door Mishandrist

Trigger warning: vermelding kindermisbruik, vermelding kinderpornografie.

In het debat rond kinderporno en/of -misbruik komt af en toe zo’n dwaas binnen die begint te onderhandelen over waar de magische leeftijdsgrens nu eigenlijk ligt. Is het niet een beetje arbitrair om een getal te plakken op gevoelens? Wordt niet iedereen op haarzijn eigen tempo volwassen? En wanneer je zestien, achttien, eenentwintig wordt, verander je toch niet ineens van kind in een onweerstaanbare bom/hunk?

Dat klopt. Op die ene nacht van minderjarig naar meerderjarig verandert er inderdaad weinig tot niets. Er komt misschien een puist bij of je haarlijn begint naar achter te marcheren, maar dat is het dan ook. Het kind in kwestie krijgt geen massa’s onbevlekte wijsheid toebedeeld. Er vindt geen overdracht van ervaring en/of kennis plaats en er daalt niemand neer vanuit de hemel (of stijgt op vanuit warmere oorden) om het kind alwetend te maken over de bloempjes en de bijtjes.

De logica achter de stelling dat iemand vanaf een arbitraire leeftijdsgrens plotsklaps gezegend is met alle verantwoordelijkheid voor wat gebeurt in haarzijn leven is een beetje vreemd. Het insinueert dat ieder kind op hetzelfde tempo opgroeit en dezelfde ervaringen heeft. In een individualistische maatschappij als de onze klinkt dit argument steeds vreemder.

Maar de logica van die binnenwandelende dwaas die zo’n arbitraire leeftijdsgrens ridiculiseert, laat een veel bitterdere smaak in de mond. Die logica zegt namelijk dat de schuldige bij kindermisbruik niet de dader is, maar het kind. Het kind moet maar niet zo aantrekkelijk zijn voordat zijhij meerderjarig is. Ah ja, want soms zijn veertienjarigen nu eenmaal ‘lekker’ en ‘klaar voor seks’ ook al hebben ze nog twee jaar te gaan voordat ze voor de Belgische wet seks mogen hebben, twee jaar vol met puberen en middelbare school.

De verantwoordelijkheid van de volwassene bij het kind leggen is victim blaming en daarmee ook de meest opvallende indicatie dat we leven in een verkrachtingscultuur. De dader (in het geval van kindermisbruik wél een volwassene) kan haarzijn hormonen nu eenmaal niet in bedwang houden. Opeens is het de taak van het kind om niet geseksualiseerd te worden. De passieve zinsconstructie geeft echter al weg dat het niet het kind is dat handelt, want in de realiteit ligt de handeling én verantwoordelijkheid bij de volwassene.

Ik wil nog even terug keren naar de vreemde logica achter de arbitraire leeftijdsgrens en waarom die vreemdheid eigenlijk naast de kwestie is. Dat er dwazen bestaan die het nodig vinden om de schuld van een kinderverkrachter in vraag te stellen bewijst dat niet iedereen mee is met the bigger picture.

Het feit dat er überhaupt een wet nodig is om volwassenen ervan te weerhouden kinderen te misbruiken zegt genoeg. Het feit dat er zoiets bestaat als een ‘griezelregel’ zegt genoeg. (Hetero mannen: deel je leeftijd door twee, plus zeven; zo jong mag je toekomstig liefje zijn. Voor homo’s, vrouwen en transpersonen is er spijtig genoeg niet zo’n regel. We zullen dan maar ons gezond verstand gebruiken, zeker?) Ook het feit dat ‘teens’ vandaag de dag de meest succesvolle categorie is in pornoland zegt genoeg: onze maatschappij heeft een probleem met het seksualiseren van kinderen.

Ook opvallend is dat de seksualisering van kinderen vooral vrouwen raakt. De ‘teens’ in porno zijn meestal vrouwen/meisjes (de oppas, een studente, het buurmeisje, …). De ‘griezelregel’ is enkel van toepassing op mannen en werkt niet in de andere richting (waarom een oudere vriendin not done is, is voer voor een ander opiniestuk). Het is sociaal aanvaard om als oudere man een zeer jonge vriendin of vrouw te hebben; een ouwe bok wilt ook wat groen! (Interessant in dit gezegde is dat de bok gegenderd is en dat de vrouw hier letterlijk een passief object is.) En over het precieze moment waarop een kind geen kind meer is maar een volwassene wordt naarstig gediscussieerd.

Wat bovendien vergeten wordt is dat met de jaren ervaring komt. Een partner die veel ouder is, heeft al heel wat meer ervaring met menselijke relaties en zit dus in een machtpositie. Wanneer het gaat om een ‘relatie’ tussen een ouder persoon en een minderjarig kind wordt dit effect versterkt; niet alleen is het kind emotioneel en seksueel nog niet volledig ontwikkeld, ook heeft het kind minder sociale ervaring.

Het maakt dan ook niet uit dat het kind hoog-intelligent of psychologisch ver staat tegenover leeftijdsgenoten; zijhij staat járen achter op volwassenen. Het kind is nog volop in ontwikkeling en zeer beïnvloedbaar. Hierbij luidt dus opnieuw dat het als volwassene aan jou is om je driften in bedwang te houden en geen relaties aan te gaan met kinderen. Wanneer je twijfelt aan de leeftijd van je partner, vráág ernaar. En als dan blijkt dat zijhij minderjarig is, is het jouw taak om duidelijk te maken dat een seksuele relatie onmogelijk is.

Als volwassene is het jouw verantwoordelijkheid om kinderen niet te seksualiseren.

Blijkbaar vinden sommigen dat vreemd.

Ik vind het niet zo vreemd.

Wat vind jij?

Advertenties