Er is een hele reeks artikels op deze blog over de problemen van de pornocultuur, nog een aanrader is De leugens van de pornocultuur op DeWereldMorgen.be. Het probleem is voldoende gekend, nu rest de vraag: wat kunnen we doen om hiertegen te reageren?

Ik pretendeer niet te weten welke oplossingen “het beste” of zelfs maar werkbaar zijn, maar er zijn naar mijn mening te weinig acties rond dit thema. Dus, tijd om eraan te beginnen 🙂 Daarom deze aanzet tot debat en creatief experimenteren. Naarmate we deze acties zelf uittesten zullen we meer nieuws brengen. Alle tips, suggesties, kritiek welkom!

In dit stukje gaat het over directe acties, die je zelf of met een kleine groep kunt doen. Er zijn andere vormen van acties. Bewustwording en vorming bijvoorbeeld: proberen mensen bewust te maken van het probleem door artikels, filmavonden en dergelijke; er is een juridische weg, enzovoort. Maar in dit stukje ligt de focus op directe actie. Wat kan je nu zelf doen?

Welke soorten acties

Om te beginnen kan je werken rond de papieren media: pornomagazines zowel als vrouwenbladen kan je aanpassen, er stickers op plakken of feministische flyers instoppen, met teksten die humoristisch zijn en/of mensen aan het denken zetten (hopelijk).

Nikki Craft is een bekende activiste uit Amerika die honderden acties tegen Hustler, Playboy en andere media heeft georganiseerd die geweld op vrouwen verheerlijken, normaliseren en seksualiseren.

Zij probeerde verschillende acties. In sommige ervan ging ze met enkele mede-activisten winkels binnen. Soms verscheurde ze één Playboy / Hustler / Penthouse / Esquire als symbolisch protest. Soms goot ze siroop over de tijdschriften, een reactie op een reclame voor pannenkoeken en siroop die vrouwen als lijken in erotische poses toonde.

Ze stonden regelmatig met een klein groepje in krantenwinkels om tijdschriften te verscheuren, met een bordje bij “We oppose violent pornography”. Omdat na een tijdje christelijke groepen ook standpunten innamen tegen porno, namen de activistes dan maar nog een extra bordje mee: “We do not oppose nudity and sexuality”. Kwestie van het verschil te maken – en het is een fundamenteel verschil. Eén keer heeft ze 22 dagen in de gevangenis gezeten omdat ze vier kopies van Esquire had verscheurd.

De Vrouwen tegen Porno uit Nederland organiseerden acties tegen pornocinema’s. In één actie legden ze een fietsketting als slot op de deuren. Er zijn ook activisten die foto’s nemen van mannen die binnengaan in pornocinema’s.

In 1994 verscheen er een artikel in From the Flames, over een Britse groep anarchafeministes die actie voerden tegen pornografie. De inhoud is hier nog te lezen.

I was one of the first in and quickly chained myself to a magazine shelf. We filled baskets and refused to pay, ripped up all their porn mags into very tiny pieces then started on the Sun, we screamed, chanted, shouted and laughed our heads off, we held up signs saying, “Porn degrades women,” and “Rapists use porn”, we leafletted and talked to people, we broadcast facts and figures about the industry with the megaphone and were there for an hour while first Smith’s security and staff and then the police watched us while TV and radio journalists did their stuff (the Greater London Radio reporter giggling uncontrollably by this point). The shop had to be shut because the Great British Public grasped the opportunity and shoplifted a thousand pound’s worth of stock while attention was elsewhere, and the police refused to remove us while it was open.

Waarom directe actie?

Verzet doet leven

Directe actie heeft veel voordelen. Iedereen kan het doen, je hoeft er niet voor te wachten, en het heeft direct resultaat. Het zal inderdaad niet van vandaag op morgen de wereld beter maken, maar dat hoeft ook helemaal niet, het is alvast een begin. Als je één mens aan het denken zet door je acties of ergens een debat kan openen, heeft de actie zijn nut al bewezen.

Directe actie kan ook erg goed voelen, het werkt enorm bevrijdend om te zien hoe je de wereld kan beïnvloeden. Iedereen, ja, jij daar, heeft meer impact op de wereld dan ze denken en met dergelijke acties kan je je daar bewust van worden. Het voelt vaak ook goed om zoiets te doen, verzet doet leven.

Jamaar is dat niet illegaal?!

Ja. Dat wil niet zeggen dat het moreel verkeerd is, integendeel. Het is de plicht van mensen om zich te verzetten tegen zowel praktijken van geweld als de ideologieën die dat geweld uitdragen. En pornografie is zowel de theorie als de praktijk van geweld op vrouwen. Dat geweld dat op zo’n enorme schaal elke dag plaatsvind is te groot om niet tegen in verzet te komen, ook met het aanpassen of beschadigen van juist die media die mee het geweld normaliseren.

Moesten de staten, regeringen, parlementen van onze landen adequaat reageren tegen dit geweld dan zou dit soort acties niet nodig zijn, maar onze zogenaamde volksvertegenwoordigers zijn zielig en crimineel nalatend op dit vlak. Dat er elk jaar teveel vrouwen geweld ondervinden en dat daar niets aan gedaan wordt is al tientallen jaren zo.

Het aanhangen van burgerlijke ongehoorzaamheid plaatst je in goed gezelschap. Suffragettes, Ghandi, Martin Luther King, Malcolm X, de communards van Parijs, en ga zo maar door. Langs de andere kant, hebben zich volkomen aan de wet gehouden en zijn volledig legaal verkozen: Hitler, Bush*, Reagan en Thatcher. En binnenkort misschien Bart De Wever nog eens. Vreemd hé?

Je vindt meer hierover bijvoorbeeld in het boek Civil Disobedience van Henry David Thoreau en ook een mooie redenering toegepast op feminisme in het boek My Own Story van Emmeline Pankhurst – fantastisch boek trouwens.

* Hmm, toch niet, Bush had geknoeid met de verkiezingen.

Advertisements