mackinnon

I don’t know why women and men being socially defined groups is coming as a revelation to anyone. It was obvious to all of us in the early women’s movement that what we live as “woman” is a social construction of male supremacy, and that the notion that it is based in nature is its most pernicious delusion.

Catharine A. MacKinnon is samen met Andrea Dworkin één van de meest bekende feministes van de tweede golf in de VS (jaren 1970-1980) en een invloedrijke juriste, schrijfster en radicale feministe. Toen ik studeerde ontdekte ik enkele artikels van haar en daarna haar geweldige boeken: Only Words, Toward a feminist theory of the state en Are women human. Alle Engelstalige citaten in dit stukje zijn van MacKinnon.

Een recent interview dat de website transadvocate.com van haar afnam maakte me nog meer fan. Het interview gaat over de visie van haar en Dworkin op een aantal zaken zoals sekse en gender en ook over een oud zeer: de aanwezigheid binnen radicaal feminisme van een verkeerd gelopen deelstroming, feministes die op biologisch reductionistische wijze vrouwen indelen in hokjes en transvrouwen willen weren uit feminisme.

Male dominant society has defined women as a discrete biological group forever. If this was going to produce liberation, we’d be free.

Een heleboel feministes – waaronder bijvoorbeeld de groep FEL – kanten zich hier fel tegen en werken aan een feminisme dat tegelijk scherp én transinclusief kan zijn. Dat is eigenlijk niet zo bijzonder, maar de transhaters zijn luide roepers die toch een jammerlijke impact hebben op hedendaags feminisme.

To me, women is a political group. I never had much occasion to say that, or work with it, until the last few years when there has been a lot of discussion about whether transwomen are women.

Dworkin en MacKinnon behoren bij de meest verkeerd voorgestelde feministes aller tijden. Hun stevige politiek zorgde voor een heleboel vijanden, zoals bij de kapitalisten in de porno- en prostitutie-industrie. Er werden heel wat verkeerde verhalen over hen verspreid, waaronder bijvoorbeeld dat beide feministes transhaters zouden zijn. Dat is gelukkig niet het geval. Dworkin is overleden maar in haar boek Woman Hating vind je een geweldig hoofdstuk over onderzoek naar sekse, interseks en meer – ze was daarmee haar tijd nogal vooruit.

Om de puntjes nog eens op de i te zetten, interviewde Transadvocate MacKinnon in april van dit jaar. Het is een geweldig interview: scherp, duidelijk en humoristisch. MacKinnon is zeer duidelijk over transvrouwen,  die volgens haar simpelweg vrouwen zijn. Ze is ook duidelijk over de transhaters en hun “morele” posities tegen de aanwezigheid van transvrouwen:

I don’t take moral positions. I am a political and legal theorist, not a moral one, and regard moral theorizing as basically solipsistic grandstanding. Statements like the above only strengthen this view. I will observe that, from the standpoint of a political analysis of sexual politics, basing morality in nature is contrary to everything feminism has achieved.

De transhaters verzinnen heel wat verhalen over gewelddadige transvrouwen, vrouwen die zich niet goed voelen in openbare toiletten waar ook transvrouwen zijn… MacKinnon merkt terecht op dat die bathroom scare wel heel conservatieve paniekzaaierij is.

Politically constructing trans women as a bathroom boogieman provides the right a convenient strawman to rally against as a new face of immorality.
(…)
Many transwomen just go around being women, who knew, and suddenly, we are supposed to care that they are using the women’s bathroom. There they are in the next stall with the door shut, and we’re supposed to feel threatened. I don’t. I don’t care. By now, I aggressively don’t care.

Het is hier waard op te merken dat veel van de transhater “feministes” inderdaad een zeer conservatieve achtergrond hebben. MacKinnon is hier heerlijk: By now, I agressively don’t care. Net als ik vind ze dit soort toestanden op zijn zachtst gezegd tijdverspilling: er is werk te doen in het feminisme, nuttig werk, in plaats van rond te staan mensen in hokjes te stoppen en ze uit te sluiten.

I hope that this helps clarify what has already been clear in my work for decades. We all have a lot to do beyond policing “women.”