Samenwerking met mensen met verschillende opvattingen en visies, tussen groepen met een verschillende focus of ontstaansreden, het blijft moeilijk. Soms gaat het echter prima…

img_6272web
Betoging voor recht op abortus
(Brussel, maart 2013)
img_8457web
Nog een betoging voor recht op abortus
(Brussel, januari 2014)
464965_10151569607594939_1720516040_o
FightBack – zelforganisatie van vrouwen die seksueel geweld hebben meegemaakt en beginnen protesteren. (Brussel, april 2013)

De laatste jaren ben ik een stuk optimistischer wat feminisme betreft. We kunnen bij de groep FEL en deze blog de interviews en belangstelling gewoon niet meer bijbenen, en dat is ooit wel anders geweest. We zien overal feministische groepjes en initiatieven ontstaan, ze zijn klein maar wel springlevend. De afgelopen jaren zien we zoveel positiefs, o.a. heel wat autonome groepen:  BOEH!, FatPositivity, FEL, FightBack, Hollaback!Gent, Hollaback!Brussel, My Choice Not Yours…

gas6
Plasactie in Gent: blijven vechten voor gratis openbare toiletten
(Betoging tijdens Gentse Feesten, juli 2013)
1236611_444488715654820_1737243816_n
Vroege vogels bij Doorbreek de Stilte, dag over geweld georganiseerd door FEL, Hollaback!Gent, Vrouwenraad en onafhankelijke feministes.
(Gent, maart 2014)

Naast het jarenlang triomferende liberaal en postmodern academisch gezwam zien we hernieuwde aandacht voor mensenhandel, prostitutie, objectificatie en geweld in de media, partnergeweld, islamofobie, genitale verminking, de onmenselijke behandeling van mensen zonder papieren… Maar ook een hernieuwde aanval op de problemen in onze cultuur zoals zwarte piet, seksisme en racisme in de kranten en tv, gebrek aan diversiteit en representatie…

geweld-een-feministische-analyse-2012-4
Een chalkwalk, actie tegen street harrassment, Hollaback!Gent
(2013)

Autonoom + geïnstitutionaliseerd

1492196_10152105481217743_1346885618_o
Gloria Wekker over het zwarte pietendebat, het witte zelfbeeld, uitdagingen voor antiracisme… Op de dag over intersectionaliteit van Ella Vzw en My Choice Not Yours.
(Brussel, december 2013)
906840_10201176196786625_1240374696_o
Campagne “Ik zwijg niet meer”, initiatief van Vrouwenraad
(Brussel, 25 november 2013)
1962710_734038309962392_134052607_n
Bijeenkomst autonome groepen i.s.m. Vrouwen Overleg Komitee
(Brussel, maart 2014)

Ik zie ook een heleboel samenwerkingsverbanden die tien jaar geleden misschien niet mogelijk waren. Mensen van verschillende linkse organisaties werken samen en komen in debatten en lezingen bij elkaar, allerlei feministische groepen slaan de handen in elkaar voor bijvoorbeeld protest tegen het hoofddoekenverbod, een dag rond geweld op vrouwen, of een actie voor meer aandacht voor slachtoffers…

Er is ook samenwerking tussen autonome groepen en geïnstitutionaliseerde groepen zoals de Vrouwenraad (die zich stevig inzet rond geweld, prostitutie en recent ook arbeidsduurvermindering). Zowel op initiatief van autonome groepen zelf als vanuit Vrouwenraad en VOK zijn allerlei feministische groepen en mensen bij elkaar gekomen om informatie uit te wisselen en de basis te leggen voor meer toekomstige samenwerking.

Mainstream + alternatieve media

299988_10150355419213187_1263349022_n
Even uitblazen en een paar zines schrijven
(Gentse zinedag 2013)

Er staan zelfs artikels over feminisme in vrouwenbladen als Marie-Claire, GDL (Goedele Magazine) en Flair. Goed, ze zijn misschien niet van de allerbeste kwaliteit (die foto’s! die titels! fucking hell!) maar toch, artikels over feminisme in vrouwenbladen… Dat is nog moeilijker te geloven dan dat het vriest in de hel.

