Take back the night – Heksennacht 2009 te Gent

Weet je wat onze moeders, onze dochters, onze zussen, onze grootmoeders, onze tantes en onze vriendinnen elke avond doen omdat ze zich onveilig voelen?
Ze lopen in het midden van de straat of onder de straatlantaarns.
Ze houden hun sleutel tussen twee vingers om zichzelf te kunnen verdedigen als het nodig is.
Ze wandelen niet alleen.
Ze houden afstand van vreemden en trachten steeds achter hen te wandelen.
Ze veranderen hun route als ze denken achtervolgd te worden.
Op feestjes zoeken ze naar vriendinnen om af te spreken wat ze
zullen doen als één van hen lastig gevallen wordt.
Ze gaan niet in de lift met een man die ze niet kennen.
Ze sms’en of bellen een vriend als ze thuis gekomen zijn, zo weet zij of hij dat ze veilig is.
Ze zorgen ervoor dat minstens iemand weet waar ze zijn en wat ze doen.
Ze lopen kilometers om zodat ze de donkere steegjes vermijden.
Ze zijn voortdurend op hun hoede. Voortdurend.

Vrouwen die ’s nachts argeloos alleen over straat kunnen lopen zijn zeldzaam. Alleen buiten komen als vrouw wanneer het al donker is, is volgens velen een dom idee. Zeker als vrouwen kortgerokt of ‘te bloot’ op straat gaan lopen, zouden ze erom vragen. Dit is belachelijk. Geen enkele dresscode staat gelijk aan de vraag om verkracht te worden. Bovendien komt de angst om alleen buiten te komen vaak niet overeen met de werkelijkheid. De kans op seksueel geweld is immers groter bij familieleden of bekenden. Binnenshuis dus. In ieder geval, buiten of binnen, het moet gedaan zijn met elke vorm van seksueel geweld. Alleen zo krijgen vrouwen hun vrijheid terug.

WHATEVER WE WEAR
WHEREVER WE GO
YES = YES
NO = NO

 

Feminisme-bashing zonder kanttekening in ‘kwaliteitskrant’

Feminisme is vandaag niet populair. Daarvan getuigen onder andere vele artikels die in kwaliteitskranten verschijnen, zoals het stuk over de rijke pooier in De Morgen (zie ook  een reactie op deze blog) en daarvoor al een artikel in De Standaard over Marike Stellinga, auteur van ‘De mythe van het glazen plafond’. Je vindt dit artikel (helaas) terug op de website van De Standaard.

Stellinga noemt zich vrolijk ‘antifeminist’ en het artikel staat bol van nonsens. Daarbij wordt nog geen halve kritische noot gemaakt. Een mens zou voor minder een lezersbrief schrijven, maar als marginaal en gemarginaliseerd verschijnsel wordt feministische kritiek op kortzichtige bullshit dan weer niet gepubliceerd. (Het is niet de eerste keer dat onze lezersbrieven niet worden gepubliceerd.)

Marike Stellinga is een schoolvoorbeeld van wat de Amerikaanse Ariel Levy een ‘female chauvinist pig’ noemt: een jonge, blanke, succesvolle vrouw die zich met woord en daad tegen het feminisme keert. Feminisme-bashing past perfect in de conservatieve tegenbeweging die al jaren aan de gang is.

Zichzelf als succesvolle vrouw ‘antifeministe’ noemen, getuigt van nul historisch inzicht. Als onze voormoeders hun levens niet hadden opgeofferd voor de feministische strijd, dan zat mevrouw Stellinga nu thuis in de plaats van journaliste en bestseller auteur te zijn, dan had ze nog steeds geen recht op eigen bezit, een eigen bankrekening, het stemhokje en ga maar door. Er is tegenwoordig heel weinig geweten over feminisme en de lange strijd voor gelijkwaardigheid van man en vrouw. We leven in de waan dat de situatie waarin we nu leven – inderdaad hebben vrouwen nooit zoveel geld, macht, legale erkenning en mogelijkheden gehad – automatisch geëvolueerd is uit onze nobele westerse inborst.

