Ik was vandaag met vier vrienden in Calais. En ik schaam me.

Ik schaam me ervoor dat mensen in Europa als beesten moeten leven. 4000 a 5000 vluchtelingen die net over de Belgische grens aan hun lot worden overgelaten. Het is onvoorstelbaar. De Franse staat heeft 5 waterpunten – dus 1 per 1000 man (!) – georganiseerd, voor de rest niets. Rond de waterpunten is alles smerig en vuil.

De Franse overheid heeft alle vluchtelingen in Calais verzameld op een stuk braakland dat “de jungle” wordt genoemd. En aan de Eurotunnel hebben ze een groot ijzeren hek met prikkeldraad gebouwd, zodat de vluchtelingen niet tot aan de tunnel kunnen geraken en zo Engeland kunnen bereiken, waarvan ze denken dat daar alles goed zal zijn.

De verhalen over de Franse politie zijn waar. Ze nemen de vluchtelingen hun schoenen af, zodat ze niet over het hek kunnen klimmen, omdat ze weten dat ze er hun geld in steken of gewoon om hen te pesten, uit puur sadisme. Een heel groot deel van de vluchtelingen heeft dus geen schoenen, ze lopen er op slippers rond. En het is koud in ‘de jungle’. En nat. En modderig.

Ik heb vele mensen gezien die ziek zijn, die de hele tijd moeten hoesten en er zijn nauwelijks dokters of verpleegsters aanwezig. Er is ook geen enkele tandarts. Bovendien zijn er mensen gewond geraakt door de prikkeldraad. Die wonden raken dan geïnfecteerd en kunnen niet meteen of ook gewoon niet verzorgd worden.

Mijn vrienden, ik en de andere vrijwilligers van de actie “Wij gaan naar Calais en nemen mee…” hebben spullen aan de vluchtelingen uitgedeeld. Met telkens twee a drie man stonden we aan de zijkanten van de koffer van de auto, alle andere deuren moesten gesloten blijven, en dan hebben we met twee mensen uitgedeeld. We schreeuwden de hele tijd: “One line!” en duwden mensen weg van de zijkanten van de koffer. Hopen mensen. Wanneer er te veel chaos ontstond, sloten we de koffer tot de rust terugkeerde en de vluchtelingen weer in een rij gingen staan.

Ik ben anarchist en tegen autoriteit, maar ik heb mensen afgeblaft. Ik heb mensen een handdoek, stuk zeep, tandenborstel, tandpasta en lepel gegeven en hen dan – een voor een – van de koffer weggeduwd en geschreeuwd: “Next one!”. Ik had niet eens de tijd om mensen aan te kijken. Ik kan me nauwelijks gezichten herinneren. Ik heb hen gewoon de spullen in de hand gedrukt en daarna weggeduwd.

En dan de schoenen. Die zijn zeer gegeerd. Dus gingen we in groepjes van twee a drie met een kleine zak schoenen het kamp in, spraken mensen op blote voeten aan, lieten hen – als ze de juiste maat hadden – een paar schoenen passen en enkel als ze pasten, gaven we hen de schoenen. Ik voelde me op een misselijkmakende manier zoals de prins van assepoester, die naar de persoon met het juiste voetje op zoek gaat…

Verder krijgen de vluchtelingen een maaltijd per dag. Een fucking maaltijd. En daarvoor staan ze soms vijf uur aan te schuiven. In de regen. Voor een stomme kom eten.

Er zijn godzijdank twee vrouwen die zich onophoudelijk voor de vluchtelingen inzetten en ook zelf in het kamp wonen. De ene heet Liz, een Engelse vrouw met een legertruck, ze slaapt elke nacht met een paar vrijwilligers in haar truck. De andere heet Jessica, een Spaanse vrouw geloof ik, ze heeft in ieder geval een Spaans accent. Beiden zorgen er van ’s morgens tot ’s avonds voor dat de spullen de juiste mensen bereiken, vooral dan de mensen die net zijn aangekomen en nog geen tent, slaapzak, dekens, enz. hebben en dus gewoon buiten moeten slapen.

We hebben mensen ontmoet uit Iran, Irak, Afghanistan, Syrië, Soedan, Eritrea, enz. Die mensen zijn gevlucht voor vervolging of oorlog. Niets ” ’t Zijn allemaal profiteurs.” We hebben ook hopen minderjarigen gezien in het kamp. En die zijn daar alleen. Waarom vangt niemand die tieners op?

Ik schaam me ervoor Vlaming, Belg en Europeaan te zijn. Iedereen die deze misère, deze primitieve, mensonwaardige toestanden toelaat, is medeverantwoordelijk. Iedereen die dit leest en denk: “Eigen volk eerst” kan voor mijn part in zijn eigen verderf stikken. Vandaag ben ik enkel trots op de vluchtelingen die als dieren weten te overleven in de hel van Calais en op de twee dappere vrouwen die zich op eigen houtje constant inzetten om de allerzwaksten in het kamp te bereiken…

Denk na, organiseer jullie, ga naar Calais! Maar ga niet alleen! Ga in groep!

Wij gaan naar Calais en nemen mee”:

https://www.facebook.com/events/1000491939971968/

Calais Migrants Solidarity:

https://calaismigrantsolidarity.wordpress.com/

assepoester