Op deze blog proberen we veel verschillende stemmen aan het woord te laten. Ook gastschrijfsters zijn welkom om hun zegje te doen. Ook geïnteresseerd? Mail naar tweedesekse@gmail.com. Hieronder volgt een bijdrage van gastschrijfster V. Hier vind je de artikels van alle andere gastschrijfsters tot nu toe.

De avonturen van Serna, deel I

Een trap in zijn onedele delen deed de man in elkaar stuiken. Een stevige duw en hij ging de rivier in. Water spatte rond en de omstaanders keken eindelijk om, wat ze niet gedaan hadden de hele tijd dat hij haar lastigviel. De vervelende kerel vergat van schrik hoe te zwemmen, watertrappelde in een poging om boven te blijven, ging kopje onder, besefte dan plots dat het water ondiep was en dat hij net kon staan. Serna stak haar middelvinger op en liep verder, eindelijk in een beter humeur.

Serna dwaalde door de eeuwen. Ze dwaalde alleen, verloren, en stierf uiteindelijk. Ze leerde mensen kennen, leefde en stierf. Ze vocht tegen onrecht, tegen slavenhandel, ze stierf, ze leefde. Ze werkte samen, alleen, met velen, met weinigen. Ze had lief, ze had verdriet. Soms was ze oud, soms jong, maar altijd vocht ze – ze gaf nooit op.

Ze werd aangevallen, verweerde zich, leerde vechten, leerde boksen, leerde worstelen, leerde schermen, leerde niets en had geluk, werd niet aangevallen, hielp anderen…

Ze werd aangevallen op klaarlichte dag en had niets om zich te verdedigen… tot er plots een wapen in haar hand verscheen. Een dun, scherp wapen – een rapier. Een symbool van de vijand? Gebruikt tegen een vijand, met goed effect. Ze vocht, ze blokkeerde aanvallen, ze haalde uit, joeg vijanden op de vlucht. Ze triomfeerde. Ze bracht hoop. Samen met haar zusters bindt ze de strijd aan tegen het patriarchaat. Dit zijn de avonturen van Serna.


Na de vervelende man die haar lastigviel te hebben achtergelaten, vond Serna dat het tijd werd voor iets ontspannenders. De contouren van het Gravensteen brachten haar tot rust, en nog leuker was uitwaaien op de muren, langs de kantelen en torens, met het mooie uitzicht op de stad. Serna bleef iets langer dan gewoonlijk hangen in de wapenkamer.

Ze was altijd al geboeid geweest door middeleeuwse wapens, hoewel die natuurlijk ook gruwelijk waren. Elk tijdperk had zijn wapens, alsof er nette afspraken gemaakt werden over hoe precies het acceptabel was dat mensen mochten sterven. Wat zou er gebeuren mochten de tijdperken door elkaar vloeien, vroeg ze zich af.

Ze staarde naar een aantal zwaarden achter glas en verstijfde plots. Dat ene zwaard, dat was het zwaard uit haar dromen! Een rapier heette het blijkbaar. Lang, dun en met een scherpe punt en een bescherming bij het gevest. Ze moest het hebben. Ze keek om zich heen en vond een plaats om zich te verstoppen, in de schaduwen. Ze wachtte tot de andere bezoekers verdwenen waren uit de kamer en kroop weg.

De tijd verstreek. Een oppasser deed zijn ronde, zag niets – ze verwachtten ook niets natuurlijk – en ging verder. Serna haalde opgelucht adem. Uren later stond ze weer voor het glas waarachter het zwaard hing. Op hoop van zege. Twee stevige trappen deden het glas barsten, een derde trap deed het uit elkaar vallen. Het zwaard… ze glimlachte, pakte het beet en liep naar de uitgang. Onderweg pauzeerde ze even om voor een spiegel te poseren. Ze zag een lange stevige gedaante met zwarte haren die over haar cape heen op haar schouders vielen. Met een rapier. Helden bestaan niet, dacht ze. Maar misschien heldinnen wel.

De avond was gevallen. Het kasteel werd in duisternis gehuld, enkel nog verlicht door de maan die grillig door de wolken heen met de kantelen speelde. Serna gooide een touw langs een van de muren naar beneden en liet zich snel zakken. Op de grond aangekomen ging ze er snel vandoor en verdween in de schaduwen.

Ayan tekende dikke lijnen met haar alcoholstift. “Weg met seksisme”, schreef ze op een belachelijke parfumreclame. Reclame die op een clichématige manier vrouwen als objecten voorstelde, objecten die zo mooi mogelijk moeten zijn zodat een man ze wil. Ze wil kopen. Ze plakte er nog een sticker op met “Vrouwen zijn geen koopwaar”, en draaide zich om om nonchalant weg te lopen. Ze verstijfde. Een vrouw met een cape zat op het bankje van de bushalte haar aan te staren. Ze had van die intense ogen die dwars door haar heen leken te kijken.

“Euhm, ik was maar wat versiering aan het aanbrengen voor een kunstproject, ik ben studente…”

“Een kunstproject,” zei Serna sarcastisch, “leuk gevonden maar mij heb je niet.”

Ayan probeerde nog eens, met trillende stem, “Maar …”

“Hey”, zei Serna met een glimlach, “geen zorgen – ik ben fan.”

“Echt?” Serna knikte, Ayan haalde opgelucht adem. “Echt. En ik …” Maar Serna’s woorden werden onderbroken door het lawaai van een politiesirene in de verte. “… moet ervandoor! Morgen, acht uur, onder de brug !” Ze rende weg, haar cape wapperend achter haar aan. Waren dat de contouren van een zwaard onder haar cape, vroeg Ayan zich af, en stond op haar beurt op om te verdwijnen. De boetes voor reclame te verbeteren waren vervelend hoog.

Haar sporen zorgvuldig uitgewist, trok Serna een stuk van de klimopranken opzij die voor de ingang van de grot hingen. Ze deed haar lantaarn aan en stapte verder. Het licht weerkaatste op de vochtige rotswanden. Enkele druppels vielen in plassen water op de grond, een geluid dat weerkaatste en haar een gevoel van herkenning bezorgde. De grot geurde heerlijk herkenbaar, naar steen en mos en druppels water…

Thuis… het was maar een plaats, en ze zou er nog veel kennen. Maar het was een thuis, voorlopig, en het voelde goed. Ze stapte verder, naar een plek waar de grot omhoog liep naar een drogere plek. Daar gespte ze haar nieuwe wapen af, deed haar natte kleren uit en leunde achterover op een bed van dekens die ze hier eerder had gebracht. Mijmeren, nadenken…

Geld stelen deden figuren uit legendes zoals Robin Hood, stelen van de rijken en geven aan de armen. Kan ik stelen van de rijke mannen en geven aan de arme vrouwen? Klopt dat? Of hebben we iets structurelers nodig? De banken, dacht ze. En de kerk. Die moeten er ook nog aan.

Muziek speelde door haar hoofd, een betoverende klassieke gitaar. Er kwam rust, dan slaap, vol dromen.

Wordt vervolgd…


Advertenties