gastbijdrage door Roel Faes

Beste mevrouw Rutten, beste Open VLD,

Waar moet ik naartoe? U zegt dat wie het niet met u eens is, hier niet hoeft te blijven. Ik ben het niet met u eens. Waar moet ik naartoe?

Ik hoorde u pas nog gepassioneerd gruwelen van een homogene samenleving à la Noord-Korea, waar iedereen uniform is. Mooi zo. Zo betaamt het de voorzitster van onze open liberalen.

Nu “legt u zelf de lat gelijk voor iedereen, voor elk individu”. U pleit dus toch om die homogene samenleving te creëren. Iedereen gelijk, elk individu moet kiezen voor “wat wij hier normaal vinden” of oprotten. “Wat wij hier normaal vinden”, dat weet u, want daar komt u ‘gewoon’ voor op? Waar zit de Open VLD in die samenleving?

Open?

U heeft de norm bepaald, het debat gesloten. Deze samenleving is dicht. De grenzen van onze identiteit zijn bekend, zijn bereikt en nu rest ons alleen nog ze te verdedigen.

Liberaal?

Waar is de vrijheid in dit denken? Ik vind alleen uw norm, en uw eis mij daaraan te conformeren of anders te verdwijnen.

Democratisch?

U roept om deze culturele (normatieve) hegemonie. Dat betekent uitsluiting en onderdrukking van wat daarbuiten valt. Democratie geeft net stem aan tegengestelde belangen, ideeën en normen, en verenigt ze samen in een geweldloze samenleving. Uw pleidooi is niet geweldloos. U betreedt deze publieke arena klaar voor de strijd, tot de tanden gewapend en u haalt uit. Waar is de identiteit van uw partij naartoe? U pocht met onze verworven progressieve vrijheden maar u stormt niet meer vooruit: u trekt zich terug in een normatief bastion.

U heeft mijn identiteit niet in pacht, mevrouw Rutten, noch die van onze samenleving. Die is rijk, divers, gelaagd en dooraderd met meer breuklijnen dan u misschien graag ziet. Kleine scheurtjes en grote fracturen.

Als ik lees wat u schrijft en hoor wat u zegt, als ik begrijp wat u normaal en fatsoenlijk vind, dan weet ik niet of de som van al die breuken tussen u en ik zoveel kleiner is dan die tussen u (of ik) en de salafist die u beschrijft. Misschien staan we wel alle drie even ver van elkaar af.

We zijn het eens over sommige zaken, mevrouw Rutten, maar even radicaal oneens over andere. Dus, mevrouw Rutten, waar moet ik naartoe?

Of mogen we blijven en proberen de kloven te overbruggen in een open, liberaal en democratisch debat?”

Advertisements