Zoeken

De Tweede Sekse

feminisme is een revolutie // solidair met de stakers

Feminisme – een nieuw begin: in de boekhandel

Het boek Feminisme – een nieuw begin is te krijgen in boekhandels in Amsterdam, Antwerpen, Gent, Herzele, Mechelen. Het is ook online te bestellen.

Amsterdam: Fort van Sjakoo

buitenaanzicht boekhandel Fort van Sjakoo

Fort van Sjakoo

Jodenbreestraat 24

1011 NK Amsterdam

info@sjakoo.nl

Antwerpen: De Groene Waterman & Kartonnen Dozen

interieur1

De Groene Waterman

Wolstraat 7

2000 Antwerpen

groenewaterman.mijnboekhandelaar.com

 

Doorgaan met het lezen van “Feminisme – een nieuw begin: in de boekhandel”

Featured post

You’re invited, but your belly’s not

door Lindsi Dendauw

There are a lot of female body parts where you can say a lot about. But for today’s topic, let’s talk about bellies. Something’s up with those. Flair suggests that if you want to impress your crush at a party, you leave your belly at home. And this school principle states that wearing clothing that reveal your belly button as a student is ok, as long as you’re skinny. Cause nobody wants to see that baby fat.

Doorgaan met het lezen van “You’re invited, but your belly’s not”

Race/Class/Gender: French secularism and Whiteness

Van de blog Neo-colonialism and its Discontents:

Neo-colonialism and its Discontents

4252.jpg

The recent image out of France that show policemen surrounding a woman who is removing her veil have struck many people because of how overtly Islamophobic they are. France – a country that constructs itself as being open and secular – recently imposed a fine on women who wear a ‘burqini’ at the beach. This announcement was controversial, and seeing images of this fine in action is bringing even more attention to the new rule.

What struck me about this image and this story in general is the clear ways in which different structures are intersecting with one another in order to produce this one moment in time. I have seen some of the commentaries talk about how this demonstrates yet another instance of patriarchy and sexism: men telling women what they can and cannot wear. My own reaction was to affirm this – it does seem to be a common denominator…

View original post 1.053 woorden meer

Van eigen bloed (triggerwarning seksueel geweld en zelfmutilatie)

(Oorspronkelijk verschenen op Dying Dinosaurs)

Ik ben het debuut ‘Het Smelt’ van Lize Spit aan het lezen. De roman haalt veel herinneringen naar boven. Niet omdat mijn leven enigszins op dat van het hoofdpersonage lijkt, wel omdat de mannelijke protagonisten even walgelijk zijn als de mannen waarmee ik – helaas – mijn bloed deel. Waarschijnlijk daarom dat ik het vroeger zo rustgevend vond mijn eigen bloed in de lavabo te zien wegvloeien door het putje.

Op het perron, wachtend op de trein voor Brussel-Zaventem, hadden A. en ik het nog even over al die viespeuken van venten die niet met hun handen van vrouwen kunnen afblijven, meestal dan nog vrouwen uit de eigen familie of naaste omgeving.

Want het is een illusie te denken dan de meeste aanrandingen en verkrachtingen in donkere steegjes door donkere onbekenden plaatsvinden, te denken dat ‘meer blauw’ en verlichting op straat zou helpen bij het aanpakken van seksueel geweld, zoals A. me gisteren voorlas uit een interview in de Knack. Zolang flikken maar een les over seksisme in heel hun opleiding krijgen (hetzelfde geldt btw voor racisme), kom ik ze zelf ’s nachts en zelfs overdag liever niet tegen op straat.

Doorgaan met het lezen van “Van eigen bloed (triggerwarning seksueel geweld en zelfmutilatie)”

Donker, warm en waterdicht

(Oorspronkelijk verschenen op Dying Dynosaurs)

Ik herinner me de man die door de politie met rubberen kogels in het gezicht werd geschoten. Mijn teamgenootje vond hem ‘s morgens bewusteloos in een plas bloed en bracht hem naar het ziekenhuis.

Ik herinner me de vrouw en haar twee kleine dochtertjes die geprobeerd hadden in een tentje te koken en koolstofmonoxidevergiftiging hadden opgelopen. Ze huilden en verloren telkens het bewustzijn. We brachten hen naar het ziekenhuis.

