Ik was gisteren op mijn eerste nazidemo. Ik bedoel anti-nazidemo. Het was in het dorpje Falkenberg, in de stadrand van Berlijn. De nazidemo kwam er naar aanleiding van de opendeurdag van een containerpark voor vluchtelingen. Het was de dag voor de opening van het nieuwe asielcentrum. Er waren een dertigtal hardcore neonazi’s, maar die hebben we niet werkelijk te zien gekregen omdat de politie hen van ons weg hield. Bovendien liep hun demoroute door de velden, in de middle of nowhere. Waarschijnlijk hadden ze geen andere, betere demoroute toegewezen gekregen, wat zeer goed is.

Er waren echter ook veel nazibewoners die zich voor het park verzameld hadden en ons beledigden. Het was maar een platte bedoening, maar ik moet toegeven dat ook sommige “mackerantifa’s” uit onze groep even domme spreuken terugriepen: “Euer stammbaum laeft im kreis!” (“Jullie stamboom vormt een cirkel!”) was een van de slechtere antifaparolen :s

Hoewel racisten geen respect verdienen, had ik toch – medelijden is misschien niet het juiste woord, eerder een soort “medegevoel” – met de nazibewoners. Ze zagen er arm, dom en ongezond uit. Ze zagen eruit alsof het leven en de maatschappij hen ook niet goed bedeeld hadden. Ik had het gevoel dat ze van niet beter wisten en dat hun gemeenschappelijke frustratie, woede en haat ervoor zorgen dat ze samen klitten, “bonden”, en ze zich zo samen sterk voelden tegenover “de anderen”: diegenen die komen profiteren, het allemaal voor niets krijgen en zich dan ook nog eens rot komen gedragen, hun cultuur en religie komen opdringen, “onze” vrouwen slecht behandelen, enz. En dat allemaal op de kap van de hardwerkende Vlaming – euh – Duitser. Allemaal dikke bull shit natuurlijk, maar ik ken deze haatpropaganda. Ik ken ze omdat ik met haar opgroeide. En wanneer ik mijn moeder en vrienden in Vlaanderen ga bezoeken, wordt ik er nog steeds elke dag opnieuw mee geconfronteerd.

Ik dacht bij mezelf: hoe jammer dat deze mensen die eigenlijk net zo gef*ckt worden door het systeem als alle andere “ongewensten” niet solidair zijn met de vluchtelingen en migranten. Hoe jammer dat de zwakken de zwakken bestrijden en dat ze niet samen strijden voor een menswaardiger leven, voor gelijkheid en vrijheid.

“Es ist nicht egal”, Berlin Boom Orchestra:

https://www.youtube.com/watch?v=CbLXnsF7LFw

Es ist nicht egal, ob du daneben stehst.
Es ist nicht egal, ob du dich wegdrehst.
Es ist nicht egal, ob du nur zuschaust.
Es ist verdammt nochmal nicht egal, ob du wegschaust.
(2x)

Het doet er toe of je ernaast staat.

Het doet er toe of je je wegdraait.

Het doet er toe of je enkel toekijkt.

Het doet er – nogmaal – verdomme toe of je wegkijkt.

(2x)

Egal wo in diesem Land die Nazis morden, ob im Westen, Osten, Süden oder Norden.
Mein Blick schweift über Stadt und Land, denn das Problem ist altbekannt: die Biedermänner machen nichts, außer sich sorgen, um ihre Ruhe, ihre Ordnung, ihren Frieden, um ihr Vaterland, das sie so schrecklich lieben.
Doch wer zur Freiheit sich bekennt, muss wenn ein Haus mit Menschen brennt, dafür sorgen, dass die Brandstifter nie mehr siegen.

Het doet er niet toe waar in dit land de nazi’s moorden, of het in het westen, oosten, zuiden of noorden is.

Mijn blik dwaalt over stad en land want het probleem is goed bekend: de eerlijke mannen doen niets behalve zich zorgen maken over hun rust, hun orde, hun vrede, over hun vaderland waarvan ze zo vreselijk houden.

Nochtans wie voor vrijheid is, moet wanneer een huis met mensen brandt, ervoor zorgen dat de brandstichters nooit meer overwinnen.

Und jetzt schau dich an mein Freund: was tust du?
Du schweigst und wer schweigt, der stimmt zu.
Du findest das zwar alles widerlich, doch willst nur deine Ruh’ und so tut jeder seinen Teil dazu.
Irgendwann stumpfst du ab und denkst: egal, ich kann nichts tun, sonst land ich selbst am Marterpfahl.
Doch wenn alle so denken, hätten wir schon längst verloren, entscheid dich lieber jetzt, der Grad ist schmal.

En bekijk jezelf nu eens mijn vriend: wat doe je?

Je zwijgt en wie zwijgt, die stemt toe.

Je vindt het allemaal weliswaar walgelijk, maar toch wil je enkel je rust en zo draagt iedereen er zijn deel toe bij.

Na een tijdje stomp je af en denk je: het doet er niet toe, ik kan er toch niets aan doen, anders draai ik er zelf nog voor op.

Nochtans wanneer iedereen zo denkt, zouden we al lang verloren hebben, beslis liever nu, de grens is dun.

stencil-street-art-fight-facism-racism-oppression