vshapewebSommige zaken in feminisme lijken eerder theoretisch. En dan kom je plots aan de woelige wateren van seksualiteit en seks. Hoe, wat, met wie, wanneer wel, wanneer niet… niet gemakkelijk, en bijna alle vrouwen die ik ken – inclusief mezelf – hebben wel verhalen van een paar (of veel) keer dat ze achteraf bekeken toch liever niet gewild hadden, of dat er toch beter over gesproken had moeten worden. En soms zijn er dan weer heel leuke verhalen.

Na een tijdje rondhangen in linkse en feministische milieus kwam ik mensen tegen die daar heel anders mee omgingen. Mensen die expliciet iets vroegen in plaats van “aan te nemen dat het ok is”. Mensen die vroegen of ik gekust wilde worden, bijvoorbeeld, in plaats van het zomaar te proberen. Leuk. Of mensen die dat in bed ook verderzetten, en kunnen praten over wat we willen.

Expliciete seksuele toestemming

Op een bepaald moment begon ik in een boek te lezen: Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality [1]. Daarin stond een heel interessant voorbeeld van een Amerikaanse hogeschool, Antioch College, die in haar reglement een regel had opgenomen waarbij er voor seks expliciete toestemming (dus met woorden) gevraagd moest worden aan de partner. Briljant.

Ik vind dat een geweldig idee om verschillende redenen. Ten eerste, het is niet zo dat er hierdoor er plots geen seksueel geweld meer is, want dat hangt samen met heel veel factoren zoals ongelijkheid en macht in de hele samenleving. Maar dit geeft wel een fantastisch positief signaal: de hogeschool, verre van een conservatieve wacht-maar-tot-je-trouwt abstinentie maatregel te promoten, heeft het expliciet over seks, en geeft een duidelijk signaal dat seks gewild en gekozen moet zijn, met wederzijdse toestemming.

Ten tweede, als dit effectief ingeburgerd zou geraken zou dit volgens mij wel een mentaliteitswijziging op gang kunnen brengen. Over seks moet gepraat kunnen worden, anders klopt er iets niet. Mensen klagen wel eens dat radicaal-feministes alleen maar kunnen afbreken, wel, dit is nu eens een positief alternatief waar ik helemaal achter kan staan.

Het idee is volgens mij een feministische derde weg tussen de conservatieve taboevisie op seks en de liberale strings-en-paaldansen nepbevrijding. Het is een kleine stap op de weg naar werkelijke seksuele bevrijding.

Ten derde maakt het ook expliciet dat seks een vorm van communicatie is en dat praten over seks niet “raar” of verkeerd is, ook al wordt dat nooit duidelijk gemaakt door de cliché Hollywoodromances die we in films en tv-series zien.

Hoe het niet moet

Nog een belangrijke basisregel: toestemming vragen is niet iets dat gewoon uit de weg moet voor ergens aan te kunnen beginnen. De “nee” van iemand negeren komt neer op geweldpleging. Mannen die achter je aan blijven lopen als je zegt dat ze je met rust moeten laten, mannen die vragen “waarom?” als je nee zegt en dan gewoon blijven proberen… Grrr!

[1] Jodi Gold & Susan Villari [eds.]. 2000. Just Sex: Students Rewrite the Rules on Sex, Violence, Activism and Equality.  Rowman & Littlefield Publishers, Inc.

Advertenties