Ik herinner me hoe er een grote brand was in het Soedanese gedeelte van het kamp en we “Wake up, fire!” schreeuwden terwijl we op de ruiten van de caravans klopten tot iedereen wakker was. Ik herinner me hoe we met de Koerdische familie die net was aangekomen het kamp uitreden en hoe de drie kleine jongetjes afwisselend in slaap vielen en dan weer huilden.

Ik herinner me de vrouw die in paniek was omdat haar baby allergisch was voor poedermelk, alles uitkotste en al dagenlang niets gegeten had.

Ik herinner me de Afghaanse man met schurft die niet kon ophouden met krabben en maar niet genas, hoe vaak hij ook naar de dokters ging en zijn kleren en dekens ververste.

Ik herinner me het 17-jarige meisje dat verkracht was en ons een deur voor haar houten barak kwam vragen zodat haar verkrachters ‘s nachts niet meer zouden kunnen binnenkomen.

Ik herinner me hoe vele jonge vrouwen zich noodgedwongen prostitueerden en daarvoor door de mannen in het kamp voor ‘putes’ werden uitgemaakt.

Ik herinner me de schattige Koerdische peuter met de donkere krullen die bruine fond de teint op haar gezicht had zodat men de blauwe plekken op haar gezicht niet zou kunnen zien.

Ik herinnen me hoe mijn Afghaanse vriend een week lang pijn had aan zijn schouder omdat een politieagent hem daar geslagen had.

Ik weet nog hoe mijn Afghaanse vrienden bang waren om alleen in Calais rond te dwalen omdat er een groepje nazi’s vluchtelingen met ijzeren kettingen te lijf ging.

Ik weet nog hoe de 15-jarige Aghaanse Abdullah in een koelkasttruck stikte.

Ik weet nog hoe het jongste kind van een bevriende Afghaanse familie in een koelkasttruck begonnen te stikken, maar hoe de vluchtelingen net op tijd de politie konden waarschuwen.

Ik herinner me het Eritreaanse jongetje dat overal open wonden op zijn polsen en handen had doordat zijn schurft zo ver gevorderd was.

Ik herinner me de Eritreaanse vrouw die een allergische reactie op haar schurft had en wiens armen helemaal in het verband zaten.

Ik weet nog dat net voor ik vetrok de mazelen uitbraken.

Ik weet nog dat de politie ons elke dag met pepperspray beschoot, dat de vluchtelingen er ‘s nachts niet van konden slapen en de kinderen ervan hoesten en huilden.

Ik weet nog dat een Koerdisch meisje haar gsm gestolen werd en ze hysterisch begon te huilen en schreeuwen omdat ze al haar contacten verloren had.

Ik weet nog hoe de maffia alle toegangswegen naar Engeland controleerde en de vluchtelingen uitperste en bedroog.

Ik weet nog hoe een politieagent naar een klein meisje op een fiets trapte.

Ik weet nog hoe een man in de prikkeldraad bovenop de hekkkens aan de eurotunnel was blijven hangen en zichzelf zo de keel had overgesneden.

Ik weet nog hoe de politieagenten vier mannen die niet konden zwemmen de zee hadden ingedreven en ze daarna nooit meer zijn teruggezien.

Ik weet nog hoe mijn vrienden elke dag in elkaar werden geslagen door de politie.

Ik weet nog hoe ik de waarheid in mijn gezicht geslagen kreeg. Ik weet nog hoe ik de politie haatte. Ik weet nog hoe ik de staat haatte. Ik weet nog hoe ik me schaamde blank te zijn. Ik weet nog hoe ik me schaamde Vlaming te zijn. Ik wist nog hoe ik iedere racist wel zou kunnen vermoorden. Ik weet nog dat ik geen geduld meer had. Mensenlevens die op het spel staan kennen geen geduld.

Ik weet nog hoe onze Eritreaanse vriendin op het punt stond in de jungle te bevallen. Ik weet nog hoe ze elke dag lachte, hoewel ze op exploderen stond. Ik weet nog hoe we hoorden dat ze in Engeland was aangekomen. We hebben nooit geweten welke held(in) haar heeft geholpen.

Aan iedereen die er trots op is Vlaming te zijn en vindt dat ‘de boot nu wel vol is’: kom me later niet vertellen dat je er niets vanaf wist. Kom me later niet vertellen dat je er niets aan hebt kunnen doen. Kom me later niet vertellen dat jij een goede nachtrust had terwijl mijn vrienden in de kou lagen te huilen en bidden.