DSC00753b
Marie-Claire, zes pagina’s over het nieuwe feminisme
(maart 2014)
gdl
GDL (Goedele) Magazine: 9 pagina’s bespreking van diverse visies rond prostitutie

Het volledige artikel van GDL is te vinden op de site van de Vrouwenraad. Het artikel in de Marie-Claire van maart 2014 is niet online te vinden voor zover ik weet; het betreft een interview met heel wat feministes van BOEH!, Hollaback, FEL, Vrouwenraad, …

Ook de alternatieve media doen het goed: jaren geleden was De Tweede Sekse de enige feministische blog in Nederlandstalig gebied, nu is er ook De Zesde Clan, de Feministische Blogspot ( ligt momenteel even stil), Links feminisme, zien we artikels over feminisme van heel wat verschillende auteurs op DeWereldMorgen.be, individuele blogs van o.a. Hasna Ankal, Ida Dequeecker en Evie Embrechts, Anja Meulenbelt, Sara Salem

Op papier is het iets meer beperkt: een feministisch startpakket dat de kaap van 600 verkochte exemplaren bereikt heeft, een nieuwe zine (brochure) speciaal gemaakt n.a.v. de Gentse dag Doorbreek de Stilte, een krant van DWM voor vrouwendag 2013, een nieuw boek van Anja Meulenbelt in de maak, enkele enthousiaste zinemaaksters die productief blijven😉 …

De publicatie van feministische boeken is echter zeer beperkt, omdat – laat ons gewoon eerlijk zijn – mannen de uitgeverswereld in handen hebben en meestal totaal niet geïnteresseerd zijn in feminisme tenzij het meer “mijn leven” verhalen zijn in plaats van politieke werken of – ook al meegemaakt – je niks feministisch schrijft maar je reduceert tot orthodox marxisme. Helaas geldt dit ook voor zgn. linkse uitgeverijen, een groot gemis kortom in Nederlandstalig gebied.

De linkerzijde

1981867_10203384682355756_290577188_n2
Het slotdebat bij de antikapitalistische lenteschool: zeven vrouwen over feminisme.
(Namen, maart 2014)

De hoeveelheid seksistisch zwetsers en macho’s is nog steeds erg groot, maar toch merk ik meer openheid en ruimte bij linkse organisaties rond feminisme. Zowel bij groepen als LSP, SAP/LCR, PVDA/PTB en Jong-groen en AK (Anarchistisch Kollektief) merk ik veel meer ruimte voor feminisme dan enkele jaren terug, een heel positieve evolutie. Het internationale aspect van socialisme zorgt ook voor heel interessante uitwisselingen tussen feministes van verschillende landen.

Fantastisch eigenlijk. Ik wil niet zeggen dat alles perfect is, maar die situatie is zoveel meer hoopgevend dan vroeger.

Samenwerking… met bijna iedereen?

We vergeten hierbij echter één ding: niet iedereen wil ook echt samenwerken. Voor sommigen is feminisme eerder een carrièremove. Ik heb nu al twee keer teksten en onderzoek van mijzelf zien gebruikt worden door academische feministes die niet alleen vet betaald worden maar ook op het werk van andere vrouwen teren en daarmee dan in kranten komen. Het boek van een linkse collega is zelfs schaamteloos geplagieerd, door mensen die nu succes oogsten met hun “werk”. Het toont aan dat solidariteit soms ver te zoeken is. Carrière maken…. voordat de bom valt. Zijn dat soort mensen onze bondgenoten?

En dan zijn er de vrouwenhaters van dienst. Ze houden van vrouwen hoor, zolang die netjes mooi wezen en hun mond niet opendoen. Of enkel om instemming te betuigen met Grote Mannen Die Het Allemaal Beter Weten ™.

Wat moeten we denken van bijvoorbeeld seksistische moppen op vrouwendag: echt? Het bestaan van één zielige excuus-dag voor vrouwen is al een zodanige bedreiging dat we daar ook al mee moeten lachen?

discus1(geplaatst op vrouwendag 8/03/2014). Ik heb de naam onherkenbaar gemaakt omdat het hier over een politiek probleem gaat dat zeer vaak voorkomt en niet zomaar het gezeur is van één kerel. Moest de man in kwestie dit lezen: je verontschuldigingen durven aanbieden maakt je sterker, niet zwakker. Intellectuelen moeten tegen kritiek op hun werk kunnen: if you can’t stand the heat, get out of the kitchen :p Hun werk, voor de duidelijkheid – ik ben tegen persoonlijke aanvallen.

Of wat denken we van feministes die transpersonen haten? Kunnen we daarmee samenwerken?discus2Women are not property, sex is not a contract is een Facebookpagina met heel wat interessant nieuws, maar die pagina is al een hele tijd zeer transhatend. Guerilla feminism is daarentegen een toffe, stevig feministische pagina die prima transinclusief is, voor mensen die een alternatief zoeken.

En feministes die een hoofddoek willen verbieden omdat er volgens hen iets verkeerd stond in een boek van 1500 jaar geleden, kunnen we daarmee samenwerken?

