Ja… het is weer zo ver. Ik moét er iets over zeggen of het nu iemand een moer kan schelen of niet. Het zal de zoveelste monoloog zijn omtrent de metoo-hashtag en net omdat ik voor de zoveelste keer in de krant las dat alweer een andere populaire ego-tripper er perse zijn mening over kwijt moest omdat hij dat hele hashtag gedoe overdreven vindt (ik zal wél namen noemen Meneer Jan Verheyen, aangezien u dat zo belangrijk vindt[1]), doe ik er graag nog een schepje bovenop! Na twee weken zal het wel welletjes zijn denkt Meneer Verheyen. Hij refereert dan wel specifiek naar de Weinstein-heisa maar wat Meneer niet lijkt te begrijpen is dat dat slechts het puntje van de ijsberg is en dat ontelbare vrouwen dankbaar zijn dat dit eindelijke de deur opende om hun verhaal te doen. Wie meent dat het nu wel mag stoppen, vraag ik zeer beleefd “en wanneer mag het dan voor ons stoppen?”. Denkt u dan dat ik na 32 jaar niet genoeg heb van die gratis “complimentjes”, die constante dubbelzinnigheid, de opgedrongen voorzorgen om een minimum aan veiligheid te garanderen op straat, op het werk en op café? Ik zet “complimentjes” zeer bewust tussen haakjes want een compliment is het niet voor mij om publiekelijk nagefloten te worden, om opmerkingen te krijgen over mijn uiterlijk of avances te krijgen op het werk, écht niet. Maar ja, dat is dan weer een ander argument dat regelmatig de kop opsteekt: wij overdrijven wellicht, wij vrouwen beseffen niet dat dat allemaal goed bedoeld is. Het is toch waar, ocharme die mannen, die willen gewoon wat aandacht. Serieus? Denkt er nu echt één van die mannen dat ik mij zal omdraaien en een praatje zal slaan om dan uiteindelijk met hem naar huis te keren? Neen, die zogenaamde complimentjes, dat is pure intimidatie. Een diepgeworteld machtsspel. Niet meer of minder. Makkelijker als je met vrienden of collega’s bent trouwens. Dan voel je je nog machtiger en kan je meteen indruk maken op die andere mannen of eens goed lachen. Hoe stoer. Nog gezelliger als je in de auto zit, veilig geborgen in jouw koetswerk, klaar om gas te geven zodat je jouw acties niet hoeft te verantwoorden. Maar ook alleen in het park of terwijl je een wildvreemde vrouw gewoon voorbij loopt. Waarom niet, als je je sterk genoeg voelt? Een opkickertje doet altijd deugd aan zijn ego en hoe die ene vrouw zich daarbij voelt, dat is het minst van zijn zorgen.

Goh, en op het werk is het ook weer zo plezant. Makkelijker als je een hogere positie bekleedt. Lekker stoefen voor de collega’s. Je populair maken bij de vrouwtjes. Haantjes gedrag. Allemaal goed en wel maar als het toch allemaal maar voor het plezier is, leer dan ook tegen jouw verlies kunnen en stop bij die ene keer. Doe het met respect. Als je toch zo stoer bent, heb dan het lef om het beleefd en duidelijk te vragen. Ah… dat is niet zo eenvoudig? Vrouwen hebben de touwtjes in handen? Wat is er dan zo moeilijk aan? Het vragen of afgewezen worden? Ik denk dat dat eerste voor de gemiddelde man wel moet lukken en anders wil ik wel een handleiding schrijven. Dus ligt het misschien aan die angst om een “nee” als antwoord te krijgen. Vraag je dan maar eens af waarom dat zo moeilijk is? Dat je aan liefdesverdriet zal lijden, zal zeer zelden waar zijn aangezien je de kans dan in principe nog niet hebt gehad om die vrouw lief te hebben. Misschien is het omdat je bang bent van wat derden ervan zullen vinden. “Damn, ik heb niet kunnen scoren… één punt minder voor mijn mannelijkheid.” Tja, dat geldt ook voor vrouwen. Vrouwen gaan ook af. Hoort dat niet bij het spel? Moet je daarom aandringen? Of moet je daarom vals spelen?… Want dat is het toch… misbruik maken van jouw positie om te scoren, dat is toch vals spelen? Manipuleren om die gevreesde “nee” in de doofpot te houden.

