De Tweede Sekse blog

Weg met Theo Francken!

Boekbespreking: Niemand zal hier slapen vannacht – Rachida Aziz

Niemand zal hier slapen vannacht
– Rachida Aziz

Heb je nog geen plannen dit weekend? Lees dan dit boek! Of heb je er wel? Annuleer ze en lees in de plaats dit boek!

Niemand zal hier slapen vannacht – de titel is een verwijzing naar een fantastisch liedje van Nina Simone dat ook het boek inleidt – is een belangrijk, activistisch, prachtig en heel vlot geschreven boek. Ik heb vele redenen om het aan te raden. Graag zou ik wat stukjes willen citeren zoals dat onlangs tijdens haar onofficiële boekenvoorstelling in Le Space gebeurde, maar je leest het beter helemaal zelf. Of kom naar de leesgroep van FEL op 3 februari, waar we ook stukjes zullen voorlezen.

Continue reading “Boekbespreking: Niemand zal hier slapen vannacht – Rachida Aziz”


Against Me – True Trans Soul Rebel

Opbeurend nummer van de dag:

Sleater-Kinney concert memories

DIY feminist zines + comix

Old flyer I made, with a drawing of Sleater-Kinney drummer Janet Weiss, and someone coloured it in 🙂

I didn’t know anyone who liked or even knew Sleater-Kinney when I went to see them for the very first time in Amsterdam in 2000. It was the year of sexual violence at the renewed Woodstock festivals as well as the beginnings of Ladyfest which started as a reaction to the fact that women could not find a safe space at music festivals. It was also a time when in small Belgian towns you could still find CDs of “obscure” bands like Babes in Toyland, Bikini Kill and Sleater-Kinney in any random record shop. Internet was still relatively new but it opened a world to images and MP3s of bands that were rarely if ever played on the radio. I already owned Dig Me Out (thanks to one of the random record…

View original post 326 woorden meer

Feminisme – tijd voor een nieuw begin

Evie Embrechts

Over recuperatie en kenniswerving. Dit stuk verscheen eerder in het tijdschrift Buiten de Orde.

Feminisme is vandaag populairder dan eender wanneer de voorbije dertig jaar. Emma Watson geeft als bekende actrice speeches over feminisme. Beyoncé gaf een optreden met “Feminist” in grote lichtgevende letters als decor en schreef een manifest. We zagen in 2017 een vrouwenstaking in vele landen en nooit geziene aantallen vrouwen die protesteerden tegen Trump. Vrouwen vormen een fundamenteel onderdeel van de Arabische lentes, de Koerdische verzetsstrijd, Black Lives Matter en andere bewegingen. Politici van allerlei strekkingen noemen zichzelf feminist.

Feminisme heeft een enorme opgang gekend de laatste jaren. Tien jaar geleden was uit de kast komen als feministe iets dat in heel wat kringen vooral spottende opmerkingen uitlokte. Dat gebeurt nog steeds, maar er is een enorme verschuiving en herwaardering merkbaar.

Kortom, dat klinkt best positief. Helaas liggen er ook gevaren op de loer, zowel van binnen de beweging als van buitenaf.

Continue reading “Feminisme – tijd voor een nieuw begin”

Een radicaal instituut

door Hanna

Op een dag in september 2017, toen ik op bezoek was in Berlijn en het weer onverwachts zonnig bleek, besloot ik een wandeling in het park Tiergarten te maken. Ik liep vanaf het Bundeskanzleramt (het werkpaleis van Angela Merkel) langs de Spree in westelijke richting en kwam, vlak nadat ik het Haus der Kulturen der Welt gepasseerd was, een onopvallende roestbruine gedenkzuil tegen. De zuil herinnerde aan een gebouw dat op een steenworp afstand had gestaan en dat de geallieerde bommen niet heeft overleefd: het Institut für Sexualwissenschaft. De naam is bedrieglijk. Het gaat om veel meer dan een wetenschappelijk instituut. De in 1919 opgerichte onderzoeksinstelling, gevestigd in een statige villa in Tiergarten, was een plek waar in de jaren twintig revolutionaire socialisten in het geheim konden samenkomen, een plek waar homoseksuele intellectuelen hun beginnende emancipatiestrijd coördineerden en het was de plek waar voor het eerst in de geschiedenis trans mensen de medische zorg konden krijgen die ze nodig hadden.

