“Iran heeft alles en niets tegelijkertijd. Het is een prachtig land, met prachtige mensen, maar er is geen vrijheid.”

Dit is de zin die Seba voortdurend herhaalt terwijl hij me over zijn vlucht van Iran naar Europa vertelt.

Ik ontmoette Seba gisterenavond op een feestje bij vrienden. Het is een 23-jarige “queer kid” uit Teheran. Men zou op het eerste gezicht niet verwachten dat deze knappe, elegante jongeman zo’n horrorverhaal te vertellen heeft.

Doordat hij geconverteerd was naar het christendom en gay was, liep hij groot gevaar in zijn thuisland. Hij studeerde er geneeskunde en groeide op in een warme, open en progressieve familie, maar op zijn twintigste zeiden zijn ouders dat hij moest vertrekken omdat hij in Iran geen toekomst had en ze vreesden voor zijn leven. Bovendien moest hij twee jaar verplicht het leger in en queere mensen worden er gewoon constant verkracht.

Seba en zijn familie betaalden 12 000 euro aan een mensensmokkelaar om hem naar Europa te brengen. Hij werd eerst naar Turkije gebracht, waar hij een maand in Istanboel verbleef en een klein kamertje moest delen met verschillende andere vluchtelingen.

Vervolgens kwam de overtocht naar Europa. Seba werd met nog dertig anderen in een wankel bootje gepropt en stak daarmee de Middellandse Zee over. De andere vluchtelingen vroegen hem “zijn hoeveelste keer” het al was. Hij verstond niet meteen wat ze bedoelden. Bleek dat velen van hen al voor de tweede, derde of zelfs vierde keer probeerden over te steken.

In Griekenland werd Seba vrijwel meteen opgepakt door de politie. In het gevang werd hij door de agenten groepsverkracht. Hij loog over zijn identiteit en vertelde dat hij uit Afghanistan komt zodat ze hem niet zouden kunnen deporteren. Vluchtelingen uit Iran worden in Griekenland namelijk meestal meteen teruggestuurd.

Vanuit Griekenland nam Seba dan met een vals Afghaans paspoort het vliegtuig naar Berlijn. Wonder boven wonder kwam hij door alle checkpoints, waarschijnlijk doordat hij er heel hip en westers uitziet en perfect Engels praat. Toen hij in de luchthaven van Berlijn arriveerde, vertelde hij de politie meteen dat hij vluchteling is. Ze waren verbaasd en wisten niet goed wat met hem aanvangen: “Weeral een vanuit Griekenland” zeiden ze.

Doordat Griekenland niet tot de “Dublinlanden” behoort, werd Seba niet meteen gedeporteerd naar Griekenland, het aankomstland waar zijn vingerafdrukken genomen werden, maar kon hij asiel aanvragen in Duitsland. Als hij in pakweg Italië vingerafdrukken zou hebben, zou dat niet het geval zijn. Ik heb mensen ontmoet die door dit systeem jarenlang ondergedoken leefden tot hun vingerdrukken in het land van aankomst verdwenen waren en ze in een ander land, waar ze meer kans maakten, opnieuw (politiek) asiel konden aanvragen.

Doordat Seba als geconverteerde christen en homoseksueel het gevaar loopt vervolgd en terechtgesteld te worden door de Iraanse regering, krijgt hij in Duitsland wel hoogstwaarschijnlijk politiek asiel. Hij moest sinds zijn aankomst in Berlijn 1,5 jaar (!) wachten op zijn interview, dat in maart was, en krijgt dan “binnenkort” de uitslag en hoogstwaarschijnlijk ook Duitse papieren. Wanneer de uitslag en de papieren komen hangt compleet af van de Duitse bureaucratische willekeur, in de tussentijd kan Seba niet beginnen studeren, werken en deelnemen aan het maatschappelijke leven zoals hij graag zou willen.

Seba heeft nog steeds contact met zijn ouders. Ze proberen zo vaak mogelijk met elkaar te “skypen” en missen elkaar heel erg. Zijn ouders werden door de Iraanse politie ondervraagd over hun zoon, maar zijn vader heeft gelogen “dat hij geen zoon meer heeft, dat hij weg is en er geen idee van heeft wat hij nu uitspookt.” Zijn familie loopt nog steeds groot gevaar, maar helaas kunnen ze het land niet verlaten doordat ze (vanwege “missioneren” voor het christendom) op de “zwarte lijst” van de regering staan en in de gaten gehouden worden.

Zijn ouders zeiden Seba voordat hij vertrok: “We willen dat je vrij bent.” Hun zoon is nu eindelijk vrijer als tevoren, maar de prijs daarvoor was heel hoog.

Ik wens Seba de vrijheid toe die hij verdient, net zoals alle andere mensen op de vlucht en op zoek naar een beter leven voor zichzelf en hun geliefden.

Theo Franken daarentegen, onze niet zo grappige grap van een “Staatssecretaris voor Asiel en Migratie” wens ik toe: vervolging door zijn regering, gedwongen afscheid van zijn familie die dan achterblijft en het gevaar loopt opgesloten, gefolterd en terechtgesteld te worden, een levensgevaarlijke overtocht over de Middellandse Zee in een wankel bootje volgepropt met andere wanhopige vluchtelingen, een anale groepsverkrachting door zijn vrienden de politie, en tenslotte heel veel onzekerheid over zijn toekomst. Misschien dat hij dan eindelijk inziet dat het toch niet allemaal zo overdreven is.