Een van de eerste bands waar ik “fan” van was en waar ik nu nog steeds veel naar luister, is L7. Ze zijn een van de coolste bands uit m’n muziekcollectie, en zeker ook een van de coolste bands ooit. Hun muziek – geniale gitaarsolo’s, rauwe riffs, donderende drums, stoere lyrics en kick-ass zang – heeft me enorm geïnspireerd om zelf ook gitaar te spelen. L7 maakte liedjes waar andere (mannelijke) metal/punk/hardrock/grunge bands alleen maar van konden dromen en hun coolheidsgehalte en podiumpresence[1] is een 1000-voud van de meeste van zulke bands, alleen hebben ze nooit dezelfde erkenning gekregen. En rara, hoe zou dat komen?[2] Langs de andere kant is dat gebrek aan mainstream populariteit misschien ook een voordeel geweest, want ze hebben zo alles op hun eigen DIY manier kunnen doen zonder al te veel muziekindustrie bemoeienissen.

L7 werd in 1985 in Los Angeles opgericht. De naam “L7” staat voor “square” (vierkant), de vorm die je met je vingers maakt als je er een L en een 7 mee vormt. De band bestond uit:

  • Donita Sparks: gitariste-zangeres
  • Suzi Gardner: gitariste-zangeres
  • Dee Plakas: drumster sinds hun tweede CD
  • Jennifer Finch: bassiste-zangeres, speelde eerst samen met Kat Bjelland (Babes In Toyland, Katastrophy Wife) en Courtney Love (Hole) in Sugar Baby Doll. Ze is later vervangen door Gail Greenwood (ex-Belly) die daarna werd opgevolgd door Janis Tanaka.

Momenteel is L7 niet meer actief, maar Donita Sparks en Dee Plakas spelen wel nog samen in Donita Sparks + The Stellar Moments en Jennifer Finch heeft The Shocker opgericht. Ik heb L7 gelukkig nog zien optreden voor ze gestopt zijn, namelijk in een zaaltje in Mechelen ongeveer 10 jaar geleden, toen ze tourden om hun laatste CD Slap Happy te promoten.

Door sommigen werd L7 tot de riot grrrl beweging gerekend, maar eigenlijk hebben ze daar niet veel mee te maken. Ze speelden al voor riot grrrl ontstond en hadden voor zover ik weet weinig contact met de riot grrrl scene, maar ze deelden wel een gelijkaardige attitude. In de mainstream muziekpers werden bands als L7, Hole, Babes In Toyland en 7 Year Bitch soms in het hokje “foxcore” geduwd (want o jee, opeens waren er vrouwen die rockmuziek maakten waar je niet meer langs kon kijken en daar moest dus een aparte term voor verzonnen worden) en vaak werden ze ook als een “grunge” band bestempeld. Dat laatste had vast ook te maken met het feit dat L7 begin jaren ’90 een CD Smell the Magic en een single op het grunge label SubPop uit Seattle hadden uitgebracht. Een van mijn favoriete nummers van L7, “fast and frightening”, staat op die CD. Een deel van de songtekst gaat als volgt: “she’s got so much clit, she don’t need no balls”. Luister zelf:

 

Het bekendste nummer van L7 is “pretend we’re dead” dat op hun derde CD Bricks Are Heavy staat. Het is recent zelfs gebruikt voor het computerspelletje Rock Band 2 (!). L7 heeft 6 studio-CD’s gemaakt en 1 live CD. Hun latere CD’s zijn op hun eigen platenlabel Wax Tadpole uitgebracht. Verschillende liedjes van L7 zijn ook terug te vinden op soundtracks van films zoals “Natural Born Killers” en “Foxfire” en ze hebben zelfs een rol gekregen in de film “Serial Mom” (enkel de moeite waard om een glimp van L7 op te vangen, voor de rest geen speciale film hoewel het idee erachter wel potentieel had) als de band “Camel Lips”.

 

Verschillende nummers van L7 zijn gecoverd. CSS heeft een eigen versie van “pretend we’re dead” gemaakt onder de titel “pretend we’re alala” en The Prodigy heeft “fuel my fire” gecoverd, maar hoewel het een erg verdienstelijke versie is, is het origineel uiteraard veel beter.

 

L7 is niet alleen “cool” omwille van hun niet-te-evenaren muziek, maar ook omwille van hun politieke standpunten en benefietconcerten. Hun feministische ideeën blijken al uit hun songteksten, maar ook een grondige hekel aan alles wat conservatief en rechts is krijgt er van langs, zowel in hun liedjes als op hun oude website waar ze een “shitlist” hadden samengesteld waarin o.a. George Dubya Bush (lang voor hij president werd) hoog scoorde. Nog cooler is bovendien dat L7 Rock 4 Choice, een organisatie die strijdt voor abortusrechten, heeft opgericht in 1991. Hier kan je L7 samen met Joan Jett (nog zo’n coole zangeres!) zien optreden voor Rock 4 Choice:

 

Meer horen van L7?

Meer lezen over feministische muziek?

 

Voetnoten

[1] zoals creatief zijn met tampons…

[2] het juiste antwoord is: het patriarchaat

PS: deze tekst is uiteraard helemaal subjectief en muzieksmaken verschillen, maar toch is het coolheidsgehalte van L7 ondiscussieerbaar! 😀

Advertisements