De islam kreeg tijdens de lezing heel wat meer aandacht. Aan moslims stelt ze graag vijf vragen, die volgens haar de kern van de islam samenvatten:

1. Denk jij dat de Koran de letterlijke woorden van Allah zijn?
2. Denk jij dat Allah die zo gedicteerd heeft aan Mohammed?
3. Denk jij nu echt dat mensen het voorbeeld van Mohammed moeten volgen?
4. Geloof jij echt dat homo’s en vrouwen minderwaardig zijn?
5. Geloof jij echt dat Mohammed in één nacht op een magisch paardachtig wezen van Medina naar Jeruzalem en de hemel bracht?

verslag van een discussie tussen Magda Michielsen en Kitty Roggeman

En Femen, moeten we daarmee samenwerken?

313080_397627860305086_1849035460_nNu zijn die gelukkig ondertussen ontmaskert als een soort mediagenieke opzet van een rijke kerel, maar anders maakten ze nog altijd deel uit van de feministische beweging. Ze zijn wel blijven steken bij August Bebel, een socialistische voorman die het voortdurend had over barbaarsche volkeren en dat racisme kenmerkt ook Femen. Laat staan hun naadloos aansluiten bij de pornocultuur. Hoe breed is dat feminisme eigenlijk, en wanneer gaan mensen een deel van het probleem vormen eerder dan een deel van de oplossing?

603487_402786369789235_804638205_n

Wel of niet samenwerken?

Stel nu dat we ervoor kiezen om wel samen te werken en die zaken niet te bespreken. Voor de lieve vrede. Dan blijven ze bestaan en raken we helemaal niet verder. Al onze strijdterreinen zijn verbonden. We kennen de slogan wel: geen socialisme zonder feminisme, geen feminisme zonder socialisme. Idem voor alle andere combinaties met racisme, homofobie, transfobie, klasse etc etc. Dus bespreken moeten we ze wel. We moeten er rekening mee houden dat de meeste mensen, om het simpel te stellen, zowel dader as slachtoffer zijn. Of om het anders te zeggen: dat bijna iedereen in het kruispuntdenken wel een aantal keer bij groepen met privileges staat en een aantal keer bij groepen zonder privileges.

Als we wel samenwerken, moeten we dus ook problemen kunnen aankaarten als we die zien: seksisme, racisme, homofobie… hoe dat precies moet, hoe dat productief en doenbaar kan, is stof voor een ander artikel.

En op dat vlak zitten we nu nog te knoeien en zijn er beschuldigingen over en weer. Groep A beschuldigt groep alpha van seksisme, groep alpha beschuldigt groep A van racisme. En dat kan prima allebei waar zijn. Hoe overstijgen we dit voor een synthese van een hoger niveau?

Stel nu dat we ervoor kiezen om niet samen te werken, waar trekken we dan de lijn? Ik geloof zelf niet dat zomaar alles kan binnen het feminisme: feminisme is een beweging, we moeten dus wel ergens naartoe bewegen anders geeft het geen zin. Dat houdt in dat niet alles feminisme is, ook al benoemen de media tegenwoordig alles als feminisme. Kritische journalisten zijn uitgestorven, dus van die kant hoeven we ook niks te verwachten. Vrouwen die bij playboy werken zijn feminist, prostitutie is feministisch, pooiers zijn feministisch… nee. Die verwatering van feminisme en alle frustraties daardoor zijn trouwens heerlijk beschreven door bell hooks (Feminist Theory from magrin to center) en Carmen Vasquez. We hebben het er in onze triomfalistisch-individualistische tijd moeilijk mee: mag je nog zeggen dat iets niet feministisch is?

Als we met bepaalde groepen niet samenwerken, hoe bepalen we welke? Is racisme erg genoeg om te zeggen: nee, vergeet het maar, kom maar er terug als je er meer van snapt of je eigen privileges onder ogen durft te zien? En waar trekken we dan de lijn? Het NSV, een jongerenorganisatie van neofascisten? De N-VA, de nette-pak-en-stropdas racisten? Linkse kerels die zwetsen over Turkse middenstanders en hoofddoeken willen bevechten? Witte feministes die het goed lijken te bedoelen maar wel paternalistisch zijn?

Het is voor mij geen retorische vraag want ik worstel er dagelijks mee. Soms samenwerken met zoveel mogelijk mensen, discussie zover als mogelijk is… en op sommige dagen is het dan weer teveel en wil ik eens even een veilige omgeving.

935741_357238777710210_1562266079_nBesluit

Anyway, we blijven met feministes gewoon onze eigen koers varen. Discussies met vrouwenhaters zijn vooral tijdverspilling, er zijn nog genoeg mensen te overtuigen die wel eerder welwillend staan tegenover feministische eisen maar gewoon nog slecht gevormd zijn. Het is niet per se ondemocratisch om niet met iedereen samen te werken. Moeilijk om aan te nemen in de hedendaagse mode van consensusdenken, maar democratie blijft een georganiseerd meningsverschil.

Ik ben optimistischer dan vroeger omdat ik zoveel meer interesse en ruimte voor feminisme merk en allerlei initiatieven. Heerlijk🙂

Meer lezen