Wereldvrouwenmars

Als er een staking aankomt ben ik altijd erg blij. Stakingen zijn goed nieuws voor werkers, werklozen; stakingen zijn heel belangrijk voor vrouwen. Onze rechten staan op de helling, de media verdraaien alle cijfers, er zijn heel veel verworvenheden die kapotgemaakt worden en het wordt hoog tijd dat we terugslaan. Stakingen horen bij feminisme zoals, wel, zoals brood en rozen.

Hier in België – en op zoveel andere plaatsen ter wereld – zijn we op een breekpunt gekomen. Met de opkomst van het neoliberalisme als huidige fase van het kapitalisme en een voortdurende aanval op rechten van vrouwen en werkers, verdwijnen er meer en meer rechten en geld dat ons toekomt, dat we nodig hebben. Pensioenen, brugpensioenen, leeflonen, werkloosheidsuitkeringen, ziekteuitkeringen, de zorgsector en noem maar op: alles wordt aangevallen, alles moet minder. Een interessant artikel over wat de huidige besparingen voor vrouwen betekenen vind je hier (tekst van Femke Urbain); nog een tekst hier (Christophe Callewaert).

Met een klein beetje inzicht zie je hoe walgelijk alles is: de bankiers en beursspeculanten veroorzaken enorme crisissen, de banken moeten dan gered worden door honderden miljarden van de staten – staten waarvan de neoliberalen altijd publiek zeggen dat ze afgeslankt moeten worden. Maar als de bedrijven dan plots wel de staat nodig hebben hoor je ze daar niet over. En dan moeten er besparingen, saneringen, afdankingen, aanvallen op de sociale zekerheid worden gelanceerd omdat er “geen geld genoeg is”?

Het zal aan die gemene bejaarden liggen die nu al zo lang de bevolkingspiramide omkeren en per se een riant pensioen willen, laten we ze uit hun flats en huizen gooien. Of laten werken tot ze erbij neervallen. Of zoiets. Alle gekheid op een stokje: er is genoeg geld, het zit alleen bij de verkeerden. De inkomenskloof tussen de armsten en de rijksten is alleen maar gestegen, dat iedereen profiteert van “de vrije markt” of “de globalisering” is een grove leugen en de rijke aandeelhouders are laughing all the way to the bank.

Staking van 30 Januari

Vorige maandag was het nationale staking. Buiten was het koud, koud, koud, maar gelukkig was de staking een succes – niet dat de kranten dat schreven maar die hebben het pad van de “objectieve” berichtgeving allang verlaten voor de snelweg van rechtsezakkerij en liberaal gezwets.

In de Gentse Vooruit waren er de hele dag interessante – en soms wat slopende – debatten. De hoogtepunten waren toch de lezing van Paul Verhaeghe – een van de weinige kritische proffen in de verder door suffe robots bevolkte faculteit van psychologie aan de UGent – die integraal te lezen is op DeWereldMorgen.be: Inleveren, voor of tegen het neoliberalisme. En de speech van Gita Deneckere, hoofddocente sociale geschiedenis aan de UGent, die ook te horen en zien is online.

Het is oorlog

Ik herinner me nog dat ik finaal het geloof in de kranten had verloren als nog een klein klein beetje objectief zijnde ten tijde van de stakingen tegen het generatiepact. Daarvoor was het ook al pijnlijk, maar nu werd het helemaal duidelijk: de kranten zijn er écht niet op uit om de verschillende kanten van een conflict serieus te beschrijven en iedereen ruimte te laten voor hun verhaal. Integendeel: de kranten vervalsen foto’s als hen dat goed uitkomt, laten voortdurend alleen maar de stemmen van de neoliberale politici en bedrijfsleiders horen, maken de stakingen en vakbonden en alles wat een beetje links is belachelijk, kortom de kranten spelen perfect hun rol als uitdragers van de heersende opinie – de opinie van zij die heersen.

Bread and Roses, film van Ken Loach

Er is iets wat mensen niet altijd goed weten of onvoldoende beseffen: er is een oorlog gaande. En de meeste mensen weten helaas niet eens aan welke kant ze staan. Die oorlog gaat tussen de machthebbers, de rijke aandeelhouders, de banken, de “1%” kortom, en al de rest van de wereld: de 99%, de werkers en werklozen, de werkende klasse, hoe je het ook noemt.

Veel mensen denken tegenwoordig dat ze “kapitalist” zijn – dat wil enkel zeggen dat ze in de leugens van de machthebbers getrapt zijn. Het is noodzakelijk dat de werkers, werklozen, vrouwen, alle minderheidsgroepen (die samen een ruime meerderheid vormen qua aantal), inzicht  krijgen in hun positie in deze wereld. Het besef dat we allemaal deel uitmaken van een groep die uitgebuit wordt voor de winsten van anderen. Dat in de koude, dodelijke logica van het kapitalisme er niets toe doet behalve het maximaliseren van de winst. En als daar mensen en milieu voor moeten sneuvelen, het zij zo. Tegen dat onrecht vechten we dus. Het wordt tijd dat we wat meer op straat komen, er is een reden dat er een vuist zit in het symbool van het feminisme!

radical feminist logoHoe het spel in de media gespeeld wordt is vreselijk om te zien. Met de glimlach vertellen politici de goorste leugens, die ze zelf allang niet meer geloven maar blijkbaar is het toch belangrijk wie nu precies het orkest van de Titanic mag leiden. Alle mensen die echt iets proberen doen tegen de uitbuiting worden belachelijk gemaakt. Gelukkig zijn er nog alternatieve media zoals talloze blogs, DeWereldMorgen.be, Uitpers, KifKif, enzoverder (tips voor nog goeie sites altijd welkom). Yep, de vrijwilligers van deze wereld en de linkse krachten, verdeeld en klein als we soms zijn, slagen er prima in om veel betere, meer genuanceerde, inzichtgevende berichtgeving en opiniestukken te serveren dan alle mainstream kranten samen. Gelukkig maar.

Meer lezen / zien:

Wordt vervolgd…

Advertenties