Van een blinde vlek gesproken. Gelijke rechten en jobs voor vrouwen zijn er niet vanzelf gekomen: er is écht om gevochten.

Vele rijke blanke carrièrevrouwen leven ook nog eens in de waan dat alle vrouwen hetzelfde zijn als zij, dezelfde kansen hebben als zij: dit is onzin. Sociale klassen met bijhorende perspectieven zijn een vaststaand sociologisch feit. De vrouwen die Stellinga ziet shoppen in het centrum van de stad, zijn niet dezelfde vrouwen die pakweg in de achterbuurten van een stad proberen rond te komen met een deeltijdse baan. Hoeveel van hen zitten op de terrasjes? Hoeveel allochtone vrouwen shoppen er lustig op los? Hoeveel van die vrouwen krijgt de kans om te studeren aan de universiteit zoals Stellinga heeft gedaan?

 

Meisjes en jongens leren nog steeds seksistisch te zijn – dagboek van een genderqueer feminist deel 3

Dit is deel 3 uit het dagboek van een genderqueer feminist. Zie ook deel 1 en deel 2, “Monokini my ass”.

Op 29/08/2009 verscheen in De Morgen een artikel ’Meisjes en jongens, en alles ertussenin’. Mijn eerste reactie bij het lezen van de titel: Hoera, ze weten bij De Morgen dat er heel veel tussen meisje en jongen bestaat! Gretig begon ik te lezen. Vijf minuten later zat er een knoop in mijn maag. Het artikel brengt een nieuw foto- en verhalenboek onder de aandacht, ’Jongens en meisjes’, van fotografe Annie van Gemert en journaliste Marijke Libert. Op het eerste zicht zijn de afgebeelde foto’s in de krant en de interviews met de twee tieners met veel respect gemaakt. Maar helaas, de titel van het artikel maakt zichzelf niet waar. Integendeel, zelfs.

Kent u het begrip ’heteronormativiteit’? Het woord wijst erop dat het in onze samenleving de norm is om hetero te zijn. Ben je lesbisch of homo of bi, dan ben je automatisch anders en word je ook anders behandeld. Nog steeds, ja. Het is nog steeds nieuws dat Vlaams minister Pascal Smet homo is (met of zonder Rode Kruis-perikelen), terwijl de heteroseksuele coming-out van pakweg minister-president Kris Peeters (terecht) als irrelevant zou beschouwd worden. Die minister heeft (vermoed ik tenminste) nog nooit in zijn leven zelfs maar een coming-out moeten overwegen, terwijl Pascal Smet er lang over heeft nagedacht (citaat uit De Standaard van 02/09/09: “Ik heb hier zorgvuldig over nagedacht en ik vond het beter er nu, aan het begin van mijn ministerschap, zelf mee naar buiten te treden dan dat het op slinkse wijze te grabbel werd gegooid in de bladen.”) Het is even irrelevant als het feit dat minister Peeters op vrouwen valt, maar dat Smet op mannen valt, is voer voor “de bladen”.

Nog veel sterker dan de heteronormativiteit is de gendernormativiteit. Het is niet alleen de norm dat er enkel man en vrouw bestaat. Nee, dit is een wetenschappelijke fout van jewelste waar we ondanks het jaar 2009 blijven intuinen. Onwetendheid en vooroordelen heersen, niet in het minst in de medische sector. Door iedereen worden we als ’fouten van de natuur’ gecategoriseerd en het is ondenkbaar dat wij gelukkig en gezond kunnen zijn.

