‘Die Haeuser denen, die drin wohnen!’ (‘de huizen aan die, die erin wonen!’) was een van de veelgehoorde slogans op de linkse, autonome demonstratie die gisteren (09/07) voor koppen in de mainstream media zorgde. 5000 (en niet 3500!) demonstranten namen deel aan de betoging.

De Berlijnse binnensenator Henkel (‘Henker’, ‘beul’, zou beter passen) omschreef de demo als een ‘linkse geweldsorgie waarbij het manifestatierecht door vele chaoten en geweldenaars misbruikt werd.’:

http://www.gmx.net/magazine/politik/krawalle-linker-demo-berlin-1800-polizisten-einsatz-31676070

Wat hij er niet bij zei, is dat de stad de linkse scene (en bij uitbreiding de hele stad) in de uitverkoop heeft gezet. Alle huisprojecten en andere linkse projecten moeten wijken voor luxeappartementen en shopping centra. Of voor vluchtelingencentra, ironisch genoeg. Want dat een groot deel van de bewoners van de Berlijnse huisprojecten zelf vluchtelingen zijn en op straat worden gezet, kan de stad natuurlijk niets schelen.

De hele linkse scene ‘plattmachen’ is het plan. Hoe politiekers en media het aan het grote publiek verkopen, is natuurlijk een andere zaak: “Berlijn mag niet in een linkse geweldschaos verzinken.”

Euh, pardon?! Wie is er hier begonnen?!

De volgens Henker ‘gevaarlijkste en agressiefste demo sinds jaren’ kwam er naar aanleiding van de gedeeltelijk ontruiming van het linkse, autonome huisproject Rigaer 94 (genoemd naar de straatnaam en huisnummer) in de Berlijnse wijk Friedrichshain.

Het huis werd een tweetal weken geleden brutaal ontruimd. De bewoners werden van de ene op de andere dag op straat gezet. Ook de bar/event space van het huis werd gesloten. Voorafgaand was er ook een hele resem andere gewelddadige razzia’s in de Rigaer 94 en andere huisprojecten in de wijk. Een vriendin van me kreeg tijdens een van de razzia’s een vuist in haar gezicht, gewoon omdat ze toevallig voor de bar een sigaret stond te roken. Ze zei dat ze schrik had nog uit te gaan in haar eigen straat.

Het gaat natuurlijk, zoals hierboven vermeld, al lang niet meer om dat ene huisproject. Rigaer 94 is een voorbeeld in een lange reeks van linkse ruimtes die moeten wijken voor de woekerwinsten van investoren: Liebig, Koepi, Friedel, M99, Potse, Koze, Kanal, … En we spreken dan niet over enkele punkers die uit hun huis worden gesmeten, maar over blokken met vijftig of meer huurders (!) en de bijhorende bars/event spaces die dagelijks door honderden mensen gefrequenteerd worden.

Bovendien zijn ook vele buurtbewoners in de strijd betrokken omdat ook zij een steeds hogere huur moeten betalen door de oprukkende gentrificatie. Tijdens de demo sloegen zij vanaf hun balkons en ramen op potten en pannen en wuifden naar de demonstranten. Ik zag een stokoud vrouwtje vanuit haar raam flessen water aan dorstige demonstranten uitdelen. Ik kreeg er haast tranen in mijn ogen van. Al lag dat misschien ook gewoon aan de pepperspray.

Het is duidelijk dat de linkse scene zijn spaces niet zonder kleerscheuren wil opgeven. En waarom zouden ze ook? Ze leven ondertussen al meerdere decennia in hun huisprojecten die de bodem vormen voor een bloeiende linkse subcultuur met gratis infoavonden, workshops, volkskeukens, concerten, theater, film screenings, soliparties, kunstenaarscollectieven, weggeefwinkels, bibliotheken, enz.

Ton Steine Scherben betuigde al in ’72 zijn steun aan de linkse huisbezettersscene met zijn ‘Rauch Haus Song’ (Rauch Haus is ook een Berlijns huisproject). Geen wonder dat het ook gisteren weer door de luidsprekers van de ‘Lauti’ (demonstratiewagen) schalde:

Doch die Leute im besetzen Haus
riefen: “Ihr kriegt uns hier nicht raus!
Das ist unser Haus, schmeißt doch endlich
Schmidt und Press und Mosch* aus Kreuzberg raus.” 

*Immobilieninvestoren

Das Haus
Berlijns Huisproject Rigaer 94