door Ashley vdk

Trigger warning voor seksueel geweld.

Op deze blog publiceren we getuigenissen over geweld. Wij geloven je en respecteren je wensen, als je het anoniem wil – zoals vaak gevraagd wordt – of onder een pseudoniem… Je kan ons mailen met vragen of getuigenissen op felfeminisme@gmail.com. Zie ook hoe omgaan met overlevers / slachtoffers.

Sommige dingen gebeuren. Lange tijd heb ik last gehad (en nog steeds) van een gevoel van machteloosheid. Alsof ik niets zelf kan doen. Alsof ik onderhevig ben aan wat men van plan is met me. Dit gevoel werd opnieuw versterkt door mijn meest recente verkrachtingservaring. Ik heb er niet voor gekozen om opnieuw verkracht te worden. Het gebeurde gewoon toen ik sliep. Ik had totaal geen controle over wat er met me was gebeurd en dat maakt me soms wel bang. Hoeveel andere personen hebben dit meegemaakt? Hoe kunnen we dit in cijfers uitdrukken als men als slachtoffer zelf niet duidelijk beseft what the fuck er nu gaande was? Het is een raar gevoel, beseffen dat je verkracht bent terwijl je nog half sliep. Wetende in een ver hoekje in je geest dat je lichaam er wel positief op reageerde en beseffende dat je verondersteld had een natte droom mee te maken. Plotsklaps wakker worden als al je alarmbellen afgaan en je eindelijk bij volle bewustzijn bent. Roepen, wegduwen, verbazing, verwondering, ongeloof, rillen, nadenken, weglopen. In zo’n trant heb ik gereageerd. Waarschijnlijk als één van de velen…

Sommige dagen gebeuren. En men wil er altijd een verklaring voor vinden. Bepaalde mensen verwijten de dader, anderen het slachtoffer. Bepaalde mensen zoeken een uitleg op individueel niveau, anderen op structureel niveau. Soms beeld ik me in dat hetgeen me overkomt deel is van een groter geheel. Dat het me klaarstoomt voor de nieuwe revolutie. Een revolutie die het neokapitalisme, individualisme, seksisme, racisme, validisme en andere negatieve ‘-ismen’ kapot maakt. Een revolutie waarbij het volk opnieuw het volk wordt en geen slaven meer zijn van de consumptiemaatschappij. Een revolutie waarbij slechte mensen bestraft worden voor hun misdaden en slachtoffers geholpen worden zodat we niet zoals nu in een victim-blaming maatschappij worden opgevoed waarbinnen verkrachters vrij mogen rondlopen en nieuwe slachtoffers mogen maken.

I did my duty, ik deed mijn plicht. Het lot van vele andere vrouwen en mezelf ligt nu in de handen van een gerecht dat niet eens weet wat verkrachting is. I did my duty, ik deed mijn plicht, maar onze maatschappij is nog altijd vrouwonvriendelijk, victim-blamend en begrijpt nog altijd niet hoe het is om niet perfect te kunnen zijn.

P.S.: I don’t have a problem with chosing men. Men have a problem with respecting me.

 

Op deze blog publiceren we getuigenissen over geweld. Wij geloven je en respecteren je wensen, als je het anoniem wil – zoals vaak gevraagd wordt – of onder een pseudoniem… Je kan ons mailen met vragen of getuigenissen op felfeminisme@gmail.com. Zie ook hoe omgaan met overlevers / slachtoffers.