528093_435988416431488_876691984_n

“Wie een hele korte rok uitkiest, mag hopen op meer aandacht en moet niet klagen als ze die krijgt.”

De Standaard publiceert een reeks over – bij gebrek aan een betere term – feminisme. Daarin komt de crème de la crème van feministisch Vlaanderen aan het woord om duidelijkheid te scheppen. Nee grapje hoor, Pascal Smet staat erin, dat zegt al genoeg over het niveau. Het onderwerp: seksueel geweld, grijze zones en “het spel van verleiding”. Goed, het schept een sfeertje van academici die krampachtig wat over erotiek proberen zeggen maar de tekst niet helemaal overeind krijgen, maar laten we verder lezen. Waar gaat het hier over?

Om te beginnen zoeken ze een definitie voor seksisme. Een vrij matige definitie, ik heb al beter gehoord maar goed. Dat is dan alvast het beste stuk van het artikel, hierna gaat het de dieperik in. De redacteurs noemen die definitie dan ook nog eens “zaaddodend droog”, kan tellen qua neutrale omgang met het thema. Mensen die graag eens een echt goeie definitie van seksisme lezen: de essays Oppression en Sexism van Marilyn Frye gaan erover – fantastisch uitgewerkte stukjes.

Oppression is a system of interrelated barriers and forces which reduce, immobilize and mold people who belong to a certain group, and effect their subordination to another group (individually to individuals of the other group, and as a group, to that group).

Seksisme is namelijk een vorm van onderdrukking, een manier om de samenleving hiërarchisch te organiseren. Seksisme als systeem heeft waarneembare eigenschappen en laws of motion. Maar daar gaat het artikel niet op in. Waar het wel op ingaat is een zeer vaag, nergens duidelijk of verduidelijkend onderscheid tussen flirten en seksueel geweld. Het artikel maakt duidelijk dat er een grijze zone is. Daar ben ik het in deze context niet mee eens. Van zodra je het over “grijze zones” gaat hebben, krijg je dat een heel subtiel feministisch instrument ongelofelijk misbruikt wordt om gedrag goed te praten dat gewoon niet ok is. Zie bijvoorbeeld de mooie gastbijdrage “Mijn grijze zone – verkrachting light” en deel twee van onze reeks over geweld.

De poging om een eenvoudige glijdende schaal te installeren dient hier enkel om niets effectiefs te moeten zeggen, een duidelijk feministisch statement zou namelijk teveel kritiek krijgen vanuit een seksistische maatschappij. Angst leidt echter zelden tot goede paden. De “grijze zone” kan alleen maar bestaan als er niet voldoende rekening wordt gehouden met de wensen van de ander – als iemand geen toestemming geeft, of slechts onder dwang of meer subtiele druk, dan is het geweld. Onderdrukking bevat het woord druk (to press) en dat is niet toevallig, het betekent ook dat op een bepaalde groep meer druk wordt uitgeoefend, waardoor die groep het moeilijker krijgt om te weerstaan aan allerlei externe invloeden, bevelen, wensen.

Waar het artikel grappig genoeg totaal niet over gaat is waar dat allemaal vandaan komt. Wat zit er achter die gedragingen? Waarom zijn het overwegend mannen die overwegend vrouwen lastig vallen en niet omgekeerd? Er zijn nergens artikels over dat mannen erom vragen, met die korte broeken die ze altijd dragen of die t-shirts waardoor je hun sixpack of biceps kan zien. Mannen in een kostuum vragen erom – iedereen weet dat een kostuum voor veel vrouwen een fetisj is, als wij er niet altijd aan kunnen weerstaan… Ja, mannen die zich zo kleden moeten niet verschieten als ze dan aandacht krijgen.

Pascal Smet krijgt extra punten voor seksisme en racisme haarscherp te combineren – het is een gave.

‘Je moet je er toch van bewust zijn dat kledij in bepaalde contexten provocerend kan zijn’, vindt minister Pascal Smet. ‘Ik neem het voorbeeld van een willekeurige, diepgelovige buurt in Brussel. Bij een uitgesproken cultuur horen ook uitgesproken regels en opvattingen. Die kunnen botsen met de vrijheid die anderen dan weer opeisen in hun kledij. Want we mogen niet vergeten dat de westerse cultuur een grote sprong voorwaarts gemaakt heeft inzake rechten en vrijheden, maar dat dit niet voor alle culturen geldt. Zoiets brengt spanningen teweeg.

Een willekeurige diepgelovige buurt, say no more! Paul Verhaeghe doet er een schepje bij. Nu apprecieer ik Verhaeghe wel erg op andere vlakken, maar helaas zijn linkse mannen vaak niet echt goed gevormd qua feminisme. Of racisme, blijkbaar:

“We hebben een culturele code en een wetgeving en wie hier komt wonen, moet onze regels volgen”

Een statement dat algemeen en abstract bekeken best ok is totaal niets zegt. In de Belgische context lijkt het verdacht veel op het racistische discours van de N-VA. Ik had beter verwacht van Verhaeghe (niet van Pascal Smet, die hoop had ik na zijn werk op de dienst vreemdelingenzaken al laten varen). Laten we over de andere bijdragen maar liever zwijgen. ik stop ermee voor ik té kwaad of droef wordt, voor een degelijke kritiek lees zeker het stukje van Hollaback! Gent.

Ik ging er eerst een serieus artikel aan wagen maar dat is het eigenlijk niet waard. Stug doordoen, collega’s🙂 De revolutie feministische transformatie van de maatschappij gaat niet via de mainstream kranten komen. Wat me verder steeds vaker opvalt is dat er toch angst heerst voor feminisme. Die angst doet mannen heftig reageren en doet vrouwen zeer defensief worden om maar geen problemen te krijgen. Die angst, dat gebrek aan lef, legt een hele mooie beweging lam.

255430_427319407313592_1498013499_n

Meer lezen