Dit is een gastbijdrage naar aanleiding van ons vierjarig bestaan.

Een idee wordt eerst belachelijk gemaakt, daarna fel bestreden, en daarna geaccepteerd als volkomen vanzelfsprekend.

Vier jaar De Tweede Sekse! Vier jaar strijdbare verslaggeving, met aandacht voor leesavonden, discussiegroepen, vrouwenfestivals en alternatieve muziek. Vier jaar lang voorbeelden van een bruisend, onbevreesd feminisme.

Gefeliciteerd, want dit is niet vanzelfsprekend.

Een bekend gezegde luidt: een idee wordt eerst belachelijk gemaakt, daarna fel bestreden, en daarna geaccepteerd als volkomen vanzelfsprekend. Neem bijvoorbeeld romans schrijven. Vroeger vonden mensen (uit de elite) het volstrekt belachelijk als vrouwen hun denkbeelden aan het papier toevertrouwden. Daarna begon men vrouwen die romans wilden publiceerden, af te kraken, en deed de elite pogingen vrouwen buiten te sluiten. Zie hiervoor onder andere het standaardboek How to Suppress Women’s Writing van Joanna Russ.

Tegenwoordig accepteert iedereen het als volstrekt normaal dat vrouwen boeken schrijven. Sterker nog, soms winnen ze er zelfs een literaire prijs mee.

De vooruitgang valt niet te ontkennen. Ondanks die positieve ontwikkelingen merken feministen echter iedere dag dat ons gedachtegoed nog lang niet vanzelfsprekend is. Op z’n best bevinden feministen zich in de categorie ‘fel bestreden’. Zelfs een kritische vraag stellen leidt al tot weerstand. Zo publiceerde de Volkskrant een artikel over de formatiebesprekingen in Nederland, en het totaal ontbreken van vrouwen bij deze onderhandelingen. Waarom zitten Edith en Jette niet bij Diederik en Samsom aan tafel, vroeg de Volkskrant. Nou, dat heeft de krant geweten. Wat een gezeur! Alsof het wat uitmaakt! Man of vrouw, daar let je niet op, het gaat om kwaliteit, riepen commentatoren in koor.

Soms gaat de afweer nog een stapje verder. Dan blijft het niet bij verwijten van gezeur, maar begint ware vijandigheid. Vijf seconden zoeken op internet en je komt op talloze voorbeelden van vrouwen die een feministisch geluid lieten horen, en bedolven werden onder bedreigingen, beledigingen en verwijten. Met slechts één doel: zij moet haar kop houden.

In dat klimaat is het lastig je als feministe te handhaven. De plekken waar we vrijuit kunnen debatteren, ervaringen expliciet kunnen weergeven, kunnen tasten en zoeken, zijn dun gezaaid. Stel je zo’n ruimte open, dan krijg je al snel te maken met kritiek. Zijn er geen belangrijkere onderwerpen? Get a life.

Maar zoals feministisch weblog Shakesville zo mooi aangeeft: de wereld barst uit z’n voegen van de plekken waar mannen de discussie bepalen. Als ‘minder feministisch’ je ding is, kun je overal terecht. Gezien die schaarste is het des te belangrijker dat vrouwen en mannen die oog hebben voor de machtsverhoudingen tussen de seksen, een plek hebben waar ze terecht kunnen. Het is het waard te vechten voor zo’n kamer voor jezelf.

Als weblog De Tweede Sekse vervullen jullie een belangrijke rol. Vanuit Nederland groeten we jullie en willen we graag ons respect betuigen. We hopen dat jullie nog jaaaaaren voortgaan.

Tot slot. Het vijandige klimaat waarin feministen moeten opereren, heeft ook een positieve kant. De Amerikaanse feministe Amanda Marcotte ontdekte het bevrijdende effect van de onophoudelijke kritiek, en als besluit van deze gastbijdrage sluit De Zesde Clan daarom graag af met een citaat uit een artikel van haar hand. Want:

Being damned if you do and damned if you don’t is remarkably freeing. Since you can’t win, you might as well just do what you please. Liberated from the worry that there will ever be an acceptable way to “do” feminism, I can just have my laughs where I can get them and be serious when I wanna be. It’s a gift, really.

Dit is een gastbijdrage naar aanleiding van ons vierjarig bestaan. Je kan meer lezen van onze Nederlandse zusters op hun blog De Zesde Clan.

Advertenties