Wie niet aan de norm voldoet, wordt met geweld in man of vrouw gepusht of met geweld herinnerd aan zijnhaar falen. Een voorbeeld van het eerste zijn de interseksuele baby’s die snel na hun geboorte worden geopereerd, alleen maar om te conformeren aan de M/V-tweedeling. Wat het tweede betreft, herinner u de link naar de studie over geweld op transgender mensen in de eerste dagboekaflevering.

 

No Pretence: anarcha-feministes in actie (en in beeld)

Op 7 juni 2009 hebben enkele anarcha-feministes in Londen even een anarchistisch congres – Anarchist Conference 09 – overgenomen. Ze klommen op het podium, projecteerden een film en lazen een statement voor. Dit om het seksisme in de anarchistische beweging aan de kaak te stellen. Het was niet de bedoeling om het congres zelf of bepaalde anarchistische groepen aan te vallen, maar om de hele beweging wakker te schudden, te wijzen op het seksisme en acties en discussies te starten.

Het congres werd aangekondigd als:

“We make no pretence. This is a conference by and for anarchists. And by anarchists, we mean those opposed to the state, all forms of nationalism, capitalism, sexual/race/gender oppression and all forms of exploitation and domination,” Anarchist Movement Conference 09 Call Out

De film No Pretence die werd geprojecteerd, toont de verbanden tussen seksistische uitingen in de mainstream-kapitalistische maatschappij en die in de anarchistische beweging. En die vertonen nogal wat gelijkenissen (mannelijke spreekbuizen, traditionele taakverdelingen, stereotiepe rolpatronen in afbeeldingen, misogyne en antifeministische opmerkingen, etc). Kijk zelf maar:

De reacties en commentaren op de acties van de anarcha-feministes waren ook een bewijs dat dit soort van feministische kritiek hard nodig blijft. Enkele voorbeelden geplukt van de website van No Pretence:

 

Theo Heuft – Nederlandse pooier-kapitalist wil bordeel openen in Brussel

Behind every great man (c) Julia Rice

De Morgen, het zogenaamd onafhankelijke dagblad dat steeds verder de dieperik ingaat, heeft nu (31/10/2009) Theo Heuft geïnterviewd. De pooier en voormalig uitbater van het Amsterdamse luxebordeel Yab Yum wordt niet voorgesteld als de walgelijke uitbuiter en crimineel die hij eigenlijk is, maar als een verfijnde zakenman die hard gewerkt heeft en nu kan genieten van goed eten, kunst en sigaren.

Als een vader was hij voor zijn meisjes

DM: Was u een pooier?

TH: Ik vind het vreselijk als mensen me een pooier noemen. Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen. (…) Ik heb geprobeerd om die meisjes op te voeden.

Een van de manieren waarop pooiers zich als goede mensen proberen voor te stellen is als een “goede vader” die waakt over de veiligheid van de meisjes. Je kent het wel: als ze netjes in de pas lopen en doen wat hij zegt, mishandelt hij ze zelf niet te hard en pakt hen niet al hun geld af.

“Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen” is een mooie. Het pleit hem volledig vrij van verantwoordelijkheid en schetst hem als simpelweg een enabler: iemand wil een tekening maken en je geeft ze potlood en papier. Die meisjes stond werkelijk te trappelen om in een bordeel te gaan werken en gelukkig had hij het startkapitaal: een mooie samenwerking. Hij werd er stinkend rijk van ook, maar dat is bijzaak. Natuurlijk was het geld slechts bijzaak zoals hij duidelijk maakt in het interview – dat zeggen zo ongeveer alle bedrijfsleiders die geïnterviewd worden.

