Deze gastbijdrage van Kina gaat over seksueel misbruik in het gezin. Er geldt een trigger warning. Lees enkel verder als het niet te moeilijk is voor jou en geen ongewenste herinneringen of angst oproept.

 

Het is iets van lang geleden, iets van 32 jaar geleden om precies te zijn….en toch laat het me nooit helemaal los.  Het maakt deel uit van mijn leven, altijd onder een andere vorm, een andere bevraging, perspectief,  ik geraak er nooit meer vanaf.

Van wat ?
Van incest

Een problematiek, een onderwerp dat nooit of toch heel zelden in de media komt maar volgens mij ook vandaag een niet te onderschatten realiteit is.
Een taboe dat dringend doorbroken moet worden. Maar hoe ?

Het slachtoffer  zal allicht stappen moeten zetten om dit onrecht aan te kaarten en ook de gevolgen op langere termijn in beeld te brengen.  Dit is alvast een aanzet.

Niemand kon uiteraard voorspellen dat mijn broer me ging misbruiken, ik niet en ook mijn ouders niet.  Waarom het gebeurde weet ik niet, waarom zij niets gezien hebben weet ik ook niet er is immers nooit over gepraat.
De enige vraag die gesteld werd was waarom ik 10 jaar lang niets had gezegd en dat was voor hen voldoende om er niet te lang bij stil te staan.  Vermits ik niets had gezegd en vermits het mijn broer (en hun zoon) was kon het niet veel meer betekend hebben dan doktertje spelen en dat hadden we immers allemaal gedaan. Niet met iemand die 5 jaar ouder was, tussen 13 j en 18 j is er een groot verschil in ontwikkeling en macht.

Het gaat niet enkel om seksueel misbruik ook om machtsmisbruik, krachtmisbruik.
Los daarvan het emotioneel misbruik, de sfeer waarin we als gezin functioneerden, waardoor mijn broer het gevoel kreeg dat hij dit mocht doen en vooral dat hij dit ongestraft kon doen en hij heeft gelijk gekregen.

Het is (gelukkig) nooit ontkend geweest, maar dat is niet hetzelfde als erkenning.
Het blad omdraaien en verder gaan met mijn leven was het advies.  Alleen had ik het gevoel dat mijn leven was gestopt.   Een deel van mij werd van me afgenomen, hij had absoluut niet het recht om als eerste beslag te leggen op mijn lichaam.  Daar had ik later in alle vrijheid en veiligheid moeten kunnen over beslissen.  Die vrijheid, die groei heeft hij onherroepelijk van mij  afgenomen.  Dat is onrecht !

Met ouder worden kan ik me best voorstellen dat dit voor ouders een nachtmerrie moet zijn, hoe pak je dit aan ?
Mijn ouders hebben er voor gekozen het niet aan te pakken, dat is uiteraard niet de goede aanpak.
Ik hoop dat dit niet meer gebeurt, maar ik ben er niet zo zeker van ?

Met de jaren en door therapie heb ik het misbruik op zich verwerkt.  In de plaats is het besef gekomen dat mijn broer en mijn ouders onrespectvol zijn omgegaan met mij als zus/dochter, als persoon.  Die gedachte verhindert onze contacten.
Ons gezin is hier gebroken uitgekomen, door het niet willen inzien of (h)erkenning van een problematiek, door trots, door onwetendheid….door een gebrek aan hulp en dat is heel jammer.

Er valt zoveel over te zeggen en er wordt jammer genoeg niets over gezegd.

Het is een onrecht en een vorm van geweld binnen het gezin.

Kina