De schrijversters van deze blog stellen zich voor – hieronder is de voorstellingstekst van robinette, eerder stelden tikara en rebelsister zich ook al voor.

Hallo!

Tegen het einde van 2004 kwam ik in contact met de queer beweging, via Queerilla in Gent. Mijn aandacht werd vooral getrokken door de mogelijkheid die de beweging bood om in een veilige omgeving genderrollen te doorbreken. Niet verwonderlijk dus dat ik bij drag kinging uitkwam. Via queerfeesten en -acties ontmoette ik een aantal mensen uit Brussel en we begonnen zelf drag king workshops te geven. Niet veel later ontstonden ‘de Drag Kings van Brussel’, die performances en een heuse voorstelling brengen, in navolging van de ‘troupes’ in de VS en andere landen. Het verschil met de meeste andere drag king groepen is dat wij veel meer vanuit een maatschappelijke kritiek op vaststaande genderrollen vertrekken.

Eigenlijk is het dankzij de queer- en transgenderbeweging dat ik me meer ben beginnen interesseren in feminisme. Eén van de redenen waarom het etiketje ‘vrouw’ voor mij problematisch is – zonder zij die zich met het woord identificeren te willen schofferen – is namelijk dat het een noemer is voor een heleboel onrecht. Hoe meer ik ben beginnen zoeken naar oorzaken van mijn ongemakkelijk gevoel bij ‘vrouw’, hoe meer ik ben gebotst op impliciet en expliciet seksisme. Seksisme in voorschriften, normen, verwachtingen, idealen, afbeeldingen, uitspraken, machtsverhoudingen, levenslopen, … Onder de schijn van een behoorlijke gelijkheid tussen mannen en vrouwen in onze samenleving vandaag, ontdekte ik ontzettend veel ervaringen van vrouwen met seksueel en ander geweld, de dictatuur van een artificieel schoonheidsideaal dat de vrouw als een leeg pornopoppetje voorstelt, héél veel onzekerheid, ondervertegenwoordiging in invloedrijke posities in bijna alle sectoren, onevenwichtige verdeling van zorg- en huishoudelijke taken, … Reden genoeg dus om feminist te zijn.

Hoewel ik gestudeerd heb, heb ik het gevoel nog veel te moeten leren, bijvoorbeeld over de geschiedenis van het feminisme en van sociale bewegingen in het algemeen. Ik denk dat dit een lacune is in het onderwijs en een teken van een samenleving waarin ideologische tegenstellingen niet meer ‘in’ zijn.

Stiekem droom ik ervan kennis en materiaal voor emancipatie op te delven en te delen met veel (jonge) vrouwen en anderen. Dat is nodig, omdat er nog steeds veel discriminatie en vooroordelen aanwezig zijn, die voor ongelijkheid en geweld zorgen. We moeten dat terug kunnen zien, om er ons samen tegen te verzetten.

De wereld behoort niet alleen toe aan rijke, blanke heteromannen… Laten we dat duidelijk maken!

Advertenties