Ik heb onlangs een paar licht beangstigende feministes ontmoet. En een hele lieve jongen.

De feministes waren vrienden van J., onze tijdelijke nieuwe huisgenote, en waren in de WG* op bezoek.

Wat me vrijwel meteen opviel, was dat ze zo hard, bijna verbitterd waren, dat ze mannen haatten en tijdens hun discussies helemaal niet goed naar elkaar luisterden, maar daarentegen het hoogste woord probeerden te voeren en elkaar continu onderbraken. Ik dacht dat deze feministen enkel in de fabeltjes van anti-feministen bestonden. Ik was ze in ieder geval nog nooit eerder zelf tegengekomen.

Ik zat een tijdje bij hen aan tafel en de thema’s waren best interessant: patriarchaat versus matriarchaat, huiselijk geweld, prostitutie, … Toch voelde ik me hoe langer hoe meer op mijn ongemak.

Ik had het gevoel dat feminisme er voor deze vrouwen niet om draaide het patriarchaat te ontmantelen, maar vrouwen in plaats van mannen aan de macht te brengen. “Want vrouwen zijn goed en mannen zijn slecht en voordat het patriarchaat er kwam, was er overal in de wereld matriarchaat en toen was alles nog koek en ei.”

Ze hadden een uiterst simplistische visie op de wereldgeschiedenis en wilden de structurele machtsverhoudingen gewoon omkeren. Daarbij verloren ze uit het oog dat niemand het recht heeft anderen te overheersen (en te onderdrukken). Ook vrouwen mannen niet. Ik realiseerde me voor het eerst hoe belangrijk de “anarcha” in “anarchafeminisme” wel is.

Verder voelde ik hoe ik tijdens de discussies meeging in hun concurrentie om het laatste woord. Ik ergerde me dood aan het gespreksgedrag van deze vrouwen en mezelf. Op een gegeven moment had ik er genoeg van en ging bij mijn Argentijnse vriend Jo., die ook bij ons op bezoek was, in de living zitten.

Ik bemerkte hoe ik met deze jongen, die geen flauw idee had van feminisme, beter over feminisme kon discussiëren als met de “radfems” aan de keukentafel. Het voelde bijna als een opluchting.

Jo. bleef ongeveer een week bij ons logeren. We hadden vele lange, interessante gesprekken (waaronder meerdere over feminisme), trokken vaak met elkaar op en hadden superleuke seks.

Op een gegeven moment bemerkte ik dat Jo. er echt geen idee van had wat “consentual sex” precies betekent. Ik voelde dat hij me graag had en respecteerde, maar toch vroeg hij zelden of nooit na of ik een bepaalde seksuele handeling (bijvoorbeeld anale seks) ook echt wilde en probeerde het gewoon voorzichtig uit totdat ik al dan niet “nee” zou zeggen.

Ik was er een avond erg kwaad om en distantieerde me een beetje van hem, maar toen bedacht ik dat hij er waarschijnlijk – net als ik vroeger – geen idee van had wat “consent” tijdens de seks precies betekent en hoe daarmee om te gaan. Ik besloot er dus met hem over te praten en te zien hoe hij erop zou reageren.

Zoals ik al dacht, was het de eerste keer dat hij er überhaupt over hoorde en nadacht. Hij had er simpelweg nog nooit bij stilgestaan dat het inderdaad logisch en beter is kort na te vragen of een bepaalde, seksuele handeling de (seks)partner ook daadwerkelijk bevalt, vooral dan als het om nieuwe (seks)partners gaat van wie men de (seksuele) grenzen nog niet zo goed kent. Hij leek erg onder de indruk van iets dat eigenlijk ongelofelijk simpel is.

Vanaf ons gesprek zette J. het “consent concept” om in de praktijk en vroeg telkens kort na of ik gekust, gebeft of wat dan ook wilde worden. Ik vond het super, zelfs een beetje grappig, en bedacht dat men met intelligente, gevoelige en toegankelijke mensen misschien wel meer kan aanvangen dan met een paar “festgefahrene” feministes die allemaal hun groot gelijk willen halen…

Hier de link naar het super goede zine “Learning Good Consent” over “consentual sex”.

En hier ook nog eens de link naar “FEL” (“Feministische en Links”), een zeer coole, transinclusieve, radicaal-feministische groep en Evie Embrechts’ keigoede blog “De Tweede Sekse”.

(*WG: “Wohngemeinschaft”)

consent