Trigger warning voor seksueel geweld – dit is een zwaar stuk, alleen verder lezen als je je goed genoeg voelt…

Op deze blog publiceren we getuigenissen over geweld. Verhalen rond seksuele intimidatie op straat zijn ook welkom op de Hollaback websites, met andere verhalen kan je hier terecht. Wij geloven je en respecteren je wensen, als je het anoniem wil – zoals vaak gevraagd wordt – of onder een pseudoniem… Je kan ons mailen met vragen of getuigenissen op tweedesekse@gmail.com.

Trigger warning voor seksueel geweld

28 juni 2012 door anoniem
Een dag die voor altijd in mijn geheugen staat gegrift, een dag die ik nooit meer zal vergeten. De wonden die jullie mij hebben toegebracht zijn niet meer zichtbaar, maar ik voel ze nog elke dag. Het begon die dag nochtans zo goed we wilden onze net verkozen functie gaan vieren, ik werd feestpraeses (in de studentenclub) en zou een de max van een jaar ingaan. Maar niks is minderwaar… Julie ontnamen mij alles! Mijn laatste jaar in mijn studie die ik nog moest afmaken is niet meer gelukt, jullie ontnamen mij de zin om verder te gaan waar ik al zo lang van droomde, jullie ontnamen mijn zin om verder te leven, jullie zorgden ervoor dat ik niet meer het Meisje ben die ik ben geweest! Ik hoop ze ooit terug te vinden, maar op dit moment is ze heel ver weg… Misschien zelfs dood zoals ik gehoopt had dat moment te zijn! Nog steeds zijn er mensen die haar terug vragen, het meisje die altijd met veel plezier eerst stond te dansen, die voor weinig dingen angst had, die super sociaal was en geen uitdaging uit de weg ging. Het meisje die ook veel liefde voor haar zelf had, het meisje die dacht dat ze het bijna gemaakt had in haar leven! Al deze eigenschappen verdwenen als sneeuw voor de zon die verdomde nacht van 28 op 29 Juni. Ik wandelde naar een vriend zijn kot (ik kon niet op mijn eigen kot slapen omdat ik mijn sleutels had vergeten) rond 5 uur vanuit ons clubcafé, nam afscheid van mijn vrienden en dacht nog een laatste keer een paar uurtjes te slapen in de toen Leukste stad voor mij. Ik zou na een paar uurtjes te hebben geslapen mijn punten halen, afscheid nemen van mijn vrienden en een leuke vakantie ingaan. Ik had deze weg al zoveel afgelegd en vond het dus niet erg om een eindje alleen te moeten wandelen. Dom van mij aangezien ik al eerder had gezworen nooit meer een klootzak de kans te geven aan mij te komen! Ik was bij mijn vriend zijn kot toen ik plots iets achter mij hoorde, ik keek achter mij en het enige die mij nog kan herinneren is dat er plots zoveel handen rond mij waren, ik besefte niet wat er gebeurde, ik wist wel dat er iets mis was, ik vroeg hen van mij te blijven en weg te gaan. Ik besefte toen dat ik zo snel mogelijk bij mijn vriend op zijn kot moest zijn, veilig boven in bed onder de warme dekens. Ik probeerde jullie weg te duwen, het enige wat jullie deden was mij nog harder vast nemen en mij op de grond proberen te duwen, toen besefte ik wat er mij te wachten stond… Ik begon te roepen en te schoppen , maar dit zorgde er precies voor dat jullie mij nog harder duwden. Ik viel op de grond en verkrampte helemaal. Ik had een kleedje aan wat het voor jullie makkelijker maakte. Eén van jullie nam mij armen vast en hield die boven mijn hoofd vast. Ik begon te huilen en te smeken of jullie van mij wilden blijven, ik weet niet of jullie mij begrepen. Het enige wat jullie deden was tegen elkaar praten in een taal die ik niet begreep (Turks, Marokkaans weet ik veel) ook stonden jullie er gewoon mee te lachen, waarschijnlijk vonden jullie het wel leuk, misschien is het daar waar jullie op kicken. Ik was zo bang en hoopte wakker te worden uit deze nachtmerrie. Eén van jullie stond gewoon toe te kijken, we hebben nog naar elkaar gekeken en ik hoopte dat jij misschien wel je ‘vrienden’ kon stoppen die toen mijn onderbroek hadden afgerukt. Toen voelde ik die eerste stoot, de eerste stoot die ervoor zorgde dat iets brak in mij… Ik wist dat moment al dat het gelukkige meisje stoot per stoot verdween, alsof er telkens een klein stukje van mezelf verdween! Je deed me veel pijn, ik kon dat moment niks meer, enkel hopen dat het snel voorbij was. Terwijl jij ik zal je maar klootzak nummer 1 noemen steeds sneller en harder in mij stootte zaten je