Continue reading “Een radicaal instituut”

Sexism 2.0. Why Robocop and his friends should keep feminists awake.

Lady robotWhile artificial intelligence (AI) is becoming a part of everyone’s life whether that is at the office, at school or at home, few are those who question and care about the sources and possible impact of AI on our future generations. It is not the amount of blockbusters displaying apocalyptic scenes of humanoid robots taking over the world that is lacking, though none of them seem to tackle the possible challenge machines might represent in our struggle toward a more equal and humanist society. Recent studies however suggest the danger is real as they highlight AI tend to be sexist and racist[1] and besides the way robots act, the way they look and what they are created for also reflects and reinforces a stereotypical civilization.

Information processing programs at the basis of AI use algorithms to connect pieces of information and extract requested data. We are now all acquainted with the most common predictive search engines which use the same technique to answer all our questions. A very simple test in Google for example might give you an idea of how close-minded algorithms can be: when looking for images of a CEO, a Manager or a Doctor, the white male is obviously prominent while the role of teacher and secretary, according to Google, seems to be reserved to the white, good-looking female – not rarely with quite sexual features. When AI is constructed based on data which reflects our own unequal and stereotypical society, you basically program machines to learn our own biases. While in some cases researchers can no longer deny the problem and try to compensate this phenomenon, one could expect for most actors in this highly competitive industry not to care about the consequences of their programs as it would cost more time and money to do so and, especially, as most of the engineers (typically benefiting from socially dominant norms) developing those robots, do not feel concerned by potential biases which will de facto reinforce their own privileges. As machines learn and adapt from their original coding, they become less transparent and predictable which makes it difficult to keep track of the complex interactions of the original algorithms and data. You thus lose control pretty fast on the output and related actions of your revolutionary Android. Robots can’t learn instinctively and follow ethical rules as long as those are not programmed. They do not question themselves or remain open to change their “mental” constructions based on personal experiences. You can’t educate robots to obtain mentality changes but, at the same time, it seems like robots are increasingly going to “educate” future generations of humans and progressively replace them in decision making processes. If one does not pay attention on the potential biases AI assimilates by feeding it with stereotypical data, vicious circles are created in which human users receive the information, possibly without questioning it, and simply copy-paste it into the next generation of robots. When this is the case, you maintain – and through potential uncontrolled mechanisms – reinforce sexist ideas and misconceptions about all kinds of minorities which are not or much less present in the conception of AI. While we strive for a more equal society, computer sciences might consequently catch us up by creating a new generation of decision makers and masters which – instead of smoothing out stereotypes – enforces them.

Besides its sexist way of thinking, our humanoid robot-friend might as well become an enemy to women more then to men by the role he will be given. Potential competition of AI in the marketplace is a well-addressed issue so far and it is known that the risk is clearly higher for women. We might expect that the first industries, i.e. the service industries, to successfully embrace the use of robotics to replace their human resources will be those mainly employing women and, in Western countries, especially women with foreign backgrounds facing higher risks of precariousness.

In order to make robots more acceptable, they need to be more human-like. In our gendered societies this unfortunately means robots need to be gendered. Today, the typical gynoid (a humanoid robot that is gendered female) exhibits the most stereotypical characteristics of women one can imagine. And as this wasn’t enough, a new generation of “hot lady robots” are now becoming a serious trend. Just google it and you might well be surprised of the lack of creativity of our so-called computer engineering geniuses. The integration of human characteristics in robotics, disclosed a research paradigm known as the Computer Are Social Actors (CASA) theory which suggests that people react to computers and robots in a similar way they interact with other social entities[2]. In fact, several research studies have shown female robots are generally expected to be compliant, having communal personality traits, being more focused on humans then on themselves and thus, being at the service of their owner. Male robots, on the other hand, are more generally considered being able to control the environment, having, sometimes, more power than human beings. People tend to trust male robots (even if this is limited to a male voice) more when it comes to technical support as they are considered to be more intelligent and autonomous.  It needs no further explanation to imagine the damaging effect of enforcing these stereotypical concepts within computer engineering. Unfortunately, it seems like this is exactly what is happening. When developing service oriented programs and robots, female features (physical traits, voice,…) are often preferred while guard robots are typically represented through male features. Before we know, the robot community will bring us back to the ‘50s.