Gisteren droomde ik van de bevriende Afghaanse familie. Ik droomde dat we in het huis waar ik opgroeide goede kleren en schoenen uitzochten, net zoals in Calais. Donkere, warme, waterdichte kleren om de overtocht naar Engeland te maken. Donker zodat de politie hen niet zou zien. Warm omdat het koud is in de koelkasttrucks. Waterdicht omdat men soms urenlang in de regen moet staan wachten tot de smokkelaar je in een truck verstopt.

Wir haben es alle gewusst.

refugees

The Game

anonieme bijdrage

trigger warning voor geweld

The Game

Doorgaan met het lezen van “The Game”

Feministische citaten

Gastbijdrage door Ashley VDK

Feministische citaten ter inspiratie:

2016-07-31 16.39.36

2016-07-31 13.23.24

Opiniestuk: Het argument van de magische leeftijdsgrens

door Mishandrist

Trigger warning: vermelding kindermisbruik, vermelding kinderpornografie.

In het debat rond kinderporno en/of -misbruik komt af en toe zo’n dwaas binnen die begint te onderhandelen over waar de magische leeftijdsgrens nu eigenlijk ligt. Is het niet een beetje arbitrair om een getal te plakken op gevoelens? Wordt niet iedereen op haarzijn eigen tempo volwassen? En wanneer je zestien, achttien, eenentwintig wordt, verander je toch niet ineens van kind in een onweerstaanbare bom/hunk?

Dat klopt. Op die ene nacht van minderjarig naar meerderjarig verandert er inderdaad weinig tot niets. Er komt misschien een puist bij of je haarlijn begint naar achter te marcheren, maar dat is het dan ook. Het kind in kwestie krijgt geen massa’s onbevlekte wijsheid toebedeeld. Er vindt geen overdracht van ervaring en/of kennis plaats en er daalt niemand neer vanuit de hemel (of stijgt op vanuit warmere oorden) om het kind alwetend te maken over de bloempjes en de bijtjes.

De logica achter de stelling dat iemand vanaf een arbitraire leeftijdsgrens plotsklaps gezegend is met alle verantwoordelijkheid voor wat gebeurt in haarzijn leven is een beetje vreemd. Het insinueert dat ieder kind op hetzelfde tempo opgroeit en dezelfde ervaringen heeft. In een individualistische maatschappij als de onze klinkt dit argument steeds vreemder.

Maar de logica van die binnenwandelende dwaas die zo’n arbitraire leeftijdsgrens ridiculiseert, laat een veel bitterdere smaak in de mond. Die logica zegt namelijk dat de schuldige bij kindermisbruik niet de dader is, maar het kind. Het kind moet maar niet zo aantrekkelijk zijn voordat zijhij meerderjarig is. Ah ja, want soms zijn veertienjarigen nu eenmaal ‘lekker’ en ‘klaar voor seks’ ook al hebben ze nog twee jaar te gaan voordat ze voor de Belgische wet seks mogen hebben, twee jaar vol met puberen en middelbare school.

Doorgaan met het lezen van “Opiniestuk: Het argument van de magische leeftijdsgrens”

A room of our own – Nood aan feministische ruimtes

“A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction.” ― Virginia Woolf, A Room of One’s Own

“Feminists, women and transpeople must have rooms of their own if they are to start a revolution.” ― rebelsister, De Tweede Sekse Blog

foto van bezettingsactie van Sisters Uncut in Londen
bezettingsactie van Sisters Uncut in Londen

Een ruimte voor onszelf is o zo belangrijk. Virginia Woolf wist het al toen ze in haar boek A Room Of One’s Own schreef over het belang voor vrouwen om een eigen afgesloten werkkamer te hebben om zich te kunnen terug trekken en te kunnen denken, schrijven, creatief zijn… Maar zo’n ruimte is niet enkel nodig voor individuele vrouwen binnenshuis, maar ook collectief in de publieke ruimte: een eigen afgesloten feministische plek om ons terug te trekken met andere feministes, om vrij te kunnen denken en schrijven en acties voor te bereiden. Zulke ruimtes zijn ook nodig en nuttig om elkaar te ontmoeten en te weten dat we bestaan, andere feministes, activistes, outsiders, …

Doorgaan met het lezen van “A room of our own – Nood aan feministische ruimtes”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