vrienden, die andere klootzakken gewoon toe te kijken. Jij die me eerst vast had aan mijn armen moet gevoeld hebben dat elke kracht die ik mijn lichaam had helemaal verdwenen was en je vriend vrij spel had, je vriend die steeds luider in mijn oren begon te hijgen. Ik voelde hem schuren, mijn lichaam wou niet meewerken en toonde aan dat ik het niet wou! Ik hoorde je enkele woorden/zinnen zeggen maar ik verstond er niks van. Je klonk boos/ kort/ agressief je lachte ook maar geen vriendelijk lach zoals ik die gewoon was maar een lach die slecht klonk. Het was precies alsof je van mijn pijn/angst/verdriet genoot. Ik snap nog steeds niet dat niemand jullie gezien of gehoord heeft. Alleen jij leek al een eeuwigheid te duren, ik kon alleen maar hopen dat het ging ophouden, op een gegeven moment ik weet niet hoe lang het heeft geduurd stopte je met kreunen en wist ik dat je klaar was. Je zei weer enkele dingen in een andere taal en je vriend, ik noem hem liever klootzak 2 stond recht en liep naar mij toe, en nam mij terug vast. Jij stond recht deed je broek terug aan en keek mij recht aan , je spuwde op de grond naast mijn hoofd . Je praatte verder met je vrienden en lachte, je keek naar mij alsof ik een stuk vuil was en stuk vuil op de grond. Ik was gebroken en hoopte dat het over was. Maar jij stomme klootzak 2 keek naar mij en ik wist dat ook jij nog je pleziertje wou. Ik kon niet meer veel tegen spartelen. Het was net als alle energie & levenskracht uit mijn lichaam verdwenen was. Ik sloot mijn ogen en wou dat moment dat ik ze nooit meer zou moeten opendoen. De geur van jullie beiden zal ik ook niet snel vergeten vooral van jou, jij had een zware mannenparfum op, en ik rook dat je ook gedronken had waarschijnlijk. Hoelang je bezig bent geweest weet ik ook niet enkel dat jij mij (fysiek) minder pijn deed. Waarschijnlijk omdat ik bij jou geen enkele kracht nog had om tegen te stribbelen, daarmee had je ook de kans om mij bovenstuk van mijn kleedje naar beneden te doen. Overal waren je handen, elk stukje die van mij was, was nu ook van jou. Wanneer je klaar was deed je je broek terug aan en riep je iets naar je vrienden, die er terug bij kwamen staan. Jullie hadden mij al veel afgepakt dat moment maar blijkbaar was dat nog niet genoeg voor jullie, jullie namen ook nog eens alles wat ik bijhad af, mijn gsm en geld. Daarna zijn jullie weg gegaan en mij laten liggen als een stuk vuil, ik ben nog even zo blijven liggen tot dat ik zeker was dat jullie verdwenen waren. Ik was bang dat jullie zouden terug komen met nog meer van die klootzakken. Ik stond recht en deed mijn kleren terug juist aan, ging zo snel mogelijk naar mijn vriend zijn kot. Hij liet mij binnen, ik was helemaal in paniek, ik kon niet zeggen wat er gebeurd was, tot op vandaag kan ik het nog steeds niet. Hij keek me niet begrijpend aan en zei dat hij naar school moest en ging douchen. Ik voelde mij zo alleen toen, en wist niet wat doen, ik heb dan even gewacht tot hij terug kwam mijn gerief die daar stond genomen en terug naar buiten gegaan. Ik ben toen ook naar school gegaan waar ik een eindje over gedaan moet hebben, ik kan me het moeilijk herinneren. Op school ging ik naar mijn procesbegeleidster waar ik onder mijn voeten kreeg omdat ik te laat was, ik barste met in tranen uit en vertelde met veel moeite wat er gebeurd was, je antwoord zal ik ook niet snel vergeten: Je kleed je vaak uitdagend Meisje. Alsof alles mijn schuld was. Ik werd toen naar SOVO gestuurd en van SOVO naar de politie, ook daar kreeg ik niet zoveel begrip. Na een lange dag kwam ik thuis kon ik eindelijk terug alleen zijn ben ik al wenend op mijn bed gaan liggen. En dit brengt ons tot nu een jaar later. Ik heb het nog steeds lastig. Ik hoop ooit op een dag dit verhaal een plaatsje te kunnen geven, en terug het meisje te worden wie ik was.

Op deze blog publiceren we getuigenissen over geweld. Verhalen rond seksuele intimidatie op straat zijn ook welkom op de Hollaback websites, met andere verhalen kan je hier terecht. Wij geloven je en respecteren je wensen, als je het anoniem wil – zoals vaak gevraagd wordt – of onder een pseudoniem… Je kan ons mailen met vragen of getuigenissen op tweedesekse@gmail.com

Andere verhalen en getuigenissen:

Advertisements