As daily interactions with humanoid robots are no longer fiction and we expect for those interactions to shape the way humans gather and process information becoming increasingly dependent of AI, it is time for us to give this issue more weight on the feminist agenda. Concretely, one should make sure to address the ethical risks of programming AI within standard training modules of computer science and engineering. Women should be increasingly represented within the area in order to assure a gender balance among the creators of our future. The same applies to minorities and less-privileged groups of our society. Laws and control-instances should be set up for AI to be screened and corrected for sexist, racist and other biases. All these measures should be self-evident as much as the need for awareness-raising among next generations for them to remain critical toward AI. The more humans will support equality, the more humanistic Robocop and his friends will be. However, time is running short as the first humanoid robots are standing at the door and might as well surpass our good intentions…

[1] See: “Bad News: Artificial Intelligence Is Racist, Too. By Stephanie Pappas In: Live Science Contributor. April 13, 2017.” and “Just like humans, artificial intelligence can be sexist and racist. On: http://www.wired.co.uk/article/machine-learning-bias-prejudice

[2] Tay B.T.C., Park, T., Jung Y., Wong A.H.Y. (2013). When Sterotypes Meet Robots: The Effect of Gender Stereotypes on People’s Acceptance of a Security Robot. In: Harris D. (eds) Engineering Psychology and Cognitive Egonomics. Understanding Human Cognition. EPCE 2013. Lecture Notes in Computer Science, vol 8019. Springer, Berlin, Heidelberg.

Striprecensies: Soppy, Pyjamadagen, Mine, Out to Lunch, I love this Part, Houseplants and Hot Sauce, Klezmer

We hebben weer een nieuwe lading aanbevelingen uit stripland voor jullie, beste lezeressen/s! Veel variatie in stijl en thema’s, dus voor ieder wat wils. En behalve Klezmer, zijn ze ook nog eens allemaal door vrouwen getekend.

Soppy – Philippa Rice

Soppy is een ontzettend schattige strip. Met weinig of geen woorden wordt de wereld van de tekenares en de relatie met haar vriend afgebeeld. Hoe ze elkaar ontmoeten, eerste stapjes in de relatie, dagelijkse routines, korte stripjes over hen beiden aan het werk aan de tekentafel, thee, in slaap vallen voor de tv, knuffels, zombies… Meestal een erg positieve kijk op de wereld, maar dat kan ook wel eens goed doen. Haar originele rood-zwart-witte stijl zal zeker je striphart veroveren!

Continue reading “Striprecensies: Soppy, Pyjamadagen, Mine, Out to Lunch, I love this Part, Houseplants and Hot Sauce, Klezmer”

“And now for some questions from the audience…” – A guide to making an actively safe space during debates

a contribution by FemaleGaze

“And now for some questions from the audience…”

A guide to making an actively safe space

during public debates and discussions.

This text is an exploration of what it means to have a “safe space” for the audience during public debates and discussions. The text includes case studies where the lack of a safe space policy made a debate less satisfying, and suggestions of how event organisers and audience members can facilitate an even discussion, and make it more likely for minority voices to be heard during audience questions or debate.

Continue reading ““And now for some questions from the audience…” – A guide to making an actively safe space during debates”

Boekbespreking: The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood

Ik geef het eerlijk toe: ik lees niet vaak romans. Maar als ik er een vastneem en het boeit me genoeg dat ik doorheen de eerste paar pagina’s geraak, dan kan ik het meestal niet meer loslaten. Dit was het geval met The Handmaid’s Tale van Margaret Atwood. Als ik deze klassieker met een woord zou moeten omschrijven zou het “fascinerend” zijn, of “intrigerend”. Zo fascinerend dat ik wil dat iedereen in mijn omgeving heel snel ook dit boek leest zodat we er uitvoerig over kunnen praten (hint hint hint!). Een tijd geleden organiseerde FEL een leesgroep over dit boek en een FEL-lid zorgde zelfs voor de bestelling van mijn exemplaar, maar ik maakte de stommiteit om het pas achteraf te beginnen lezen. Wat zou ik er nu graag een leesgroep over meemaken! Er wordt op dit moment ook een tv-serie uitgezonden over dit boek, maar ik twijfel nog of ik die wil zien. Eindelijk begrijp ik al die mensen die liever geen verfilmingen van hun favoriete boeken zien!


Continue reading “Boekbespreking: The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood”

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