illegal

Een vriendin vroeg me een nieuwe tekst over de jungle te schrijven: “Hoe is de situatie daar?”

Wel, de situatie is vrij deprimerend en uitzichtloos eerlijk gezegd…

Oké, er wordt goed werk geleverd door de vrijwilligers en ngo’s: er zijn nu meer toiletten, waterpunten en vuinisplaatsen, de meeste families en ondertussen ook een groot deel van de mannelijke bewoners werden ondergebracht in caravans en huisjes, de depots sorteren en distribueren dagelijks spullen, er zijn gemeenschapskeukens, er is een therapiecentrum, vaccinatiecentrum, theatertent, vrouwen- en kinderencentrum, binnenkort komt er ook een distributiecentrum voor minderjarige tieners, de dokters ter plaatse leveren uitstekend werk, etc.

Mensen creperen met andere woorden niet meer, maar van een menswaardig leven is er natuurlijk ook allesbehalve sprake.

Door op deze korte termijn hulp te focussen vergeten we vaak uit het oog dat de meeste kampbewoners geen leven lang in de jungle willen blijven, ook al zitten sommigen er al sinds enkele maanden of jaren en hebben er de moed in verloren ooit nog in Engeland te geraken.

De mensen die naar de UK willen hebben er familie, of ze denken dat ze er onmiddellijk aan papieren zullen geraken, of ze hebben bv. Italiaanse papieren, maar geraken er niet aan de bak vanwege de economische crisis en willen in het zwart in de UK werken: ‘the English dream’ in plaats van ‘the American dream’…

Terugkeren is geen optie. Ofwel omdat ze in hun thuisland vervolgd worden, ofwel omdat er geen werk en toekomstperspectieven zijn. Meestal is het echter een combinatie van beide.

Er zijn overigens niet weinig kampbewoners die een (illegaal) leven hebben opgebouwd in de UK. Ze hebben er een job, woonst en vrienden en spreken perfect Engels, maar worden keer op keer gedeporteerd door de Engelse autoriteiten. Terug naar de jungle in Calais, naar het Europees land van hun vingerafdruk (dublin 3), of – als ze nog meer pech hebben – terug naar hun land van herkomst. Ik heb mensen ontmoet die drie keer van Afghanistan naar de UK ‘gereisd’ zijn en ervan overtuigd zijn dat het de beste optie is die ze hebben, wat waarschijnlijk nog de waarheid is ook…

Wat me opvalt is dat iedereen in de jungle wil werken. Iedereen wil een job in de UK. Sommige minderjarige kids worden naar Engeland gestuurd om er te gaan werken. Ze zijn 12 en fucked up en denken werkelijk dat als ze aankomen in de UK, ze er onmiddellijk aan de slag kunnen.

Een vriendin uit Londen vertelde dat haar vader indertijd op 11-jarige leeftijd naar Engeland gestuurd werd en dat hij van daaruit zijn hele familie in Kasjmir, Pakistan onderhield. Zulke dingen gebeuren nog steeds. Wanneer de oudste mannelijke kostwinner van de familie een kind is omdat de vader, nonkels of oudere broers het zijn afgetrapt, omgekomen of omgebracht zijn, dan wordt dat kind eropuit gestuurd om geld te verdienen. En het leven van de moeder en alle jongere broertjes en zusjes hangt ervan af. De profiteurs…

Iedereen in Calais zit vast. Iedereen wil naar Engeland. En als ze niet naar Engeland gaan, is dat omdat ze hebben opgegeven. Calais is een beetje zoals het vagevuur zoals ik het al in een eerdere post omschreef: “It’s the waiting in a disgusting place for better times to come…”

Dus hoe gaat het in Calais?

Slecht zou ik zo zeggen.

Twee dagen geleden is er weer een kind omgekomen toen hij de Engelse grens probeerde over te steken. Hij klom in een koelkasttruck en is erin gestikt. 15 jaar. Met familie in de UK en het legale recht er asiel aan te vragen en papieren te krijgen. Alleen respecteert Engeland het recht op familiehereniging en daarmee de Dublinakkoorden niet dus moest hij de grens op illegale wijze oversteken.

Ik zou alle Europese leiders en iedereen die vluchtelingen ‘profiteurs’ noemt met hun gezicht in een van de chemische toiletten in de jungle willen drukken. Recht in de diarree van 7000 zieke kampbewoners.

Mensen sterven hier. Doordat ze de grens proberen oversteken en niet zelden ook door de politie. En er wordt weggekeken. Niet door iedereen gelukkig, maar wel door de meesten. Anders zouden er geen 7000 mensen – mensen en geen beesten – vastzitten in een armtierig kuststadje als Calais. Anders zou ik hier nu niet zijn en deze post typen. Anders zou het waarschijnlijk wereldvrede zijn.

Het goede nieuws is dat mensen sterk zijn. Sterker dan ik dacht. Anders zou iedereen hier al lang dood zijn.

Advertenties