Sinds ongeveer twee jaar sta ik model voor kunstenaars. Meestal voor tekenaars en schilders, maar soms ook voor beeldhouwers. Meestal sta ik akt, maar soms doe ik ook portret en mode.

Hoewel het werk hier in Berlijn zeer slecht betaald wordt en men meestal ook maar een paar uurtjes per week kan werken (een sessie duurt dan ook meestal maar een tot drie uur), houd ik ervan omdat het werk flexibel is en ik met mijn lichaam kan werken. Bovendien is het per uur nog steeds beter betaald als de meeste andere slecht betaalde jobs in Berlijn.

Doordat een paar kunstenaars met wie ik regelmatig samenwerk me gevraagd hadden te poseren voor de camera en dat best wel meeviel, ben ik ook even als aktefotografiemodel beginnen werken. Omdat het meer als drie keer zoveel verdient. Omdat ik het geld nodig heb. Bovendien dacht dat het werk gelijkaardig zou zijn. Ik kon me niet meer vergissen.

Het wereldje van de aktefotografie is helemaal anders als dat van het aktetekenen. Waar het bij aktetekenen om interessante posen, anatomie, lichaamsgevoel en -beheersing, persoonlijkheid, uitstraling en kunst draait, gaat het bij aktefotografie om naakte, jonge, geseksualiseerde vrouwenlichamen en de reproductie van vrouwelijke genderstereotypen.

“Aktefotografen” zijn zelden kunstenaars. Het zijn meestal rijke, oudere, blanke mannen met een dure hobby, namelijk: naakte, jonge, aantrekkelijke vrouwen fotograferen en daarmee concurreren bij hun “wanna-be”-collegafotografen. Het zijn voyeuristen. Niet alle natuurlijk, er zijn natuurlijk ook super goede aktefotografen, maar wel de meeste.

Ik heb een paar aktefotografiesessies gedaan. Ze duurden niet lang en het verdiende goed, maar ik moest er haast van kotsen. Ik vroeg me af hoe ik dit werk in godsnaam in overeenstemming kon brengen met mijn radicale feministische ingesteldheid. Hoe ik kon doorgaan zonder eronder te lijden en op het einde gewoon door te draaien. Ik besloot dat dat niet ging. Dat ik ermee moest ophouden. Dat ik het enkel nog bij uitzondering voor vrienden of fotografen die ik echt goed vind zou poseren en dan nog liever op TFP-basis, als dat ze me er voor zouden betalen.

Er valt achteraf bekeken best wel een parallel tussen aktefotografie en prostitutie te trekken: jonge, naakte, aantrekkelijke, vrouwenlichamen staan voor (veel) geld ter beschikking voor (meestal) rijke, oudere, blanke mannen. Het grote, doorslaggevende verschil is natuurlijk de seks, de lichamelijke intimiteit, maar voor de rest is het precies dezelfde seksistische kackscheisse: rijke, oudere mannen kopen arme, jonge vrouwen.

102 (1)