomen van alles.

(Als ik het goed heb, zijn wensen een onderdeel van de feestdagen, dus bij deze wens ik iedereen even fantastische vrienden toe als ik heb!)

Als je niet onder de feestdagen uit kan, als je er tegenop ziet om te gaan, maar je bent om welke reden dan ook verplicht, probeer iets te vinden dat het voor jou draaglijk maakt. Praat erover met anderen, over waarom je er tegenop ziet. Misschien kunnen zij er op een manier voor je zijn, die het voor jou iets draaglijker kan maken. Misschien heeft die andere persoon het ook nodig om jou te horen tijdens de feestdagen, en kunnen jullie er zijn voor elkaar.

Want er zijn gelukkig ook veel mensen op deze wereld bij wie je wel jezelf kan zijn, mensen die geen commentaar hebben op wat je draagt, met wie je slaapt, hoeveel je weegt, of je een tweede stuk dessert neemt of niet. En neem deze kerst dat tweede stuk dessert als je het wil. Of een derde stuk, of eet de hele taart op als je daar zin in hebt. Laat ze maar denken wat ze willen.

En gelukkig duren de feestdagen ook niet zo lang, als ze beginnen, zijn ze alweer bijna voorbij ook. Als dat niet optimistisch en positief was, weet ik het ook niet meer 🙂

Liefs,

Ro van Fat Positivity Belgium

PS: Ja, ik heb ook nog geprobeerd op alcohol de feestdagen door te komen. Dat is niet meteen iets waar ik trots op ben, en eerlijk gezegd was het resultaat ook niet zo een succes te noemen, daarmee dat het niet wordt opgenomen bij het advies gedeelte. Ik veronderstel dat je verbeelding levendig genoeg is, om je er iets bij te kunnen voorstellen zonder verdere details te krijgen 😉

Advertenties