Dader Pol Van Den Driessche

Allemaal samen: het was een politieke afrekening! Er is eigenlijk niets aan de hand, het is gewoon een flamboyante man met veel zin die een beetje los en vrij is, zo nog een echt typetje met karakter.

Soms ontvluchten ze snel het land, soms nemen ze ontslag, maar ze hebben een hart van goud en vrouwen moeten maar duidelijker nee zeggen en niet zo moeilijk doen achteraf.

Want die mannen zijn veel waard. Ze hebben veel kwaliteiten. Ze doen goede dingen. Sommigen maken zelfs kunst! Pol Van Den Driessche, Dominique Strauss-Kahn, Julian Assange, Roman Polanski: telkens weer hetzelfde verhaal. Het is politiek, hij heeft een goed hart, de vrouwen liegen, het is een hetze, een hetze zeg ik u! Mede politici of filmmakers zijn er snel bij om zich solidair te verklaren en in het geval van Pol komen er enkele Uncle Toms van vtm en Miss België verklaren dat het een goeie mens is.

Dader Dominique Strauss-Kahn

Hoe het dan met de vrouwen zit, daar stellen we geen vragen over.

Hebben die vrouwen ook kwaliteiten? Moeten ze noodgedwongen leven en werken in de schaduw van een zak met teveel macht die er misbruik van maakt? Vinden we als samenleving de slachtoffers minder waard dan de Grote Mannen? Hoe leven al die vrouwen hun leven verder? Of er worden wel vragen gesteld. En beschuldigingen geuit. Die vrouwen, ze zullen wel liegen. DSK is een sympathieke vent en die laatste vrouw die hij lastigviel was een kamermeisje dat gelogen had om papieren te krijgen! Ha, nu hebben we ze, gerechtigheid zal weer eens geschieden. DSK wordt vrijgesproken en ging ei zo na weer als presidentskandidaat opkomen, Polanski blijft maar films maken, arme Pol moet even uit de kijker verdwijnen niet omwille van wat hij gedaan heeft maar omdat de N-VA anders teveel stemmen verliest. Pol blijft werkzaam bij de N-VA als communicatie-adviseur. Maar je kan zien dat hij er hard onder geleden heeft.

Of een andere kijk.

Wat me het meest stoort is dat de verklaringen van vrouwen meestal volledig genegeerd worden en we in zo’n welles nietes spelletje terechtkomen van allerlei mannen die hun gelijk willen halen. Ook al zijn er verhalen van meerdere vrouwen (Als ik beroofd ben moet ik ook niet aantonen dat mijn buren door dezelfde dader beroofd zijn?). Ook al is er bewijsmateriaal.  Ook al is het duidelijk dat vrouwen alleen klacht durven neerleggen of met hun verhaal naar buiten durven komen als ze erg sterk in hun schoenen staan. Af en toe mag er wel eens een vrouw iets zeggen, de vrouw van DSK mag zeggen dat ze hem steunt, de voorzitster van Miss België mag komen zeggen dat Pol een sympathieke kerel is. Mensen kunnen vragen stellen bij de getuigenissen, had de FBI een politiek motief, waarom wachten vrouwen soms lang, etc etc.

It happens so often that I, at least, cannot keep track of it. A woman is only believed if and when other women come forward to say the man or men raped them, too. The oddness of this should be transparent: if I’m robbed and my neighbor isn’t, I’m still robbed – there is no legal or social agreement that in order for me, the victim of a robbery, to be believed, the burglar has to have robbed my neighbors.

– Andrea Dworkin, Heartbreak

Onschuldig…

Dader Roman Polanski

De naïeve kijk op seksueel geweld en intimidatie is volledig verkeerd. De wereld is niet zwart wit in te delen in langs de ene kant goeie mensen en langs de andere kant “echte verkrachters” die achter een bosje zitten te wachten met een mes. Nee, iemand die films maakt of af en toe met zijn kop op tv komt is niet sowieso onschuldig, nee.

Door dergelijke visies verdwijnt het echte probleem: machtsmisbruik, seksisme, racisme… zitten overal. Mensen die seksueel geweld plegen zijn gewone mensen, geen extreme gekken, geen uitzonderingen. Dat is de uitdaging: dat inzien, durven toegeven, nadenken over wat dat dan betekent over onze maatschappij en hoe we dat veranderen. Het besef dat “de vijand” ook een stukje in onszelf zit en dat veel mensen aan machtsmisbruik doen. Sympathieke, toffe mensen kunnen ook seksueel geweld gebruiken. Pijnlijk maar eerlijk. Maar ook het besef dat hoe hoger je zit op de maatschappelijke ladder, hoe gemakkelijker je ermee weg komt. Machtige blanke mannen gaan vrijuit.

