(Oorspronkelijk verschenen op Dying Dinosaurs)

‘Feminisme is voor iedereen!’

You wish.

Feminisme is geen t-shirt van de H&M waar opstaat ‘I’m a feminist’ en die je kan aan- en uittrekken wanneer je maar wilt.

Het is geen fashion of lifestyle, het is de actieve, continue strijd van vrouwen en hun mannelijke allies tegen seksisme en het patriarchaat.

Bovendien is feminisme er in de eerste plaats voor vrouwen, en niet voor mannen.

Mannen mogen dan wel ook last hebben van de genderstereotiepen die het patriarchaat hen oplegt, toch zijn niet de onderdrukte groep, ze maken deel uit van de onderdrukkende groep.

En nu hoor ik al: “Ja maar niet alle mannen…” No male tears please.

Een goede vriend zei dat hij vaak de discussies in de facebook-groep van FEL (Feministisch en Links) leest, maar zelden mee discussieert. Hij laat dat liever over aan de personen, vrouwen dus, die rechtstreeks door seksisme betroffen zijn. Hij zei ook dat hij zich bij het lezen van al die getuigenissen vaak ongemakkelijk voelt, dat hij zich er niet bewust van was dat het zo erg was.

Goed zo. Wanneer mannen vrouwen de ruimte geven om te praten over hun ervaringen en het voor mannen ongemakkelijk voelt geconfronteerd te worden met die getuigenissen, dan zijn we op de goede weg, want dat wilt zeggen dat er een bewustwording plaatsvindt.

Ik lees op dit moment ‘De geest van Leopold II en de plundering van de Congo’ door Adam Hochschild. Ik kan iedereen verzekeren dat ik me er als witte persoon ontzettend ongemakkelijk bij voel. Meer zelfs, ik schaam me dood wanneer ik over onze koloniale geschiedenis lees, niet zozeer omdat ik wit ben, maar wel omdat ik er als witte persoon amper iets vanaf wist! Soms heb ik zelfs de neiging te denken: “Ja, maar daar heb ik niets mee te maken”, oftewel: “Ja, maar niet alle witte mensen…” No white tears please.

Hoewel ik inderdaad geen gekleurde mensen wens te onderdrukken, heeft het toch alles met mezelf te maken. Want ik ben wit. Dus maak ik deel uit van de onderdrukkende groep. En voordat ik en alle andere witte mensen dit witte privilege inzien en toegeven, zal er geen snars veranderen aan de realiteit van de onderdrukte groep. Dat we ons daar ongemakkelijk bij voelen, is dan wel het minste.

Anti-racisme is er om gekleurde mensen van white supremacy te bevrijden. Feminisme om vrouwen van het patriarchaat te bevrijden. Het is dus niet voor iedereen die vindt dat het in zijn/haar/_ kraam past.

Sinds wanneer zijn gay rights dan voor iedereen? Sinds heteroseksuelen zoveel last hebben  van gay bashing? I don’t think so.

images

Advertenties