De staat onderdrukt, de wet is gelogen, de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

Legal Tender (c) Julia Rice

In Nederland kan het, en wát een vooruitgang: prostitutie is legaal, waardoor het netjes kan geregeld worden dat de “ondernemer” en de vrouwen belasting betalen. Hierdoor krijgt de staat inkomsten van prostitutie én kan de pooier-kapitalist zijn onderneming legaal laten voortbestaan zonder eventuele rechtsproblemen. Het Nederlandse legaliseringsbeleid voor prostitutiebeleid heeft gefaald trouwens, het was een op zich misschien interessante poging maar het heeft niet geleid tot meer mensenrechten voor de vrouwen in prostitutie, niet geleid tot het verminderen van uitbuiting, niet geleid tot het afnemen van de macht van pooiers en niet geleid tot een afname van vrouwenhandel. Kortom, het heeft volkomen gefaald op alle belangrijke punten. Bovendien kan je stellen dat het de staat medeplichtig maakt aan de uitbuiting van vrouwen in prostitutie. Maar dat is stof voor nog een ander artikel.

Het enige voordeel van de legalisering van prostitutie is voor de pooier-ondernemer: die kan zijn zaakjes netjes verderzetten en krijgt een aura van legitimiteit aangemeten. In plaats van een welverdiende gevangenisstraf wacht hem een belastingaanslag.

Geld maakt veel goed in een kapitalistische samenleving. Je koopt er status mee, credibiliteit, legitimering van wat voor zaken je dan ook doet.

Wat brengt de toekomst?

Niet alleen heeft hij plannen om de Amsterdamse Yab Yum, die in 2007 gesloten werd, terug te openen, maar hij wil ook nog een bordeel openen in Brussel. “Zo’n zaak hoort thuis in de Europese hoofdstad. (…) Het wordt een zaak waar elke Brusselaar trots op kan zijn. Het gaat mij nu niet in de eerste plaats om het geld, maar om het laten voortleven van mijn levenswerk.”

 

Lesbische seks – een praktisch handboek

Dit boek over lesbische seks is leuk, leerrijk en veelzijdig; het is een boek over seksuele opvoeding in de goede zin. Veel mensen vonden voorlichting op school nogal saai maar dit is helemaal het tegendeel, met tips, grappige verhalen, pittige citaten… En het is lekker breed: het focust niet alleen op de fysieke aspecten, maar ook alles errond.

De verschillende hoofdstukken gaan over flirten, uitgaan, je lichaam, vrijtechnieken, relaties,  communicatie en seksuele problemen. De uitleg wordt afgewisseld door leuke tekeningen van Farida Laan en erotische en/of grappige citaten uit bijvoorbeeld interviews en uit Zij aan Zij, een Nederlands blad voor lesbische en biseksuele vrouwen.

Als er in detail gegaan wordt dan is het ineens ook goed. Uit allerlei onderzoek blijkt dat het nog steeds nodig is de basisvoorlichting te geven over welk plekje precies waar te vinden is, en welke mogelijke seksueel overdraagbare aandoeningen er ook voor lesbiënnes risico’s inhouden. Het boek gaat overal grondig op in en geeft ook handige overzichtjes met wat je zeker moet weten.

Er staan geen foto’s in, wel erg leuke tekeningen en gedetailleerde illustraties van bijvoorbeeld bekken, vagina en clitoris. Dit maakt het boek eigenlijk nog een stuk origineler, en geeft het een heel andere sfeer, zonder aan praktisch nut in te boeten.

In het hoofdstuk over vrijtechnieken zijn bijvoorbeeld de verschillende standjes leuk geïllustreerd en eigenlijk best leerrijk. Niet alle stukken zullen voor iedereen even interessant zijn, maar je kiest natuurlijk helemaal zelf wat je doet/wil proberen in bed… Het boek gaat diep en gedetailleerd in op de verschillende standjes, manieren om elkaar te plezieren, wat leuk/oppassen geblazen is, en veel handige tips.

