Ik dacht dat L-day ten grave gedragen was, maar zag dan plots als een spook op Facebook een uitnodiging voor L-day in Antwerpen circuleren. De oude L-day in Gent kreeg te weinig subsidies van Cavaria en moest daarom worden opgedoekt, maar Cavaria besloot gewoon zelf een nieuwe L-day in het leven te roepen. Wat daarvan de logica is, ontgaat me een beetje want L-day was er al en het geld kwam sowieso van Cavaria, maar soit, L-day is back en dat is wat telt.

Een vriendin en ik besloten een kijkje te nemen en reden met de wagen van Gent naar Antwerpen. Er waren eindeloze omleidingen rond Antwerpen en de GPS werkte niet waardoor mijn vriendin zo luid vloekte dat ik er als verstijfd bij zat. Ik was er maar weer eens van overtuigd dat het indertijd een goede keuze was mijn rijbewijs niet te halen.

L-day vond dit jaar plaats in een bibliotheek, we vormden een bonte mengeling van L-dayers en Antwerpse boekenliefhebbers. Ik zag verschillende bibliotheekbezoekers met fronsende wenkbrauwen naar de affiches van L-day staren: hoewel ze door een paar honderd lesbiennes omgeven waren, hadden ze nog steeds niet door waar die ‘L’ voor zou kunnen staan.

Er waren verschillende workshops waar we aan konden deelnemen, ik ging naar de workshop ‘Stille stemmen’ van Merhaba, een holebi-organisatie voor en door mensen met migratieachtergrond. Er waren mensen die hun zelfgeschreven slam poems, liedjes en teksten voordroegen, ik moest bij ieder performance bijna janken. Er was een supermooie, lieve (trans)vrouw die een tekst voorlas over haar ervaringen als transpersoon in Mali, ik vond het ongelofelijk dat ze zo kalm bleef bij alle gruwelijkheden die ze ons beschreef. Ze was gevlucht naar België en kon nu eindelijk zichzelf zijn, maar vertelde dat het ook hier niet altijd makkelijk is als gekleurde (trans)vrouw door het leven te gaan.

Na de workshops was er een intergenerationeel debat, waarbij iedere generatie van de holebigemeenschap vertegenwoordigd werd door een panellid. Onder hen bevond zich Petra De Sutter van Groen, van wie ik voordien nog nooit gehoord had, wat op zich een goed teken is want ik ken enkel de namen van de politici die ik haat. Ik was erg onder de indruk van haar speech over de strijd van de trans community in België, niet alleen binnen de maatschappij, maar ook binnen de holebigemeenschap. Ze benadrukte daarbij het belang van solidariteit en wees erop dat we onze zwaar verworven rechten als (trans)vrouwen en holebi’s moesten blijven verdedigen, dat de geschiedenis uitwijst dat in tijden van crisis – tijden waarin we ons nu bevinden – minderheden altijd als eerste de dupe zijn van de besparingspolitiek en afbraak van sociale rechten.

Petra had natuurlijk groot gelijk en we vierden onze solidariteit en strijdlust met een paar concerten die me maar weer eens lieten afvragen waarom het zo moeilijk is women only bands te organiseren voor een vrouwen-event. Nadien was er een DJ-set die niet de allerbeste was, maar waarvan zeker was dat iedere generatie van de holebi-gemeenschap erop zou kunnen dansen. Doordat ik zeer zelden alcohol drink, was ik na een plastieken bekertje veel te dure, zoete wijn al serieus in de wind, wat natuurlijk niet hielp mijn vriendin na afloop van het feestje opnieuw de weg te helpen vinden naar Gent. Ze vervloekte voor de tweede keer die dag het Belgische wegennet en haar GPS en ik zat erbij te bidden dat god ons de weg zou tonen. Ik weet niet of het uiteindelijk god was die ervoor zorgde dat we op de juiste snelweg zaten, maar kort daarop raakten we alsnog veilig thuis.

facebook_eventbanner
Affiche L-day 2016 in Antwerpen