Een bijdrage door S.

Tijd om te spreken.

Ik ben razend. En ik moet het kwijt. Want soms is het goed om kwaad te zijn. Zeker
als je altijd al je mond houdt uit angst de ander kwetsen, terwijl die ander hier dan
weer geen reet om lijkt te geven …

Ik ben kwaad op hem. En op mezelf. En op deze hele verdomde machocultuur.
We hebben net een zware discussie gehad. De vader van mijn kind en ik. Hij is zes
maanden in het buitenland aan het werken terwijl ik in Belgie ben met ons kind (dit
al voor de tweede keer sinds haar geboorte).

Hij zei dat ik, terwijl hij hard aan het werken is, gewoon denk aan plezier maken. En
dat omdat ik met vrienden (en mijn dochter) enkele dagen naar Berlijn ging om een
goede vriendin van ons te bezoeken. Hij vraagt zich af waarom ik mijn tijd moet
vullen met reizen, in plaats van een ‘klein jobke’ te vinden zoals poetsen
bijvoorbeeld.

Ik ben zo enorm kwaad.

Ik neem het leeuwendeel van de verantwoordelijkheden om een kind op te voeden
op mij. En daarbij word ik nog eens geconfronteerd met zijn ondankbaarheid en zijn
veronderstelling dat ik eigenlijk niets doe, dat ik beter een ‘klein jobke’ zoals
poetsen zou moeten doen.

Het is niet alsof ik niet voor mijzelf kan zorgen. Ik neem foto-opdrachten aan en ik
ben perfect in staat om mijzelf en mijn dochter financieel te onderhouden. Ik betaal
zelf zo goed als alle onkosten voor haar. Dat doe ik vooral ook door eenvoudig te
leven, want het is niet makkelijk om veel te werken wanneer je ook alleen voor een
kind zorgt.

Begrijp me niet verkeerd, ik zie ons kind doodgraag, en ik geniet er enorm van haar
te zien opgroeien. Maar ze is nu bijna twee jaar oud en hij heeft nog nooit één dag
alleen voor haar gezorgd. En als ik hem zeg dat ik het daar wel moeilijk mee heb, is
zijn antwoord dat ik aan het zagen ben en dat dat de dingen er niet beter op zal
maken. Maar weet je wat de dingen er beter op zou maken? Dat hij zou toegeven
dat het inderdaad moeilijk is alleen, en dat hij zijn verantwoordelijkheid als vader
zou opnemen. Hij zegt teleurgesteld te zijn in mij, dat ik niet iets meer kan doen
waardoor ik wel zou kunnen ontploffen!

Elke dag van de afgelopen 22 maanden (oké, in totaal heb ik toch wel zo’n 6 dagen
‘vrij’ gehad) heb ik zoveel tijd en energie gestoken in de zorg voor mijn dochter:
wassen, voeden, troosten, ’s nachts opstaan, haar verschonen, haar de hele dag
bezig houden, …

En zelfs wanneer hij niet werkt, laat hij dat grotendeels aan mij over. Alsof dat maar
normaal en ‘natuurlijk’ is. Hij steekt er at en toe wel tijd en energie in als hij er is,
maar dan gewoon zoals sommige vrienden of familie dat zouden doen, volledig
vrijblijvend. Hij begint al te klagen tegen mij als ik hem vraag haar even mee te
nemen naar de winkel. En het ergste vind ik het gevoel dat mijn inspanningen totaal
niet gezien, niet gewaardeerd worden. Dat het allemaal zo vanzelfsprekend lijkt.
Terwijl een kind alleen opvoeden je leven helemaal omgooit, je er heel wat vrijheid
voor moet laten en je vaak jezelf op de tweede plaats moet zetten. Een kind alleen
opvoeden of met twee, maakt een wereld van verschil.

Ik schrijf niet om hem slecht te maken. Uiteindelijk is hij de man waar ik van hou en
heel veel om geef, en heeft hij veel kwaliteiten en een prachtig hart. Natuurlijk ligt
de fout niet alleen bij hem. Ik zal ook moeten veranderen. Ik heb veel te lang
geaccepteerd en gezwegen. Te weinig vertrouwd op mijn innerlijke stem, die me zei
dat het niet eerlijk was. En ik heb nog veel te veel de neiging om ‘mijn man’ te
behagen, om een goede vrouw te willen zijn die het waard is om geliefd te zijn.
En er is natuurlijk de maatschappij. Die de meisjes opvoedt met poppen en de
jongens met autootjes. Die er niet om lijkt te geven hoeveel kinderen enkel en
alleen door hun moeders opgevoed worden en hierin hun verantwoordelijkheid
nemen. N is zelf één van hen, zijn moeder heeft haar (vier!) kinderen in haar eentje
grootgebracht.

Maar vanaf vandaag beloof ik mezelf dat het genoeg geweest is. Ik ga mijn mond
opendoen en zeggen waar ik in geloof. Ik stop met het stemmetje te volgen dat me
vertelt dat ik moet zwijgen, dat het niet belangrijk is te spreken en op te komen
voor mijn mening. Ik ga stoppen met mezelf te onderdrukken en te kwetsen uit
angst de ander niet te kwetsen (als de situatie oneerlijk, natuurlijk).

Ik kan opkomen voor mezelf, ook tegenover mensen die luider schreeuwen en
sterker zijn dan ik. En dat zal ik doen.

Ik ben mijn vriendin dankbaar, die me deze oneerlijke situatie zo goed deed inzien.
Die me hielp om mijn eigen frustratie te begrijpen. Dankbaar voor de zines die ik de
laatste dagen heb gelezen en die me meer zelfvertrouwen en kracht hebben
gegeven om voor mezelf op te komen.

We zouden elkaar moeten steunen, nooit onze ogen sluiten voor wat onrechtvaardig
is. Durven spreken en samen proberen om van deze wereld een plek te maken die
mooier is en waar er gelijkheid heerst.