 

Feministische muziek: Team Dresch en queercore

Bestaat er zoiets als feministische muziek? En waarom zijn feministes bezig met muziek? Bijvoorbeeld omdat we muziek mooi vinden, ontspannend, inspirerend, motiverend… Maar net zoals in andere vormen van (populaire) cultuur is de muziekwereld niet vrij van seksisme. Vrouwen die hun eigen bands oprichten en muziek schrijven en spelen, komen veel minder aan bod dan mannengroepen of groepen die enkel een vrouw hebben – typisch als zangeres – om een “sexy” imago te krijgen en zo meer te verkopen. Muziek gemaakt door vrouwen wordt ook steeds als “vrouwenmuziek” bestempeld – ongeacht de stijl die ze spelen -, bands die uit vrouwen bestaan worden “vrouwenbands” of “meidengroepen” genoemd – bij bands met alleen mannen wordt dit nooit gedaan, dat zijn “gewoon” muzikanten. Vrouwen en meisjes worden minder aangemoedigd om (bepaalde) instrumenten te spelen en bands op te richten. De berichtgeving over muzikantes en zangeressen in de pers is zelden seksisme-vrij en meestal wordt er commentaar over hun uiterlijk gegeven, meer zelfs dan over hun muziek of songteksten. Enzovoort.

Er zijn heel wat feministes die zelf muziek maken, in eender welk genre en met eender welke instrumenten. Feministische muziek heeft ook te maken met wat er gezegd en gespeeld wordt, en hoe. Teksten kunnen over allerlei feministische onderwerpen gaan: bijvoorbeeld over eigen ervaringen met zelfverdediging, over seksueel geweld, over vechten tegen seksisme in je omgeving, over lesbianisme, over abortus, over “sisterhood” en over het “f-woord” feminisme zelf. Veel feministische muzikantes maken harde muziek, die heel anders is dan “testosteronrock”. Platen worden wel eens in eigen beheer uitgebracht, zowel omdat dat een mooi grassroots idee is (en door het zelf te doen –DIY- behouden vrouwen de controle over hun werk), als omdat vrouwen die niet netjes binnen de mainstream afgeliktheid passen, geweigerd worden op de radio en bij grote platenmaatschappijen.

Daarom deze reeks over feministische muziek. We beginnen met de band Team Dresch en de queercore subcultuur waartoe zij gerekend kunnen worden. Volgende groepen en onderwerpen die in deze reeks waarschijnlijk besproken gaan worden zijn onder andere the Chicago Women’s Liberation Rock Band, L7, Bikini Kill, Ani DiFranco, foxcore en riot grrrl. Maar eerst dus Team Dresch… draai de volumeknop alvast omhoog!

Als bijna twintiger was Donna Dresch een van mijn heldinnen. Ze speelde bas en gitaar in een groep die naar haar genoemd was (ondanks dat ze er niet in zong), had een platenlabel opgericht en schreef vroeger (fan)zines. Dat wilde ik ook allemaal doen. Ze ging daarnaast als “merch lady” mee op tour met groepen zoals Bratmobile, en was ook aanwezig op een van de optredens van Bratmobile in Utrecht (Nederland) waar ik zelf naartoe ben gegaan.

 

Publieksprijs – De verlepte bloem en het beschimmelde pralientje

door Tikara & Rebelsister

Omdat wij ook eens graag een prijs uitreiken, gaan we ervoor. Wij hebben een gruwelijke hekel aan de bende racisten, seksisten en verdedigers van het kapitalisme die de meest onzinnige en domme opiniestukken gepubliceerd krijgen in kranten. Maar wie is het ergst? Dat kiezen jullie! De bezoekers van deze blog kunnen mensen nomineren, liefst met foute citaten of links naar interviews, die wel eens een prijs verdienen. De publieksprijs van meest irritante persoon is het beschimmelde pralientje, en de redactie van de blog kiest ook nog een winnaar uit, die de verlepte bloem mag komen afhalen.

 

Not For Sale – documentaire over prostitutie

De documentaire Not For Sale van  Belgisch filmmaakster Marie Vermeiren laat vijf overlevers van prostitutie aan het woord die over hun eigen ervaringen vertellen. Er komt ook o.a. een “ondernemer” aan het woord die investeert in Nederlandse bordelen en er wordt ingegaan op de effecten van de legalisering van prostitutie. De docu duurt ongeveer 25 minuten, een aanrader als je meer wil weten over de realiteit achter de schermen.