Wel beste mannen, u hebt geluk want aan ons vrouwen werd geleerd om niet te snel “nee” te zeggen. Dat geeft jullie marge. Marge om vals te spelen. Meneer Verheyen scandeerde dat vrouwen maar eens “nee” moeten leren zeggen. Mijn haar ging er weer van recht staan. Hoe vaak gaan we dat nog horen? Het lijkt erop dat vrouwen schuldig zijn aan het feit dat een aantal mannen de spelregels doorbreken. Vrouwen zouden door de vingers kijken wanneer de heren de kaarten stiekem herverdelen. Is dat zo? Wel… misschien heeft Meneer Verheyen hier wél een punt want welke vrouw heeft die onzichtbare hand in de rug nog niet gevoeld om die ene man toch zijn kus te gunnen, om toch even vol te houden wanneer die knuffel iets te lang of intens wordt, om een glimlach te forceren of om toch maar even onwennig om dat “complimentje” te giechelen terwijl je dat allemaal niet wil? Waarom toch? Omdat we die man niet willen kwetsen? Uit medelijden? Omdat wij niet die ene bitch willen zijn die opvalt door haar afstandelijk gedoe? Het wordt erin gedramt, van kleins af aan: “Komaan, geef nonkel Guust en tante Jeanne nu toch eens nen dikke kus anders zijn ze verdrietig.” (Je bent nu 14jaar en zou net als jouw broer gewoon een hand willen geven want nonkel Guust en tante Jeanne geven altijd van die vreselijke, natte kussen). “Kom, geef Milan maar eens nen dikke knuffel want hij heeft tenslotte een mooie tekening voor jou gemaakt voor Valentijn en je wil hem toch geen pijn doen” (al mag je Milan alle andere dagen van het schooljaar straal negeren). “Zeg juffrouw, u bent toch wel veel mooier als u lacht hoor.” (Ja, glimlach nu maar anders ben je weer de zuurpruim).

Misschien wordt het wel eens tijd dat we aan onze meisjes leren “nee” te zeggen. Gedaan met dat “meisjes moeten braaf zijn” maar “boys will be boys”. Helaas is dat niet genoeg Meneer Verheyen want als meisjes “nee” zeggen, wordt dit nog niet gehoord. Mannen moeten ook een “nee” leren aanvaarden zonder dat zij hierdoor in hun ego gekrenkt worden, zonder dat dit hun bestaan als man op het spel zet. Zolang mannen geen “nee” aanvaarden, zullen zij blijven valsspelen en bluffen zodat vrouwen helaas genoodzaakt zullen zijn om hun “nee” in te slikken opdat zij toch die gedroomde carrièrestap kunnen maken of de vrede kunnen bewaren in hun relatie. Zolang mannen geen “nee” kunnen aanvaarden, is het misschien wel veiliger voor vrouwen om die glimlach te forceren op straat want wie weet wat je uitlokt als je Meneer belachelijk maakt voor zijn vrienden door jouw vinger op te steken wanneer hij je “complimenteert”?

Het wordt tijd dat onze meisjes “nee” leren zeggen maar het is even dringend om onze jongens “nee” te leren aanvaarden en durven vragen zonder angstig te zijn voor het antwoord. Een compliment is pas oprecht als je niets in ruil verwacht. Avances zijn pas gepast als je ze met respect ook kan introduceren en ze positief verwelkomt worden. Vrouwen zijn niet gekant tegen een verleidingsspel. Alleen moet het spel eerlijk gespeeld worden en moet éénieder hetzelfde aantal kaarten krijgen.

Genoeg #metoo Meneer Verheyen en consoorten? Ik denk het niet. Helaas, want u heeft duidelijk nog niet begrepen waar het hier over gaat. Informeer uzelf en doe eens moeite om écht te luisteren naar wat die hysterische vrouwen te vertellen hebben. Wat mij betreft, gebruik ik die hashtag binnen een maand nog en zelfs binnen een jaar, tot dat het uw strot uitkomt en u eindelijk gaat inzien dat de verantwoordelijkheid gedeeld is en we slechts samen tot verandering kunnen komen. De #metoo is geen oorlogsverklaring naar mannen toe, de Weinstein-schande is geen aanval op – wat u zo fier beschrijft als – uw sector. De Weinstein-episode is de small blind in het pokerspel. De #metoo is de big blind. Gaat u mee voor de split-pot?

[1] Ik refereer naarJan Verheyen’s interviews in de Standaard en het Nieuwsblad op zaterdag 21 oktober 2017.

Advertenties