Vrouwen die klacht indienen of met hun verhaal naar buiten komen, krijgen ongelofelijk veel miserie op hun dak. De media en soms ook de politie beschouwen die vrouwen eigenlijk als dader en zijn meer bezig met wat zij deed dan met de dader. Heeft ze ooit al gelogen? Waarom was ze in dat café? Ze zal wel vreemd gegaan zijn en het niet durven zeggen hebben. Je zou denken dat de clichés allang verleden tijd zijn maar nee. Ik ben zelf naar de rechtbank geweest en heb ook veel verhalen van andere vrouwen gehoord. Alle onzin komt daar aan bod. Ze kenden elkaar dus was het geen geweld. Ze zei wel nee maar gaf signalen met haar ogen. Hij had een job. Hij bedoelde het niet zo. Hij is van een andere cultuur en is niet gewend aan vrouwen die zich zo seksueel beschikbaar gedragen. Waar is mijn tuinbroek zeg.

Onder andere door het vijandige seksistische klimaat durven weinig vrouwen klacht neerleggen. Slechts één op negen, naar een ruwe schatting van de politie. En van die aanklachten leidt slechts een paar procent tot een veroordeling. En veel daders worden alleen maar voorwaardelijk veroordeeld en blijven dus vrij rondlopen, waardoor het slachtoffer vaak heel veel extra moeite moet doen om bepaalde plaatsen te ontwijken, zich heel sterk te maken, of andere manieren van hiermee om te gaan. Die weinige en lichte veroordelingen zeggen iets, ze zeggen dat geweld op vrouwen niet zo belangrijk is. Tenzij de vrouw bezit is van een andere man eigenlijk, dan mag de shotgun worden bovengehaald. We kunnen kortom besluiten dat de officiële kanalen volledig falen m.b.t. het bestrijden van geweld op vrouwen. Het moet dus anders.

Stap 1 – naar buiten brengen

Dader Julian Assange

In Brussel is er sinds kort ook een Hollaback groep! Laten we in Gent er ook eentje oprichten en/of samenwerken voor degelijke acties (zie Facebook groep It Happens ter voorbereiding ervan)! Laten we in media en op straat duidelijk maken hoeveel seksueel geweld er nog is. En laten we ook duidelijk maken dat de meeste slachtoffers geen klacht durven indienen en dat de meeste daders niet veroordeeld worden. Berichten over de lage veroordelingsgraden staan af en toe al in de krant maar blijkbaar kan het de mensen die macht genoeg hebben om die toestand te veranderen geen zak schelen. Daarom moeten we het anders aanpakken: een beweging van onderop uitbouwen.

Stap 2 – een betere kijk op geweld, macht en consent

We moeten beseffen dat dat geweld niet natuurlijk is. En dat nee zeggen vrouwen jammer genoeg niet veel helpt (iets meer uitgebreide bespreking hier). Dat de simpele kijk op nee = nee en ja = ja grondig herzien moet worden.

Stap 3 – het omkeren van de bewijslast

Het… het wat? Angstig beginnen een heleboel mensen om zich heen te kijken. De teloorgang van de rechtsstaat! Het aantasten van de aanname van onschuld het recht om vrouwen te gebruiken zonder negatieve gevolgen! Die feministen zijn allemaal zot meneer. Zot, nee. Kwaad wel. Kwaad dat er een genocide is tegen vrouwen en dat er niets aan gedaan wordt. Dus dan moeten we het maar zelf doen, sisters… Lees bijvoorbeeld het stukje over consent van Twisty, die keert de permanente-ja om in een permanent-nee. Niet mee? Het artikel is een aanrader.

Stap 4 – een krachtige reactie van de feministische beweging – DFK tegen DSK!

Ik zou het normaal gezien niet durven voorstellen omdat ik anders weer als tuinbroekdragende lesbische mannenhaatster bekend sta – hoewel ik zelfs geen tuinbroek heb! Maar de nieuwe feministen hebben mij doen inzien wat ik moet doen:

Grow up, zeg ‘neen’ en geef er een goede toek bij; we weten allemaal waar en hoe en case closed.

Sure thang! Ik stel voor dat we overgaan tot de onmiddellijke oprichting van De Feministische Knokploeg, het enige efficiënte antwoord op de DSKs van deze wereld. Als er ergens een vrouw lastig wordt gevallen kan ze vanaf dan bellen met DFK en komen er een stel stevig gebouwde feministen een toek geven op de bakkes van de geweldenaars / verkrachters / machtsmisbruikers. Om sommige mannen te doen stoppen met geweld is het blijkbaar nodig om duidelijke negatieve gevolgen te hebben: dreiging met geweld, echte straffen, sociale uitsluiting, naming & shaming…

Niet-feministen zeggen vaak tegen feministes dat ze rustig moeten zijn, niet kwaad worden, zeker niet te heftig reageren. Maar op die manier verandert er niets. Integendeel, het begint helaas weer achteruit te gaan met vrouwenrechten; de schoonheidsmythe slaat harder toe dan ooit tevoren en geweld op vrouwen is gestegen in veel landen. Besparingen treffen voornamelijk vrouwen. Waarom? Omdat er geen vervelende, lastige, zichtbare, radicale golf meer is.

Hoog tijd dus om weer lastig te worden. Laten we vervelend zijn, laten we het zand in de machine zijn, laten we strijden tegen seksisme en geweld met de wapens die we hebben. Maar laten we niet netjes en braaf zijn. Om de wereld te veranderen moeten we stoppen met ons zorgen maken over ons imago.

Zie ook

Advertisements