Bekijk de documentaire

Meer lezen over prostitutie

• Human trafficking and prostitution (Melissa Farley) – een korte introductie over het onderwerp
• How prostitution works (Joe Parker) – een goedgeschreven artikel over klanten, pooiers en de manier waarop jonge mensen in prostitutie terechtkomen
• Prostitution for everyone: Feminism, globalisation, and the ’sex’ industry’ (D.A. Clarke) – een langer artikel over de impact van de hedendaagse neoliberale globalisering op prostitutie. Het is lang, maar wel een absolute aanrader.
• Paradigm shifts and paying for sex (S. M. Berg) – een artikel met een nieuw paradigma om naar prostitutie te kijken met een focus op de zijde van de “klanten”

Andere interessante documentaires

• Beperkt Houdbaar – documentaire over schoonheidsindustrie
• Il corpo delle donne – docu over italiaanse tv, engels ondertiteld
• Documentaire – Vrouwen tegen porno

 

Stop de pornocultuur 3 – alternatieve porno, erotiek en slow sex

Gezien er de laatste tijd in het Belgische feministische landschap, op deze blog en in andere media nogal wat discussie is over alternatieve of  “feministische” porno, en er heel veel vragen worden gesteld en beschuldigingen gericht aan de anti-pornografie feministes – waarvan ik er één ben – ga ik in dit deel de specifieke bedenkingen rond alternatieve pornografie [1] nog eens op een rijtje zetten.

Verder ga ik ook een – voor mijn doen ongelofelijk liberaal – voorstel doen dat voor mij een eerste heel mooie en bevrijdende stap kan zijn tegen uitbuiting in de porno-industrie, en dat nog wel zonder “censuur” [2]… Ja, de feministische kerstvrouw komt vroeg dit jaar. Dit gaat als volgend artikel in deze reeks verschijnen.

Alvast een disclaimer: mijn door fijn stof aangetaste hersenen kunnen wel degelijk nog een verschil maken tussen verschillende beelden en verschillende mates van dwang, keuzevrijheid en seksisme. Je gaat mij niet horen beweren dat het allemaal hetzelfde is en dat een lichtjes irritante stereotiepe seksscène, hoe cliché ook, hetzelfde is als beelden waarin vrouwen als vuil behandeld worden, geslagen of verkracht. Natuurlijk is daar een verschil tussen.

Namen en hokjes

Onlangs was ik op een voorstelling in Brussel van het boek “Een leeuw in een kooi“, het feministische antwoord op de racistische mediagekte rond de hoofddoek, en Ida Dequeecker, een tweedegolf feministe die nu actief is in BOEH! en VOK, vertelde dat ze het boek fantastisch vond maar wel wilde vragen om meer precisie in de gebruikte termen. Het was in een andere context, maar ik ga haar woorden hier toch ter harte nemen.

Volgens mij is er in het pornodebat sprake van een gigantische begripsverwarring – een aantal mensen gebruikt de naam pornografie voor beelden die ze wel opwindend maar niet seksistisch vinden. Ze bedoelen erotiek, maar omdat we in een pornocultuur leven, is porno plots hip en cool en worden ook erotische beelden zo genoemd, waardoor de indruk gewekt wordt dat de porno-industrie een legitieme industrie zou zijn. Helaas is dit naamgebruik niet zo onschuldig als het op het eerste zicht lijkt. Langs de ene kant accepteert het impliciet de porno-industrie als een legitieme industrie die gewoon wat bijgestuurd moet worden, en verlegt het de koers van afschaffing naar aanpassing. Langs de andere kant wordt die vermenging van erotische beelden en pornografie ook nog eens gebruikt om anti-porno feministes te beschuldigen anti-seks te zijn.