Dit is een anonieme getuigenis. De bijdrage komt met een trigger warning (zie dit stuk) voor psychologisch geweld.

Elke dag angst

Je vrienden zeggen dat je er bleek uitziet
Moe, ongelukkig
Maar het gaat beteren

Het is al beter, zeg je tegen hen

De stress vreet aan je
De angst en de pijn

Je verliest gewicht
Drie kilo, vijf kilo, elf kilo
Mensen zeggen dat je er goed uit ziet

Je bent boos op hen daarvoor
Was je dan lelijk met een paar kilo meer? Moet je dan afzien voor er goed uit te zien?
Hoe veel?
Je voelt je slecht en goed en kan dan nog wat zelfwaarde halen uit je magerder zijn

En je bent boos op jezelf daarvoor
Elke dag probeer je verder
Sommige dagen lukt het niet

Je ligt in je bed
Er is geen brood meer
je bent te moe om naar de winkel te gaan
je durft eigenlijk niet

Je vrienden proberen je te waarschuwen
Maar je wil, kan het niet zien
Nee, alles is ok.
Nee, ze gaat niet over mijn grenzen, ze is lief

Het is wel ok hoor
Ik ben gewoon wat moe vandaag

Andere mensen worden soms boos op haar. Je verdedigt haar. Ze gebruikt je. Nee, nee.

Je kan niet meer. Je voelt je uitgesmeerd.

Je schrijft over geweld
Je leest over vrouwen en waarom ze niet wegraken bij hun man die hen slecht behandeld
Het lijkt… nee.
Dat is te akelig
En niemand zou je geloven
Niemand.

Ze is immers erg aardig.
Ze is tof.
Ze is feministisch.
Ze komt zacht over.
Ze ziet er zo niet uit.
Ze helpt mensen.
Ik geloof het niet.

Toch moet het. Als er niemand is om het te horen gebeurde het dan echt? Als niemand het kan zien, kan je dan gedwongen worden? Als niemand het wil geloven, ben je dan gek? Toch moet het.

Je hebt ja gezegd. Je hebt ervoor gekozen. Het is jouw schuld.
Schuld, schuld. Schaam je. Hoe belachelijk. Stel je niet aan.

Soms kom je mensen tegen die maar af en toe eens huilen. Niet elke dag, urenlang.
Je zegt dat je gewoon veel emoties hebt. En da’s ook mooi.
Er zijn ook mooie dingen.

Je wordt wakker, je beeft. Je durft niet naar buiten. Iedereen is tegen je.
Angst, angst,
angst.

Je dekbed is je beste vriend. Daaronder ben je veilig. Veilig.
Elke ochtend moet je iemand bellen gewoon om te kunnen opstaan. Angst, paniekaanvallen.

Lesbische relaties zijn toch beter, zegt ze.

Blijf er niet mee zitten! Je kan al dan niet anonieme getuigenissen kwijt op deze blog, bij Hollaback Brussel kan je getuigenissen kwijt over lastigvallerij op straat. Er is ook nog het project unbreakable.

Zie ook een overzicht van andere getuigenissen en teksten over geweld.